Το ρεζουμέ της χτεσινής εκλογής

Θα έχουν οι αρχαιρεσίες για την κεντροαριστερά την ίδια κατάληξη με κείνες για την προεδρία της ΝΔ;
Το ρεζουμέ της χτεσινής εκλογής

Με την εικόνα λοιπόν να διαμορφώνεται τελεσίδικα, ας κάνω κι εγώ μια αποτίμηση της διαδικασίας για την εκλογή του ηγέτη του νέου φορέα της κεντροαριστεράς.

Πρώτη μεγάλη έκπληξη -και πολύ ευχάριστη ομολογώ- τα πάνω από 210.000 άτομα που στάθηκαν στις ουρές. Σίγουρα η διαδικασία ήταν πιο ανοιχτή από εκείνη της ΝΔ, όμως αυτό λίγο μειώνει τον συμβολισμό της συμμετοχής τόσων πολιτών, ειδικά αν λάβουμε υπόψη το λιγότερο από 10% που εμφανίζουν αθροιστικά ως δημοσκοπική δύναμη το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Η επιτροπή Αλιβιζάτου και οι εθελοντές είναι άξιοι συγχαρητηρίων.

Δεύτερη έκπληξη, σίγουρα δυσάρεστη για τους κεντρώους των ψηφισάντων, ήταν το μάλλον μικρό ποσοστό του Γιώργου Καμίνη (13%), του υποψηφίου εκείνου που πρώτος είχε προσδώσει ευρύτερο χαρακτήρα σε μια διαδικασία που αρχικά είχε θεωρηθεί προσχηματική. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο δήμαρχος Αθηναίων ήταν και ο εκλεκτός πολλών προσωπικοτήτων που τοποθετούνται στον λεγόμενο μεταρρυθμιστικό χώρο, με την στήριξη τους να είναι φανερή ή και διακριτική. Λογικά, η απροσδόκητα χαμηλή επίδοσή του οφείλεται σε κάποιες στιγμές αμηχανίας που επέδειξε στα ντιμπέιτ, όπως και στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κάποιες υποβαθμισμένες περιοχές του κέντρου, παρά την πολλή δουλειά που έχει γίνει στον Δήμο.

Αντίθετα δεν εξεπλάγην από το ποσοστό του Σταύρου Θεοδωράκη (9%). Ο Επικεφαλής, παρά την ομολογουμένως πολύ καλή καμπάνια του, αλλά και τις αντίστοιχα επιτυχημένες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, δε μπόρεσε να αποβάλει τη ρετσινιά ότι εγκαταλείπει ένα κόμμα που βουλιάζει εξαιτίας του δικού του κουμάντου. Ο ΣΘ έχει δηλώσει πάντως ότι το Ποτάμι θα απορροφηθεί από τον νέο φορέα, αδιάφορα από το ποιός θα είναι ο αρχηγός του. Θα συμμεριστούν οι υποστηρικτές του την ίδια άποψη;

Μανιάτης και Γκάτσιος απευθύνθηκαν σχεδόν αποκλειστικά επίσης σε «κόσμο της παραγωγής», δηλαδή σε μεσαίους αστούς του ιδιωτικού τομέα. Το αξιοπρεπές 5% που συγκέντρωσαν από κοινού δε μοιάζει όμως ικανό να μεταλλάξει το βαθιά κρατιστικό DNA του κλασικού ΠΑΣΟΚ.

Προσωπικά δε μπορώ να κρύψω την χαρά μου για το μικροσκοπικό ποσοστό που έλαβαν οι δύο υποψήφιοι που επέδειξαν την πιο… φιλοσυριζαία διάθεση. Οι Γιάννης Ραγκούση και Δημήτρης Τζιώτης με την μικρή επίδοσή τους απέδειξαν ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων θέλησαν να έχουν λόγο στο αύριο της κεντροαριστεράς δε βλέπουν το μέλλον της σε έναν γάμο με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το πολύ καλό ποσοστό του ευρωβουλευτή Νίκου Ανδρουλάκη, σε συνδυασμό με μια καμπάνια που άφησε καλές εντυπώσεις, τον οδήγησε στον δεύτερο γύρο, όπου θα αποπειραθέι να επαναλάβει τον άθλο Μητσοτάκη. Ακόμη όμως κι αν χάσει, οι πάνω από 50.000 προσωπικοί σταυροί του τον καθιστούν όχι απλώς υπολογίσιμο παράγοντα για τα επόμενα βήματα του χώρου, μα κανονικό δελφινο, τον οποίο η επόμενη πρόεδρος δε θα έχει την πολυτέλεια να αγνοεί κατά την λήψη των αποφάσεων της. Το αν θα δικεκδικήσει την προεδρία με αξιώσεις θα εξαρτηθεί από το αν θα επιστρεψουν στις κάλπες οι ψηφοφοροι των αποκλεισμένων υποψηφίων.

