Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας θυσίας

Η αργή εξόντωση της μεσαίας τάξης έχει σχεδόν ολοκληρωθεί
Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας θυσίας

 «Θυσία Ιφιγένειας», από τον Γιάννη Τσαρούχη

Έχεις ένα-δύο σπίτια που είτε τα κληρονόμησες από τους γονείς σου -αφού τα έχτισαν με την τίμια εργασία τους- είτε τα έφτιαξες μόνος σου, με τη δική σου. Ιστορικά, τα ακίνητα ήταν η μοναδική επένδυση των «νοικοκυραίων» (υποτιμητικός προσδιορισμός σήμερα), στην Ελλάδα της ανίσχυρης και ανασφαλούς δραχμής.
Έχεις σπίτι λοιπόν και μια δουλειά παραγωγική, που δε χρηματοδοτείται από τους φόρους, αλλά τα έσοδά της προέρχονται από την ελεύθερη αγορά του ιδιωτικού τομέα. Είσαι η περίφημη μεσαία τάξη και πατροπαράδοτος πυλώνας της κοινωνίας σου. Είσαι ο καλός φορολογούμενος που κινείς την οικονομία. Κατά τους κομμουνιστές είσαι ο ταξικός εχθρός, γατί ζεις άνετα και κινείς χρήμα.

Κάποια στιγμή, εκεί που έκανες σχέδια, έρχεται και σκάει η οικονομική κρίση. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις την αντιμετωπίζουν αποκλειστικά με φοροκαταιγίδες και υπερφορολόγηση, για να μην αναγκαστούν να κάνουν τη δύσκολη και επικίνδυνη -για καθαρά πολιτικούς λόγους- δουλειά της αναδιάρθρωσης των δομών και της σωστής διαχείρισης των εξόδων του κράτους. Φυσικά, είσαι ο πρώτος που υπέστη ήττα. Τα σπίτια είναι η πιο άμεση και προφανής πηγή αφαίμαξης. Με τον ΕΕΤΗΔΕ και στη συνέχεια τον ΕΝΦΙΑ και με αντικειμενικές τιμές προ κρίσεως, θα πληρώσεις μέχρι να στεγνώσεις και αναγκαστείς να πουλήσεις, για ένα κομμάτι ψωμί. Αν αντισταθείς, υπάρχουν οι κάθε είδους κατασχέσεις. Έρχονται και τα capital controls, που σε εγκλωβίζουν και περιορίζουν την κινητικότητά σου.
Στη συνέχεια, σειρά στο ικρίωμα έχει η επιχειρηματικότητα στην οποία δραστηριοποιείσαι. Με capital controls, υπέρογκους εταιρικούς φόρους και προκαταβολές 100%, είτε θα κλείσεις γιατί δεν έχεις να πληρώνεις επειδή δε σε πληρώνει και κανείς, είτε θα χρειαστεί να απολύσεις και να καταστήσεις άνεργους πολλούς συνεργάτες σου. Αν είσαι μικρομεσαίος, ακόμα χειρότερα για σένα. Οι μεγάλοι αντέχουν και μπορούν να βρουν άκρες. Εσύ, κάποια στιγμή θα βρεθείς εκτός εργασιακής δραστηριότητας σε μια ραγδαία συρρικνούμενη αγορά. Αν δεν κινούσες μαύρο χρήμα δε, η πτώση σου είναι εξασφαλισμένη πολύ πιο σύντομα.

Τα σπίτια σου γίνονται καπνός ή τσιμεντένια βαρίδια για να σε πνίξουν, ανάλογα με το αν στα κατήσχαν, αν τα πούλησες για να αποπληρώσεις φόρους, ή αν σου έμειναν αμανάτι. Να τα νοικιάσεις δεν μπορείς πια, γιατί δε σε συμφέρει, ή δεν μπορείς να βρεις πια ενοικιαστή. Οι ενοικιαστές δεν έχουν να σε πληρώνουν τις τιμές που θα αναλογούν στους φόρους και τη συντήρηση, σου αφήνουν χρέη και ντουβάρια που πρέπει συνέχεια να διατηρείς. Το να περιμένεις εισόδημα από ακίνητα είναι σα να λέμε, ότι προσπαθείς να αρμέξεις γάλα παπαγάλου.
Ζεις στον μετεωρισμό για κάποιο χρονικό διάστημα, ελπίζοντας ότι κάτι θα αλλάξει και θα γίνει ένα θαύμα να σωθείς. Περιμένεις κάποια εξουσία να σε λυπηθεί. Χρωστάς παντού και σου χρωστούν όλοι. Το περίφημο ‘λίπος’ (άλλος αρνητικός προσδιορισμός για τις οικονομίες μιας ζωής), έχει πλέον εξαντληθεί, μετά από τόσα χρόνια. Σου έμεινε ο πάτος του βαρελιού που ξύνεις κάθε μέρα, για να βγάλεις την επόμενη. Αρχίζεις και σκέφτεσαι τη μετανάστευση, αν είσαι ακόμα σε παραγωγική ηλικία. Σκέφτεσαι να φύγεις και να κάνεις όποια δουλειά υπάρχει εκεί έξω. Ψάχνεις μια ευκαιρία, τόση δα. Αν δε φύγεις επειδή δεν μπορείς, δε δύνασαι να φανταστείς μέλλον ούτε για σένα, ούτε για τα παιδιά σου, εφόσον είσαι ανέντακτος στο σύστημα και δεν έχεις πρόσβαση στο Δημόσιο. Φτωχοποίηση απόλυτη με άγνωστες προεκτάσεις και αποτελέσματα. Η υγεία σου επιβαρύνεται από το άγχος και το φόβο. Καμιά φορά, όταν έχεις πιει πολλά τσίπουρα, εύχεσαι να μην επιβιώσεις παραπέρα. Αναγνωρίζεις κάποιον κοντινό σου;

H μεσαία τάξη έπρεπε να θυσιαστεί, για να επιβιώσουν άλλοι. Χρόνια τώρα βλέπουμε να τεκταίνεται η θυσία της, αλλά πλέον το ακούμε και το επιβεβαιώνουμε από επίσημα στόματα. Δεν είναι πια υπόθεση, είναι προσχεδιασμένο γεγονός. Η θυσία όμως αυτή δεν ωφέλησε κανέναν. Ίσα-ίσα, που η κοινωνία γέμισε πένητες χρεοκοπημένους και το κράτος δεν έχει πλέον πηγή εσόδων, για να τροφοδοτείται αυτό και να αποπληρώνεται το υπέρογκο χρέος. Τα δανεικά από έξω τελειώνουν και η κοινωνία ολισθαίνει σε τριτοκοσμικό μοντέλο, μακριά από τα ευρωπαϊκά δεδομένα στα οποία ανήκει πλέον μόνο τυπικά. Ρουά ματ.