Χρονομηχανή

Χρονομηχανή

Έχω μια μανία από μικρή να μαζεύω πράγματα που μου κάνουν εντύπωση. Γραπτά κατά βάση. Εκτός από βιβλία φυσικά, αποσπάσματα, αποκόμματα με άρθρα εφημερίδων, περιοδικών…διάφορα τέτοια ωραία. Κατά καιρούς, αφενός όταν προλαβαίνω, και αφετέρου όταν έχω διάθεση εσωστρέφειας και ενδοσκόπησης, πατάω ένα pause και καταφεύγω στο κουτί -μάλλον προς το μπαούλο φέρνει- όπου τα φυλάω, τα ψαχουλεύω και τα ξαναδιαβάζω.

Αυτή τη φορά έπεσα πάνω σε μια φωτοτυπία αποσπάσματος με τίτλο «Γνωστός Άγνωστος» από το βιβλίο «τα Χαστουκόψαρα» του Λένου Χρηστίδη. Η ημερομηνία με τα ωραία μεγάλα καλλιγραφικά μου γραμματάκια έγραφε 1/1/1998. Είκοσι χρόνια πίσω και βάλε δηλαδή, σχεδόν μια ζωή πριν!

«Τελειώνεις το σχολείο, λες να ησυχάσεις απ’ όλους αυτούς που σου κάθονται στο σβέρκο και σου λένε τι να πιστεύεις, τι να γνωρίζεις, τι να σκέφτεσαι, τι να μαθαίνεις και πώς να το μαθαίνεις. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά κι είναι διάφοροι τύποι που σου λένε τι να κάνεις, πώς να φέρεσαι, πώς να ντύνεσαι, πώς να είσαι, για να βγάλουν εξαιτίας σου -και με την ανοχή σου- περισσότερα λεφτά, είναι τα Αφεντικά. Γυρίζεις στο σπίτι, φωνάζουν οι γονείς, βουίζουν τ’ αυτιά σου, σου λένε θα πεθάνουν εσύ θα τους πεθάνεις, αν δε μάθεις να είσαι όπως θέλουν Αυτοί. Πας στους φίλους σου, μία από τα ίδια, όλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, τρέχουμε και δε φτάνουμε, όλοι μαζί, γύρω γύρω όλοι και στη μέση εμείς. Πας στα μπαρ, βαριέσαι που ζεις, δυνατή μουσική, την αγνοείς, δεν έχει στίχους, δεν έχει κέφι, δεν έχει διέξοδο, σου λέει να χορεύεις, μόνο να χορεύεις, και  να κοιτάς, να κοιτάς να κοιτάς να κοιτάς τις γκόμενες, χαμένες τελείως, κοιτάνε σα χαζές, τι φταίνε κι αυτές; Το παίζουνε κάτι που δε θα γίνουν ποτέ, πώς θα γίνει να βρεις μια γυναίκα που να μην κοιτάει σα χαζή; Ο έρωτας τι είναι; Είναι να φέρεσαι σα χαζός όχι να είσαι…………….. «Τι έχετε να δηλώσετε»; «Δηλώστε μας κάτι», «Κάντε μας μια δήλωση», «Τι θα μας δηλώσετε»; Έχω να δηλώσω ότι σας βαρέθηκα, δεν πάει άλλο, από δω και μπρος θα’ χετε να κάνετε μαζί μου, προσέξτε μιλάω σοβαρά, θα κάνω το ντου και θα ψάχνεστε κι άντε μετά να τρέχουν οι μπάτσοι να με βρουν, μες στη δυστυχία τους κι αυτοί, μηδέν προοπτική, μηδέν ηθικό, μολότοφ στη μάπα τους, τις πετάνε πίσω, τι να κάνουν δηλαδή; Όλοι μια παρέα είμαστε………….. «Πρέπει να συνοδεύεστε», τι λε’ ρε; Εγώ είμαι μόνος μου, δε θέλω συνοδείες, δε θέλω κηδείες, δε θέλω αηδίες, θέλω μόνο να είσαι κάπου και να ξέρω ότι μ’ αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, απίστευτη λέξη και μάλιστα χωρίς προφυλάξεις, όμως είσαι εκεί; Υπάρχεις; Αν είσαι θα σε βρω εκατό τα εκατό, χίλια τα εκατό, και θα είμαστε μαζί και θα περνάμε καλά και λοιπά και λοιπά και λοιπά…………….Και μετά ξύπνησα, μέσα στον ύπνο μου. Δεν υπάρχουν όνειρα. Μόνο ξύλο στα γήπεδα και στους δρόμους και στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, ξύλο παντού, μέχρι να καταλάβουν όλοι αυτοί με τα κολάρα ότι δεν κάνουμε δηλώσεις, δεν κάνουμε εκπτώσεις, ούτε παραχωρήσεις, μπορούμε να είμαστε πολύ σκληροί και θα είμαστε, δηλαδή δεν ξέρω άλλους, μόνος μου είμαι, θα βρω όμως δε θα βρω; Θα βρω και θα δείτε, μέχρι τότε κοιμηθείτε ήσυχοι, εγώ θα σας σκεπάζω τα βράδια, μη μου κρυώσετε και πάθετε τίποτα και εξαφανιστείτε σαν τους δεινόσαυρους από μόνοι σας. Κρατάτε γερά. Πρέπει να προλάβω να σας εξαφανίσω προτού εξαφανιστώ εγώ.»

Είκοσι χρόνια μετά το ίδιο κείμενο το διαβάζει ένας άλλος άνθρωπος. Άλλο να είσαι είκοσι έξι και άλλο σαράντα έξι. Η μήπως όχι;

Θυμάμαι τι αισθανόμουν και στα έξι και στα δεκαέξι και στα είκοσι έξι και στα τριάντα έξι κλπ κλπ. Όλες οι προγενέστερες ηλικίες συνυπάρχουν και αλίμονο στους “τυχερούς” άτυχους που ψυλλιάζονται πως θα νιώθουν και σε μεταγενέστερη ηλικία.  

Σίγουρα κάποια από όσα πίστευα μπορεί να μην εξακολουθώ να τα πιστεύω τώρα πια, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Και η ουσία είναι ότι παλεύουμε όλοι στον μικρόκοσμο μας να εξαφανίσουμε τα κακώς κείμενα πριν εξαφανιστούμε εμείς. Και είναι πολλά τα στραβά κι ανάποδα και σε προσωπικό και σε συλλογικό και σε πολιτικό και σε οικονομικό και σε κοινωνικό επίπεδο.

Όμως  «…δε ξέρω άλλους μόνος μου είμαι, θα βρω όμως δε θα βρω; Θα βρω και θα δείτε…».