Τι θέλησε να πει ο ποιητής;

Αυτός ο ανασχηματισμός πολύ απλά δεν πείθει 
Τι θέλησε να πει ο ποιητής;

Η αμερικανική ονομασία για τον ανασχηματισμό είναι reshuffle, όπου shuffle είναι το ανακάτεμα των φύλλων της τράπουλας πριν την παρτίδα. Όσοι έχουν παίξει έστω ξερή γνωρίζουν πως η διαδικασία αυτή απλά αλλάζει τη σειρά των χαρτιών. Τίποτε δεν αφαιρείται, τίποτε δεν προστίθεται, κι η τύχη κρίνει εν πολλοίς τον νικητή. Από αυτή την άποψη λοιπόν αδικείται η κυβερνητική ανασυγκρότηση, καθώς στο νέο σχήμα μπήκαν νέα πρόσωπα, ακόμη και εκτός των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Συνεπώς, στην τράπουλα μπήκαν και νέα φύλλα, σωστά;

 

Λυπάμαι, μα δε μπορώ να χαρακτηρίσω νέο αίμα τις κκ Παπακώστα, Ξενογιαννακοπούλου και Ζορμπά. Και οι τρεις προέρχονται από το καταστροφικό -κατά τους κυβερνώντες- παλιό πολιτικό σύστημα, με την πρώτη ειδικά να εγκαλείται για βαρείς χαρακτηρισμούς που είχε χρησιμοποιήσει για τους μετανάστες (κατσαρίδες), ενώ η δεύτερη ευθύνεται για την περίοδο μεγάλης κακοδιαχείρισης στο ΚΕΕΛΠΝΟ, δηλαδή εμπλεκόμενη σε ένα θέμα πολύ ψηλά στην κυβερνητική ατζέντα κατά της διαφθοράς. Συνεπώς, με τις δύο αυτές κινήσεις απογοητεύονται και όσοι ανέμεναν ένα πιο παραδοσιακό αριστερό προφίλ, αλλά και όσοι αδημονούσαν για διώξεις λόγω ατασθαλιών. 

 

Και πάμε παρακάτω. Η τοποθέτηση Καλογήρου στο Δικαιοσύνης εύλογα ψυχραίνει κεντρώους ψηφοφόρους, οι οποίοι σαφώς δεν εγκρίνουν τα πολλά πάρε-δώσε με την εγχώρια τρομοκρατία και με τις ασύδοτες ΜΚΟ. Η εκ νέου απόσπαση του ΥΠΠΟ από το Εσωτερικών και η ανάθεση του σε δύο εντελώς άσχετες με το θέμα κυρίες (και μάλιστα σε φάση αλλαγής και των ηγεσιών ΕΛΑΣ και ΠΣ) πείθει τους μετριοπαθείς πως η ομάδα Τσίπρα ελάχιστα ενδιαφέρεται για την ταλαίπωρη δημόσια ασφάλεια. Η δε παρουσία των Ρήγα και Κόλια-Τσαρουχά στο ΥΕΘΑ μόνο συμβολική αναμένεται να είναι, σε μια περίοδο επικίνδυνης αστάθειας στα ελληνοτουρκικά. Κι όσο για την…αναβάθμιση Κουβέλη, αυτή άφθονη θυμηδία προκαλεί, αν όχι και ανησυχία, λόγω των συνεχιζόμενων εντάσεων στα νερά του Αιγαίου. Με δυό λόγια, η νέα κυβέρνηση σαφώς δεν πείθει για την σοβαρότητά της, και για τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές της. 

