Το αληθινό νόημα της προόδου

Το αληθινό νόημα της προόδου

To παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη Καθημερινή, στις 3/6/2018

 

Φως και σκοτάδι. Πρόοδος και συντήρηση. Το προσεχές εκλογικό δίλημμα τέθηκε με ενάργεια από τον πρωθυπουργό κατά την τελευταία επίσκεψη του στη Θεσσαλονίκη, και μάλιστα με τρόπο μανιχαϊστικό. Όποιος συμπαραταχθεί με αυτόν και τους ανθρώπους του τάσσεται υπέρ της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ηθικής ακεραιότητας. Οι υπόλοιποι παρουσίαζονται περίπου σαν τα Ορκ του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, σαν πρωτόγονοι ανεγκέφαλοι τραμπούκοι. Προς μεγάλη λύπη πολλών Θεσσαλονικέων ο Γιάννης Μπουτάρης έτρεξε να ανεβεί στο κάρο του Αλέξη Τσίπρα, διατυπώνοντας μάλλον αδέξια έναν αντίστοιχο ισχυρισμό για τον δήμο Θεσσαλονίκης• σύμφωνα με τον ίδιο, η παραμονή του στον θρόνο της πόλης θα πρέπει να παραταθεί για αόριστα μεγάλο διάστημα, διότι σε άλλη περίπτωση κινδυνεύει η… νεαρή δημοκρατία της πόλης. Μεγάλα λόγια.

Αναρωτιέμαι σε ποια ζώνη μεταξύ φωτός και σκότους τοποθετείται ο κυβερνητικός εταίρος. Πόσο προοδευτικοί άραγε θεωρούνται ο Καμμένος και οι συνοδοιπόροι του με τις τακτικότατες αντισημιτικές, ομοφοβικές και εθνικιστικές χοντράδες τους; Ψιλά γράμματα για τον πρωθυπουργό μας, που έχει αποδείξει πέραν κάθε αμφιβολίας τι χαμαιλέοντας είναι όταν πρόκειται να υπερασπιστεί την καρέκλα του. Ως τώρα θολώνει τα νερά με πρωτοβουλίες όπως εκείνη για την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια και η συνεχιζόμενη γύρω από το Σκοπιανό.  Το ακροατήριο του όμως πώς θα τον κρίνει; Θα μπορούσε η σημερινή κυβερνητική πολιτική να χαρακτηριστεί “ολιστικά” προοδευτική;

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί ουσιαστικά μια αναστύλωση της πρώτης πασοκικής περιόδου. Τότε είδαμε τους πρασινοφρουρούς, τις ωμές παρεμβάσεις στην δικαστική και στρατιωτική ιεραρχία, τα αντιδυτικά νταϊλίκια, τις άγαρμπες εφόδους στο δημόσιο ταμείο, την παραλίγο εξολόθρευση της μεσαίας τάξης του ιδιωτικού τομέα, των “νοικοκυραίων”. Αυτουργοί όλων των παραπάνω ήταν οι τότε “δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις”, οι οποίες ουσιαστικά επεδίωκαν την κατεδάφιση των παλιών δομών ώστε να συστήσουν νέες δικές τους. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ενταφίασε οριστικά αυτές τις φαντασιώσεις. Το ΠΑΣΟΚ έγινε αλα γκρεκ σοσιαλδημοκρατία χάρη στα ευρωπαϊκά κονδύλια και στα αδιέξοδα της εξωτερικής πολιτικής του. Σήμερα οι κυβερνητικοί εταίροι αποπειρώνται να επαναλάβουν το εγχείρημα του Ανδρέα Παπανδρέου, θεωρώντας ότι το διεθνές περιβάλλον θα μπορούσε να ευνοήσει τις επιδιώξεις τους.

Ίσως να έχουν δίκιο, όμως αυτό ουδόλως σημαίνει ότι υπάρχει οποιοδήποτε
προοδευτικό πρόσημο στην δράση τους. Τα διακυβεύματα του 1981 δεν έχουν καμία σχέση με το 2018. Τότε οι μνήμες του Εμφυλίου, των Γκοτζαμάνηδων και της Χούντας ήταν ιδιαίτερα νωπές για την πλειοψηφία, ενώ σήμερα αποτελούν νεφελώδεις ιστορικές πληροφορίες. Ακόμη και οι ηλικιωμένοι τα αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία, διαθέτοντας πλέον την ωριμότητα να διακρίνουν τα λάθη και των δύο πλευρών. Αν σήμερα απειλείται η δημοκρατική ζωή, αυτό οφείλεται στους κυβερνώντες• αυτοί συντηρούν έργω και λόγω κλίμα διχόνοιας, αυτοί επιτρέπουν την ασυδοσία ακραίων ομάδων, αυτοί οδηγούν σε πράξεις αυτοδικίας, αυτοί υπονομεύουν συνολικά την κοινωνική συνοχή.

Πρόοδος σήμερα είναι να διασφαλίσουμε τις κατακτήσεις των προηγούμενων ετών και να προχωρήσουμε παρακάτω. Πρόοδος είναι να προστατεύσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και να γεμίσουμε τα στομάχια μας. Πρόοδος είναι να γίνουμε επιτέλους ένα “κανονικό” προηγμένο κράτος, όπως αυτά που επιλέγουν -ασχέτως πολιτικών απόψεων- οι νέοι μας για να δημιουργήσουν. Κι η αληθινή πρόοδος επιτυγχάνεται μόνο με σχέδιο και δουλειά, όχι με αυτάρεσκα μεγάλα λόγια.