Το μεσαίο δάκτυλο της Βίκυς Σταμάτη

Κάποιοι παλιοί θεοί μας αρνούνται επίμονα ν’ αποδεχτούν την πτώση τους
Το μεσαίο δάκτυλο της Βίκυς Σταμάτη

“Υψώνω το ανάστημά μου απέναντι στην ωμότητα, στην αδικοπραξία του συστήματος, που στυγνά και ολόψυχρα μας εκτέλεσε. Η ποινή εκτελέστηκε.”

Μ’ αυτά τα λόγια τα μεγάλα (αγνοούμε αν είναι και ψεύτικα) έκλεισε η Βίκυ Σταμάτη το σύντομο ανακοινωθέν της για την αίτηση διαζυγίου της από τον Άκη Τσοχατζόπουλο. Δε παρέλειψε και να… φιλοδωρίσει τους δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ που κάλυπταν τη μεταγωγή της στις φυλακές μ’ ένα ωραίο κ***δάχτυλο, συνοδευόμενο από την ευγενέστατη φράση “άντε γ********”.

Εξοργισμένη η κυρία Σταμάτη. Αγανακτισμένη από τον… βάρβαρο Τύπο που την κανιβαλίζει (κατά τη γνώμη της) την τελευταία πενταετία. Είναι όντως σκληρός ο Τύπος, οι λειτουργοί του συχνά μετατρέπονται σε θηρία μπροστά στην επιδίωξη της πρωτιάς και της αποκλειστικότητας. Συχνά ξεχνούν ότι έχουν να κάνουν με ανθρώπους ανασφαλείς όσο οι ίδιοι.

Εδώ όμως προκύπτει το εξής παράδοξο: η διακριτική μεταχείριση που απαιτεί η κυρία Σταμάτη έναντι της υποτιθέμενης ωμότητας που της επιδεικνύουν Δικαιοσύνη και ΜΜΕ ουδόλως συνάδει με το προνόμια που απήλαυσε εκείνη ως σύζυγος ενός πανίσχυρου υπουργού όλων των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ πριν το 2004, αλλά και βαρόνο  του κόμματος (“αυτό το γιαουρτάκι είναι για τον Άκη” τραγουδούσαν οι εργαζόμενοι της ΑΓΝΟ, ενώ γιαούρτωναν το υπουργείο Γεωργίας, για μια άλλη ξεχασμένη ιστορία).

Η κυρία Σταμάτη ξεχνά ότι το ενδιαφέρον του Τύπου πηγάζει από το ενδιαφέρον του κοινού για το άτομο της, και ότι το κοινό ενδιαφέρεται για το άτομο της επειδή δε ξεχνά πως η συγκεκριμένη κύρια έζησε μέσα σε σπάνια χλιδή, επί πολλά έτη, χάρη σε χρήματα τα οποία ουσιαστικά αφαιρούσε ο σύζυγός της από τα κεφάλαια που του διέθετε ο λαός, ώστε να εξασφαλίζει την ασφάλεια της χώρας.

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος διαχειρίστηκε πρωτοφανή πόσα, πραγματοποίησε διαδοχικά μεγάλες αγορές όπλων, και κατάφερε το ακατόρθωτο: το καταναλωτικό του σαφάρι στο σούπερ μάρκετ της παγκόσμιας αμυντικής βιομηχανίας μας κόστισε πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ (δηλαδή ένα σημαντικό κομμάτι του σημερινού χρέους), όμως το αποτέλεσμα του ήταν πενιχρό. Η εγχώρια αμυντική βιομηχανία ελάχιστα προόδευσε, η δε αμυντική ικανότητα μας εξίσου ελάχιστα εξασφαλίστηκε.

Οι αμυντικές προμήθειες του Τσοχατζόπουλου ήταν σκέτο εφέ, όπως ο γάμος του στο George V του Παρισιού, όπως οι θητείες του σε  διαφορά καίρια υπουργεία, όπως οι μακρές ομιλίες του σε πάσης φύσεως ακροατήρια, οι διάσημες για το εξεζητημένο λεξιλόγιο τους αλλά και για την σπάνια κενότητά τους.

Η κυρία Σταμάτη ισχυρίζεται πως χωρίζει για να προστατεύσει το παιδί της. Δεν αποκλείεται, όπως φυσικά δεν αποκλείεται και το ότι ψυχρά απομακρύνεται από τον -τοξικό πλέον- σύζυγό της, σαν έσχατο μέτρο  αυτοπροστασίας της. Δεν αντιλαμβάνεται μάλλον η κυρία Σταμάτη ότι σύσσωμη η κοινή γνώμη στέκεται απέναντι της με ιδιαίτερη δυσπιστία. Μάλλον της διαφεύγει ότι η κοινή γνώμη αντιμετωπίζει κυνικά το ενδιαφέρον  μιας εμφανίσιμης νεαρής γυναίκας για έναν παντρεμένο νταραβερτζή υπουργό.

Η κυρία Σταμάτη επέλεξε να γίνει η κυρία Τσοχατζοπούλου για τα υψηλά πλεονεκτήματα που της εξασφάλισε αυτός ο τίτλος, και τώρα δυσανασχετεί για το αντίστοιχα υψηλό κόστος που καλείται να καταβάλει για αυτή της την επιλογή. Ξεχνά ή απλά αδιαφορεί για το ότι κάθε επιλογή ενέχει ρίσκο, κι ότι οι win-win  συμφωνίες σπανίζουν. Τα σκέρτσα της θυμίζουν τη διαβόητη Ιμέλντα Μάρκος.

Υπ’ αυτή την έννοια λοιπόν η Βίκυ Σταμάτη συμπεριφέρεται σα μία ακόμη κακομαθημένη Ελληνίδα, σαν οποιονδήποτε συμπολίτη μας που επιμένει να αρνείται την ευθύνη των πράξεών του και την αποδοχή των συνεπειών τους. Όμως, αν κάτι καλό μας έκανε η Κρίση είναι ότι τέτοιοι κακομαθημένοι, αυτοί που κάποτε αποτελούσαν τον κανόνα, είναι σήμερα οι εξαιρέσεις, και άρα αν το δει κανείς μέσα από τούτο το πρίσμα η Βίκυ Σταμάτη δεν είναι τραγική. Είναι απλώς γραφική.

Φωτογραφία από Enikos.gr