Θεσσαλονίκη 20/6/1978

Εμπειρίες ζωής
Θεσσαλονίκη 20/6/1978

11:05 στη TV παίζει παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, η γή αρχίζει να τρέμει, λίγα δευτερόλεπτα μετά φαίνεται οτι το σπίτι έγινε γήπεδο το ίδιο, η τιβι σαν μπάλα να χοροπηδάει δεξιά αριστερά, τα έπιπλα πάνω κάτω, το πιάνο στο σαλόνι να κατηφορίζει λες και ήθελε να βγει και αυτό έξω μαζί με μας που τρέχουμε στις σκάλες.
Γιαννάκης Γιωργάκης, γειτονόπουλα, χρόνος ρεκόρ 3οροφος ισόγειο 15» (κάναμε ασκήσεις από τα αλλεπάλληλα κουνήματα των προηγούμενων ημερών) και μετά…… Ουρανός όχι για πολύ, ο εκκωφαντικός θόρυβος (σαν ίλη αρμάτων με γυαλικά πάνω τους ), στροφή της κεφαλής προς τα πάνω, το απέναντι κτίριο να σπάει στα ψηλά στον πέμπτο όροφο και να καταρρέει πάνω σου, το ωστικό κύμα σαν σωτήριος άνεμος να σε ρίχνει 10 μέτρα παραπέρα πάνω σε θάμνους, ανθρώπους, σκουπίδια.

Μπάζα και σίδερα μαζι με λαμαρίνες αυτοκινήτων είναι ότι αγγίζεις. Σκόνη , παντού σκόνη, να παρακαλάς για λίγο αέρα. Ο βήχας να ταράζει τα πνευμόνια σου.

Θαμμένος ? Μπορεί……

Και μετά τι ? Κόκκινο το απόλυτο κόκκινο του παιδικού μυαλού που νομίζει οτι »έφυγε», πήγε κιόλας στη κόλαση. Προς στιγμήν ευτυχώς, μέχρι τα καλώδια της ΔΕΗ που στριφογύριζαν στο κεφάλι σου σαν πασχαλιάτικα πυροτεχνήματα και το άγγιγμα των ερειπίων να σου θυμίσουν τη ζωντανή ύπαρξη των αισθήσεών σου.

Στο βάθος δεξιά, φ,,,,ωνές αγωνίας, γνώριμες μητρικές.

Γιώργο γιώργο……η αντάμωση με τους γονείς λιγο παραπέρα, πάνω στα χαλάσματα, που είχαν φράξει την είσοδο της πολυκατοικίας μας, η φυγή στο άνοιγμα της πλατείας Ναυαρίνου, ο εκκωφαντικός θόρυβος των κομπρεσέρ που προσπαθούσαν να σπάσουν τα μπετά για να σώσουν ανθρώπους και το ξημέρωμα, στη συνέχεια της πορείας της ζωής.

Σαν σήμερα πριν 40 χρόνια ….Θεσσαλονίκη 20/6/1978.
 

Αυτές οι σκέψεις αποτυπώθηκαν σε σχεδόν πραγματική διάρκεια χρόνου 2 λεπτών, όπως ακριβώς η διάρκεια των γεγονότων που περιγράφουν, μετά πάρα πολλά χρόνια από τότε. Όταν πλέον η ηλικιακή ωριμότητα, τις έδωσαν την πραγματική τους διάσταση. Εκείνη που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι ότι είχαν επηρεάσει πολλές αποφάσεις αλλά και τον τρόπο που καθόρισες την ζωή σου. 

Άσχημες εμπειρίες σαν κι αυτές που ζήσαμε τον Ιούνη του 1978, όσο κι αν δεν το συνειδητοποιούμε  στην καθημερινότητα μας, μας κάνουν διαφορετικούς  ίσως περισσότερο ανθρώπινους.

Είναι ένα μεγάλο όσο και οδυνηρό σχολείο.