Το Δια Ταύτα…

Σκέψεις και συναισθήματα πίσω από την γέννηση ενός νέου μέσου
Το Δια Ταύτα…

Αβεβαιότητα, αβεβαιότητα, αβεβαιότητα. Έχει πια καταντήσει πληκτικό στερεότυπο, η αβεβαιότητα είναι πλέον τόσο  βέβαιη ώστε ν΄ αποτελεί ρουτίνα, όπως σε διάφορα failed states του Τρίτου Κόσμου. Έχουν περάσει  27 μήνες από τα κάπιταλ κοντρόλς και ένας χρόνος από τη στιγμή που η Βουλγαρία ξεκίνησε την κατασκευή φράκτη στα βόρεια σύνορα μας, και παρόλα αυτά εμείς οι Έλληνες ζούμε ακόμη στην καρακοσμάρα μας, βιώνοντας στωικά όσα καινοφανή μας συμβαίνουν, ξεγελώντας τους εαυτούς μας με παρεούλες και κουτσομπολιά. Περιτριγυρισμένοι από έθνη εχθρικά διακείμενα, χωρίς δυνατότητα ελεύθερης μεταφοράς των όποιων κεφαλαίων μας έξω από την χώρα μας, μάλλον δεν συνειδητοποιούμε πως μόνο η συνθήκη Σένγκεν μας κρατά εντός του λεγάμενου προηγμένου κόσμου.

Η Ευρώπη-η υποτιθέμενη ήρεμη και περήφανη δύναμη στην αγκαλιά της οποίας πιστεύαμε όλοι, πολίτες και πολιτικοί, πως θα βρίσκαμε τη σιγουριά που αναζητούσαμε μετά τα ταραγμένα μετεμφυλιακά χρόνια- μοιάζει πιο ευάλωτη από οποτεδήποτε στην πρόσφατη ιστορία, σπαρασσόμενη στο σύνολό της από τις ανέκαθεν υπαρκτές αντιφάσεις της. Οι ΗΠΑ, οι αληθινοί εγγυητές της ασφάλειας των δυτικών αξιών χάρη στον ωμό πραγματισμό τους και στην σχεδόν αμετάβλητη αποφασιστικότητα τους, διανύουν μια ασταθή περίοδο, μια φάση όπου νέες ιδέες και δυναμικές αμφισβητούν δόγματα αναγόμενα στην περίοδο του πρόεδρου Γουίλσον, με την προσωπικότητα του Τραμπ να αποτελεί απλώς μια παράμετρο και όχι τον καταλύτη. Η Ρωσία του Πούτιν, αν και σαφώς πιο αδύναμη από την άλλοτε κραταιά ΕΣΣΔ, κατορθώνει να υψώνει το ανάστημα της αναλαμβάνοντας ειδικούς ρόλους στον πετρελαιοπαραγωγό κόσμο, όπως άλλωστε  πιστοποιεί και η πρόσφατη επίσκεψη Μαδούρο στη Μόσχα. Η αντικειμενικά φτωχή Κίνα του κρατικού καπιταλισμού πραγματοποιεί οικονομικά και τεχνολογικά άλματα, διεκδικώντας με αξιώσεις ένα νέο πολιτικό εκτόπισμα, ενώ  είναι σήμερα η μόνη δύναμη που έργω αμφισβητεί την ισχύ των υδρογονανθράκων. Ιαπωνία, Κορέα και Ταϊβάν αναζητούν σιγουριά, φοβούμενες μη καταλήξουν όπως τα βατράχια όταν μαλώνουν τα βουβάλια.