 

Αναδεικνύεται λοιπόν το μέγα ερώτημα: τι είχαν στο μυαλό τους οι επιτελείς του Μαξίμου όταν κατήρτησαν αυτή την ετερόκλητη λίστα; Τακτικισμούς, ως συνήθως. Πίστεψαν πως έτσι θα διεμβολίσουν τη ΝΔ, λησμονώντας ότι η Κατερίνα Παπακώστα ποτέ δεν ήταν κάτι παραπάνω από πολιτικός της… εποχής της αστακομακαρονάδας, όταν ορισμένοι εκλέγονταν λόγω συνεχούς έκθεσης στα μίντια. Μα και οι δύο πασοκογενείς κυρίες ελάχιστα θα συγκινήσουν τους δυνητικούς υποστηρικτές του ΚΙΝΑΛ, αφού η πρώτη επίσης δεν διέθετε ένα σοβαρό προσωπικό αποτύπωμα (το μεταρρυθμιστικό της έργο ήταν ανύπαρκτο), η δεύτερη ήταν ουσιαστικά ξεχασμένη, κι ας μην ξεχνάμε ότι αμφότερες ήρθαν σε αντικατάσταση άλλων πασοκογενών υπουργών (Κουρουμπλής). Μια άλλη πλάνη στην οποία υπέπεσαν οι σύμβουλοι του πρωθυπουργού είναι ότι η κυβερνητική ενίσχυση των ΑΝΕΛ θα βελτιώσει την δημοσκοπική εικόνα τους, πράγμα μάλλον αδύνατο μετά την άτακτη φυγή τους από το Μακεδονίας-Θράκης, φυγή που νομοτελειακά θα αποδοθεί σε πλήρη ρήξη των σχέσεων του κόμματος με το κοινό της βόρειας Ελλάδας, επιταχύνοντας έτσι την κατρακύλα του Πάνου Καμμένου. Εδώ μάλιστα θα πρέπει να προσθέσουμε και την δραστική υπονόμευση του αφηγήματος περί “αντιδεξιού μετώπου”, που λογικά δε μπορεί να στηρίζεται σε εγνωσμένους λαϊκοδεξιούς και ακροδεξιούς. Κι οι νέοι; Τόσοι νέοι μπήκαν, αυτό δε θα μετρήσει θετικά; Χλωμό το βλέπω. Η ταχεία ανέλιξη προσώπων όπως οι Νοτοπούλου και Γιαννακίδης, με μόνα τους προσόντα την επαγγελματική κομματική δράση, μάλλον θα προσβάλλει τους εκατοντάδες χιλιάδες νέους πτυχιούχους, που αναγκάζονται να ξενιτεύονται, ή να τη βολεύουν με 400 Ευρώ. Ίσως το μόνο επίτευγμα του όλου εγχειρήματος θα είναι ένας καλύτερος έλεγχος του κόμματος την επομένη των εκλογών, ζήτημα όμως εντελώς αδιάφορο για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. 

 

Συνοψίζοντας, τολμώ να δηλώσω ότι δύσκολα θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί πιο ευνοϊκός ανασχηματισμός για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στερείται πολιτικού στίγματος, προκάλεσε την χλεύη των πολλών και σαστιμάρα στους υποστηρικτές της κυβέρνησης, δεν απαντά στις μεταμνημονικές απαιτήσεις, δικαιώνει τον ισχυρισμό ότι οι κυβερνώντες δεν έχουν “πάγκο” και μαζεύουν ό,τι βρούν μπροστά τους. Οι μόνοι που εντοπίζουν θετικά είναι οι όποιοι αφιονισμένοι αντιδεξιοί Συριζαίοι, και ελάχιστοι αυτοαποκαλούμενοι ΝΔτες, επίμονα εντυπωσιαζόμενοι από τις μεγαλοστομίες του Νίκου Παππά περί διευρύνσεων, υπερβάσεων και προοδευτικών συμμαχιών. Αυτή τη στιγμή, μόνο κάποια πολύ μεγάλη εύνοια της τύχης θα μπορούσε να δώσει φτερά στην κυβέρνηση Τσίπρα (ήδη στο Τουΐτερ σατυρίζεται ως «κυβέρνηση Παπακώστα»). Και σαν άνθρωπος που δε πολυπιστεύει στην τύχη, θα πρότεινα στους επαγγελματίες του πολιτικού μάρκετινγκ να προετοιμαστούν για σκληρή δουλειά το ερχόμενο φθινόπωρο.