Το Μαγικό Βουνό των Ανθρώπων

Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Ό,τι κατεβαίνει, ανεβαίνει
Το Μαγικό Βουνό των Ανθρώπων

Έχει λίγο καιρό που σκέφτομαι ότι η ζωή όλων μας μοιάζει με ένα βουνό. Ο καθένας από μας έχει μια ζωή να ζήσει (γιατί όπως λέει και το γνωστό άσμα δεύτερη ζωή δεν έχει), το δικό του βουνό να ανεβεί, και να κατεβεί φυσικά. Αρχίζουμε την ανάβαση με το που γεννιόμαστε. Τελειώνουμε την κατάβαση με το που αποχωρούμε από τον μάταιο τούτο κόσμο.

Το οξύμωρο στην υπόθεση είναι ότι κανείς δε ξέρει πού σταματά αυτή η ανάβαση και πού αρχίζει η κατάβαση, κανείς δε γνωρίζει το ύψος του βουνού, με άλλα λόγια κανείς δε ξέρει πόσο χρόνο ακόμα έχει στη διάθεσή του. Τώρα βέβαια αν κάποιος είναι στα 40 plus μπορεί να έχει τη βεβαιότητα ότι το βουνό έχει αρχίσει να το κατεβαίνει τρόπον τινά, αλλά και πάλι σαφώς δε ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται• το σημείο είναι π.χ. του τύπου κατεβαίνω χαλαρά κι ωραία ή κουτρουβαλιάζομαι κακήν κακώς την επόμενη στιγμή;

Ανεβαίνουμε ή κατεβαίνουμε λοιπόν σε γενικές γραμμές κάποιοι σα να πηγαίνουμε περίπατο, χαζεύοντας δεξιά και αριστερά την όμορφη φύση με τις πεταλούδες της και τα λουλούδια της, και τα πουλιά που κελαηδούν, και τα διάφορα ζωάκια της, ανέμελοι και χαρούμενοι, έχοντας κιόλας παρέα πρόσωπα αγαπημένα, συνοδοιπόρους και συναθλητέςτου αναρριχητικού σπορ, και προπαντός χωρίς τραυματισμούς και κακώσεις.

Άλλοτε πάλι ανεβαίνουμε ή κατεβαίνουμε δύσκολα, μέσα από κακοτράχαλα μονοπάτια, με καιρό που δε μας επιτρέπει να δουμε και να απολαύσουμε τη διαδρομή, υπό συνθήκες που μας αναγκάζουν να είμαστε προσηλωμένοι στην επίπονη προσπάθεια της κάθε στιγμής, με ελάχιστα ξέφωτα στα οποία μπορούμε να σταματήσουμε για ξεκούραση και ανασύνταξη δυνάμεων, με λίγους ή ίσως κατά διαστήματα και καθόλου συνοδοιπόρους δίπλα μας, χωρίς σωματική ή ψυχική αρτιότητα, άσε που ενίοτε στο βουνό δεν υπάρχουν μόνο γλυκούλικα αλλά και κάτι σαρκοφάγα-αρπακτικά ζωάκια, άλλο να το λες και άλλο να το βλέπεις.

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, δηλαδή για τους περισσότερους από μας, οι καταστάσεις αυτές εναλλάσσονται. Αυτό είναι και το πιο λογικό. Εκεί που είσαι μέσα στην καλή χαρά, σου έρχεται ο ουρανός σφοντύλι, τραυματίζεσαι εκεί που δεν το περιμένεις, είσαι συνηθισμένος σε καλοκαιρία και σε σχετικά ελαφριά και διαχειρίσιμη κλίση εδάφους και από τη μια στιγμή στην  άλλη βρίσκεσαι στην καρδιά της αντάρας του βουνού με σχεδόν κάθετους βράχους μπροστά σου, χωρίς δυνατότητα παράκαμψης και -το κυριότερο- και χωρίς χείρα βοηθείας ενδεχομένως. Ο δε αυτός που του έδωσες νερό από το δικό σου παγούρι όταν το χρειάστηκε, ή τον τράβηξες με τη δύναμη του δικού σου κορμιού σε μια δύσκολη στιγμή και σα χαζός πόνταρες πάνω του, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα κάνει το ίδιο και για σένα όταν χρειαστεί.

Και φυσικά ισχύουν και τα αντίθετα.Εκεί που σε τρώει η θύελλα και τα αστροπελέκια και σκέφτεσαι ότι μάλλον την έχεις βάψει, προσπαθείς να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου και βλέπεις ένα άνοιγμα στο βράχο για να πιαστείς και πιάνεσαι, τα σύννεφα έξαφνα διαλύονται, οι λύκοι γυρίζουν στα λημέρια τους και σε αφήνουν στην ησυχία σου να κάνεις τη δουλειά σου, και ω του θαύματος κάποιος άσχετος, που ανεβαίνει ή κατεβαίνει κι αυτός και συναντάς τυχαία, σου δίνει μια μπάρα δημητριακών για να φας εκεί που ήσουν έτοιμος να καταρρεύσεις. Και συνεχίζεις την ανάβαση και μετά χωρίς να γνωρίζεις ότι έφτασες στην κορυφή -ούτε να πανηγυρίσεις λόγω άγνοιας  δε μπορείς σ’ αυτό το άτιμο το σπορ- αρχίζεις την κατηφοριά.

Κάποιοι λένε ότι η ζωή είναι μαραθώνιος και όχι  αγώνας δρόμου. Πρέπει λέει να κρατάς δυνάμεις και να έχεις αντοχή. Όντως έτσι είναι αν το «βουνό» είναι ο Όλυμπος, αν όμως είναι ένας μικρός λόφος τότε μάλλον είναι αγώνας δρόμου και πρέπει να προλάβεις, γιατί λόγω μεγέθους ο χρόνος σου είναι εξ ορισμού περιορισμένος. Αλλά είπαμε κανείς δε γνωρίζει.

Γι’ αυτό και το βουνό είναι μαγικό. Δε ξέρουμε το ύψος του. Αλλάζει διαθέσεις που μαθαίνουμε να τις αφουγκραζόμαστε, κρύβει παγίδες και ανείπωτες ομορφιές, δυσκολία και απίστευτη αυτοεκπλήρωση σε κάθε επιτυχές βήμα, η ανάβαση και η κατάβαση του είναι αυστηρώς προσωπική και μοναχική υπόθεση και το κυριότερο σ’ αυτήν είναι ότι δεν «αποτυγχάνει» ποτέ κανείς. Απλά ανεβαίνει και κατεβαίνει, μαθαίνοντας βέβαια στη διαδρομή την απρόβλεπτη μαγεία του.

 

Φωτογραφία: ο δρόμος της Μεγάλης Πύλης του όρους Tian Men Shan, στην Κίνα