 Η Ινδία του Μόντι μοιάζει μεν να ξεπερνά γοργά τις εσωτερικές κακοδαιμονίες της, όμως  ταυτόχρονα να  απομακρύνεται από το όραμα του ιδρυτή της. Η μουσουλμανική Μέση Ανατολή πασχίζει να προσαρμοστεί στα οδυνηρά γι αυτήν δεδομένα που φέρνει το αναπόφευκτο της πράσινης οικονομίας, αντιλαμβανόμενη μάλλον αργά πως η συντήρηση έχει ημερομηνία λήξης.  Η αναξιοποίητη Αφρική προσελκύει τους πάντες για να ποντάρουν πάνω της, είτε πρόκειται για τα ανεπτυγμένα και αναπτυσσόμενα κράτη, είτε πρόκειται για τα τοπικά παρακλάδια του ISIS και της Αλ Κάιντα. Και τέλος, το υποτιθέμενα ακράδαντο  θεώρημα της Παγκοσμιοποίησης, εβρισκόμενο  σε σύζευξη με τον οικονομικό και κοινωνικό φιλελευθερισμό, έχει τεθεί υπό ευρεία αμφισβήτηση, είτε αυτή προέρχεται από σοβαρούς λόγιους και γραφικούς τσαρλατάνους, είτε από δυσπροσάρμοστες απολυταρχίες και πολυεθνικούς ομίλους.

Μέσα σ’ αυτή την… πολύ ωραία ατμόσφαιρα, στην Ελλάδα μας αναβιώνει η απροκάλυπτη τρομοκρατία (όπως ξεκάθαρα την ανέδειξε η δολοφονία Ζαφειρόπουλου), το προσφυγικό ξαναφουντώνει (πιθανώς και εξαιτίας του επαναπροσδιορισμού των σχέσεων Τουρκίας και Δύσης), η κοινωνική ανασφάλεια διογκώνεται (ένεκα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και του στασιμοπληθωρισμού) ενώ και η πολιτική ζωή παραμένει προβλεπόμενα ρευστή, εγκλωβισμένη σε ζητήματα που αλλού δε θεωρούνται καυτά μα κοινότυπα , όπως για τα διεμφυλικά άτομα, για τα μαλακά ναρκωτικά  και για τις αρχαιότητες. Μικρή σημασία όμως έχουν όλα τούτα, ο Τσίπρας βολτάρει με F-16, ίσως για να δει από πρώτο χέρι πού πρόκειται να πάει το περίπου 1,5 δις € για τον φημολογούμενο εκσυγχρονισμό τους.

Κι ενώ όλα αυτά απασχολούν το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό, τα γνωστά μα επίμονα  προβλήματα ΜΑΣ, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι εμείς που δεν έχουμε… μπάρμπα στην Κορώνη δε λένε να εξαφανιστούν. Δε πα να λένε τα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα χάλια στην Υγεία, στην Παιδεία, στη Δημόσια Τάξη και στη Δικαιοσύνη έχουν μείνει ίδια, παρά τις θυσίες που έχουμε υποστεί όλοι μας, ίσως επειδή η διόρθωση τους θα έθιγε την κομματική πελατεία τους. Η κοινωνία αισθάνεται βουβή απόγνωση, αναζητεί νέες φωνές αλλά τίποτα, παντού οι ίδιοι και οι ίδιοι να λένε τα ίδια και τα ίδια.

Σήμερα, μερικοί φίλοι ξεκινάμε μια νέα προσπάθεια. Ξεκινάμε μια σεμνή απόπειρα να προσφέρουμε φωνή και πληροφόρηση στους αμέτοχους  μα  και νεοφερμένους της πολιτικής, κοινωνικής και πνευματικής ζωή. Ένα καινούργιο ταξίδι αρχίζει για κάποιους από εμάς, χωρίς φυσικά να ξέρουμε πού αυτό θα καταλήξει. Το μόνο βέβαιο πάντως είναι ότι θέλουμε να γίνουμε χρήσιμοι κι όχι αρεστοί, ευφάνταστοι κι όχι κοινότυποι, και ελπίζουμε πως όλοι εσείς θα μοιραστείτε την ίδια άποψη, γινόμενοι συνεπιβάτες μας. Το ΡΟΙΝΤ4023.gr θα είναι στη διάθεσή σας, και όσοι συμμετέχουμε σ’ αυτό θα δώσουμε το είναι μας για να φανούμε αντάξιοι της εκτίμησης σας.