Και φτάνουμε λοιπόν στη νικήτρια, στην Φώφη Γεννηματά. Η επίδοσή της δικαίωσε τους κυνικούς μα έμπειρους παρατηρητές, που εκτιμούσαν ότι οι αρχαιρεσίες ήταν μια υπόθεση του… Όλου ΠΑΣΟΚ και τίποτα παραπάνω. Η αρχική νίκη της αξιολογείται ως μια νίκη των πλέον συντηρητικών δυνάμεων του κόμματος, όπου ο πατέρας της ήταν άλλοτε μια προεξάρχουσα μορφή, και φυσικά δε μπορεί να αναρωτιέται κανείς αν θα μπορέσει να το ξεκολλήσει από τα σημερινά του ποσοστά. Μέχρι τον δεύτερο γύρο θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του οργανωμένοιυ ΠΑΣΟΚ που στηριξαν τους μικρότερους αντιπάλους της, όμως τα ποσοστά τους είναι τόσο μικρά, ώστε να μην θεωρούνται και τόσο καθοριστικά.

Και τι σκέφτονται άραγε οι τριγύρω; Ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα θα νοιώθει ένα σχετικό σάστισμα, όχι τόσο για το αποτέλεσμα όσο για την θεαματική συμμετοχή του κόσμου. Η παραδοσιακή κεντροαριστερά είναι ακόμη ζωντανή και επαρκώς ακμαία, συνεπώς ο χώρος που συνεχίζει να κρατά δε θα αλωθεί εύκολα από τον Αλέξη Τσίπρα. Η διείσδυση του, προς το παρόν τουλάχιστον, θα περιοριστεί σε κείνους τους κοινωνικούς φιλελεύθερους που έχουν ειδικό ενδιαφέρον για ζητήματα δικαιωμάτων μικρών ομάδων του πληθυσμού. Λογικά, η ΔΗΣΥ θα είναι στη θέση της και στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Η ζημιά για τον ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θα είναι μεγαλύτερη αν τελικά νικήσει ο Ανδρουλάκης, ένας υποψήφιος με καθαρά σοσιαλδημοκρατικό προφίλ, που όμως δε ταυτίζεται με την παλιά πράσινη διαφθορά και φαυλοκρατία.

Ευχαριστημένος σίγουρα θα πρέπει να νοιώθει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η επιβεβαίωση του πασοκικού χαρακτήρα του εγχειρήματος αφήνει ανοικτό το μεταρρυθμιστικό κέντρο στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τους εκσυγχρονιστές ψηφοφόρους Σημίτη-Θεοδωράκη να στερούνται αυτή τη στιγμή άλλης αντίστοιχης εναλλακτικής. Αν πάντως δεν κινηθεί γοργά και αποφασιστικά προς κατάληψη του συγκεκριμένου χώρου, δεν είναι καθόλου απίθανη η επανεμφάνιση πολιτικής κίνησης, με αμιγώς κεντρώα και φιλελεύθερη ταυτότητα.

Κάποιοι το βράδυ της Κυριακής εξέφρασαν την άποψη ότι αυτές οι εξελίξεις φάρνουν τις εκλογές κοντύτερα. Είναι μια ομολογουμένως λογική σκέψη. Ας δούμε όμως πρώτα ποιός θα είναι ο τελικός νικητής/τρια, και κυρίως πού θα καταταγεί από τις δημοσκοπήσεις του άμεσου μέλλοντος. Πάντως αφού το Μαξίμου ζητούσε να δει μια νέα μαζική εκδήλωση λαϊκής δυσαρέσκειας, μετά το σημερινό δε πρέπει να έχει παράπονο.