Τι κοινό έχουν οι ποδηλατόδρομοι με τους κεραυνοβόλους έρωτες;

Η απάντηση μάλλον εκπλήσσει
Τι κοινό έχουν οι ποδηλατόδρομοι με τους κεραυνοβόλους έρωτες;

Ανήκω κι εγώ ενίοτε στους άξεστους. Εννοώ τους ποδηλάτες εκείνους που χρησιμοποιούν τα πεζοδρόμια ως ποδηλατόδρομο. Ακούω με χαμηλωμένα μάτια το βρισίδι των πεζών που μου θυμίζουν-άλλοι πιο ευγενικά και άλλοι νευριασμένα-ότι ο ποδηλατόδρομος είναι αλλού. Όταν κάποιοι ακόμα πιο ευγενικοί μου ζητούν συγγνώμη (ειρωνικά προφανώς) που με… εμποδίζουν στο πεζοδρόμιο σταματάω, κατεβαίνω και φυσικά τους ζητώ εγώ συγγνώμη.

Όταν διανύω τη συνηθισμένη μου διαδρομή από το σπίτι στο κανάλι μέσω αρκετών πεζοδρομίων, συμμετέχω στην εξής οδική παράνοια: μηχανάκια ανεβοκατεβαίνουν μαζί μου στο πεζοδρόμιο, ποδήλατα έρχονται από το αντίθετο ρεύμα, σκυλάκια κάνουν την ανάγκη τους στη μέση του πεζοδρομίου, παρέες περπατούν ανά πέντε καταλαμβάνοντας όλο το πεζοδρόμιο, ενώ μπλέκονται με τα λουριά των σκυλακίων και πατάνε τις ακαθαρσίες τους. Ταυτόχρονα βρέχομαι από τα μπεκ των ποτιστικών στα παρτέρια του δήμου (πλένω με την ευκαιρία και το… όχημα), και ανεβοκατεβαίνω τα χαλασμένα πλακάκια των πεζοδρομίων εναλλάξ με τις τούμπες που παίρνω στις δενδροδόχους, που όμως συνήθως μοιάζουν περισσότερο με λακκούβες.

Έντρομη και γεμάτη εντροπία συναντώ γιαπωνέζους, ρώσους, βαλκάνιους αλλά και τούρκους τουρίστες που τρομάζουν όταν με βλέπουν (σημειωτέον ότι στις πεζοδρομημένες πρωτεύουσες του κόσμου τα ποδήλατα απαγορεύονται και στους πεζοδρόμους). Σκέφτομαι κάθε φορά τί θα σκέφτονται για τη δική μας τριτοκοσμική χώρα, όπου ο καθένας (μέσα σ αυτούς κι εγώ) κάνει ό,τι του κατεβαίνει αγνοώντας τους κανόνες και τους άλλους. Και επειδή είμαι ενοχική, την επομένη το πρωί ξεκινάω για τη δουλειά από τον ποδηλατόδρομο.

Και αν το πρωί τη γλυτώσω και δεν κινδυνεύσω, το μεσημέρι ΠΑΝΤΑ το μετανιώνω και επιστρέφω σπίτι είτε τρομαγμένη, καθώς η ζωή μου έχει κινδυνεύσει,  είτε έχοντας υποστεί bullying από θερμοκέφαλους οδηγούς (άντρες και γυναίκες), που με βρίζουν γιατί θεωρούν πως τα ποδήλατα πρέπει να βρίσκονται πάντα στην δεξιά άκρη του δρόμου ακόμα και όταν πρόκειται να στρίψουν αριστερά, ή σεξουαλική παρενόχληση από ακόμα πιο κάφρους άντρες που μου φωνάζουν ότι εύχονται να είναι… η σέλα μου, είτε βλαστημώντας-και δη τον Δήμο-διότι οι ποδηλατόδρομοι είναι σαν τους κεραυνοβόλους έρωτες: σταματούν απότομα και χωρίς προειδοποίηση! Και επιπλέον σε υποχρεώνουν να στρίψεις προς κατευθύνσεις που δεν είναι επιθυμητές. Ουκ ολίγες φορές η ζωή μου έχει κινδυνεύσει επειδή άσχετοι επικίνδυνοι οδηγοί από την αριστερή προς τα εμένα λωρίδα αποφασίζουν να στρίψουν δεξιά αγνοώντας με επιδεικτικά με αποτέλεσμα να παθαίνω μικρά εγκεφαλικά κάθε φορά.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Δεν είναι απλά μία προσπάθεια αυτοκριτικής και εξομολόγησης της απαράδεκτης οδικής μου συμπεριφοράς. Τα σκέφτηκα μετά την ενημέρωση που μας έκανε ο συνάδελφος του ελεύθερου ρεπορτάζ της ΕΡΤ3 πως ο αρμόδιος υπουργός κ. Σπίρτζης, αφού ρύθμισε τα θέματα του ΟΑΣΘ, τώρα θα επιβάλλει και ΚΟΚ για τους ποδηλάτες. Θα πρότεινα λοιπόν στον κ. Σπίρτζη να συνεργαστεί πρώτα απ’ όλα με τους δήμους, ώστε να φτιάξουν τους ποδηλατοδρόμους, και να εκπαιδεύσουν τους οδηγούς για μία πιο δίκαιη οδική συμπεριφορά, και όλους μας ανεξαιρέτως για τον δημόσιο χώρο που δικαιούμαστε. Εγώ προς το παρόν αναγλαζομαι να παραμένω παραμένω άξεστη.

Υ.Γ. Για τον ποδηλατόδρομο στη νέα παραλία θα αδράξω την ευκαιρία να μιλήσω σε άλλο άρθρο.

 

Φωτογραφία από Home Advisor