Το νόημα της Τέχνης 

Το νόημα της Τέχνης 

Την Αλίκη Τέλλογλου, τη συλλέκτρια και ιδρύτρια του Τελλόγλειου Ιδρύματος Τεχνών του Α.Π.Θ., είχα την τύχη να γνωρίσω την άνοιξη του 2016. Μου έκανε εντύπωση η ζεστασιά της, η ευγένεια της αλλά κυρίως η αίσθηση πληρότητας που εξέπεμπε. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε βρει και είχε εκπληρώσει με αγάπη, το νόημα της ζωής του.

Πρόσφατα, επισκέφτηκα την οικία Τέλλογλου. Σε μία πολύ ενδιαφέρουσα ξενάγηση στο σπίτι-μουσείο του τόσο γενναιόδωρου αυτού ζεύγους, η επιμελήτρια-ιστορικός τέχνης Θέμις Βελένη μας μίλησε με  θαυμασμό για τους δύο συλλέκτες. Κυρίως όμως μας περιέγραψε την μεγάλη αγάπη της Αλίκης Τέλλογλου για την Τέχνη, η οποία την οδήγησε στην δημιουργία της συλλογής και στην ίδρυση του Τελλόγλειου Ιδρύματος Τεχνών. Έτσι έμαθα ποιό ήταν το νόημα της Τέχνης για την Αλίκη Τέλλογλου: «Η Τέχνη είναι φίλος μας, αυτό το πιστεύω βαθιά. Ενισχύει και βοηθάει τον άνθρωπο να ζει, τον παρηγορεί, γιατί ο άνθρωπος ορίστηκε να ζει ζωή πολύ ανασφαλή.»

Όταν το άκουσα αυτό, θυμήθηκα την πρώτη μου επαφή με την Τέχνη, για την ακρίβεια την πρώτη μου επίσκεψη σε μία πινακοθήκη της Φραγκφούρτης, όταν ήμουν 14-15 χρονών. Και ένιωσα πάλι τον ενθουσιασμό και το δέος που είχα νιώσει τότε. Θυμάμαι πως είχα επισκεφτεί, εκείνο το καλοκαίρι, κάποιους φίλους και φυσικά η συνομήλικη μου κόρη της οικογένειας, το θεώρησε πολύ φυσικό να με πάει εκεί. Εγώ πάλι μπορεί να ζωγράφιζα πολύ καλά, λόγω έμφυτου ταλέντου, αλλά δεν είχα ιδέα από ιστορία τέχνης. Άλλωστε ούτε η οικογένεια μου, ούτε το σχολείο μου είχαν ιδιαίτερη σχέση με την Τέχνη. Μαζί όμως με το δέος μπροστά στα εντυπωσιακά έργα τέχνης που έβλεπα,  ένιωσα και μεγάλη ντροπή για την άγνοια μου. Ειδικά όταν με έκπληξη η φίλη μου  κατάλαβε πόσο αδαής ήμουν και προσπάθησε να με βάλει λίγο στο «πνεύμα» της έκθεσης. «Μόνο μαθαίνοντας για την Τέχνη, θα μπορέσεις να την καταλάβεις», μου έλεγε.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα μόνη μου να μελετάω, όσο μπορούσα, τις διάφορες καλλιτεχνικές μορφές. Όσο περισσότερο γνώριζα την Τέχνη, τόσο τη θαύμαζα! Μεγαλώνοντας λοιπόν άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως τελικά η Τέχνη, σε όλες τις μορφές της είχε γίνει η καλύτερη μου φίλη! Μπορούσα να χαθώ μέσα στην λογοτεχνία, να “φύγω” με τη ζωγραφική και τη γλυπτική, να ταξιδέψω σε έναν άλλον κόσμο.  Και ναι, η μουσική ήταν η παρηγοριά μου, όταν ήμουν λυπημένη! Ενώ το θέατρο ήταν η εξέλιξή μου, όταν ήμουν καλά. Τελικά όμως επέλεξα την μόδα, για να ασχοληθώ επαγγελματικά και την αγάπησα αληθινά. Έκανε την ζωή μου τόσο όμορφη! Τώρα όμως νιώθω ότι χρειάζομαι να βρω ένα ακόμη νόημα της Τέχνης. Και αυτό μου το έδωσε η ίδια η Αλίκη Τέλλογλου: «Η Ελλάδα είναι φτωχή σε σχολειά που μιλάν για τέχνη και για ομορφιά. Οι Έλληνες στερούνται τη γνώση και τον τρόπο που θα τους κάνει επισκέπτες ενός μουσείου και πήραμε τη μεγάλη απόφαση να ανοίξουμε ένα σχολειό που να μιλάει για τον τρόπο που γίνεται η συνεννόηση ανθρώπου και έργου τέχνης, για τη γνώση της αξίας αυτής της συνεννόησης και για τη χαρά που απορρέει  από τη γνώση αυτής της Τέχνης.»

Κατάλαβα λοιπόν, πως η Τέχνη δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση όπως πίστευα μέχρι τώρα, αλλά βαθιά κοινωνική. Έχουμε λοιπόν ευθύνη όσοι την αγαπάμε, να βοηθάμε με τον τρόπο που μπορούμε ο καθένας μας, στη διάδοση της γνώσης και της ομορφιάς της…

 

 

Για ξενάγηση στην οικία Τέλλογλου μπορείτε να ζητήσετε ημερομηνία στο 2310991610.