The Truman Show 

The Truman Show 

Ε ναι, είναι τόσο προβλέψιμη η εγχώρια επικαιρότητα που αυθόρμητα θυμίζει δυστοπικό ριάλιτι. Στα πλαίσια των περιοδικών αντιαμερικανικών «ειρηνιστικών” εκδηλώσεων παρακολουθήσαμε σήμερα μια νέα προσπάθεια αποκαθήλωσης του ανδριάντα του Τρούμαν από πενηντάρηδες κοιλαράδες «φοιτητές”, φέροντες το γνωστό πασιφιστικό σήμα κατατεθέν του ΠΑΜΕ, το σημαιάκι πάνω σε χοντρό στυλιάρι. Βρε με τί σκοινιά τον τράβηξαν, με τί τροχούς τον πριόνισαν, εκεί αυτός, ακούνητος (ο μακαρίτης ήταν και υψηλόβαθμος τέκτονας, αν το πληροφορούταν ο Άγιος Πειραιώς ίσως να έσπευδε να βάλει ένα χεράκι). Εν τέλει η… εκδήλωση έληξε μετά από επέμβαση των ΜΑΤ, κατ’ εντολή της -ντεμέκ ρεαλίστριας λόγω κυβερνητικής ευθύνης- ΠΦΑ. 

 

Είναι μισητός ο Τρούμαν σε κείνους που ακόμη και σήμερα πενθούν για την ήττα του σταλινικού ΔΣΕ στον Εμφύλιο. Πιστεύουν -μάλλον εύλογα- πως τα ινδάλματα τους θα μπορούσαν να είχαν κυριαρχήσει μετά το 1946, ή πως έστω θα κατάφερναν να αποκόψουν την βόρειο Ελλάδα από τον εθνικό κορμό αν δεν είχε υπάρξει το Σχέδιο Μάρσαλ. Κι ως γνωστό, παρά το ότι το διάσημο πρόγραμμα αντιμετώπισής της ανθρωπιστικής κρίσης και χρηματοδότησης της ανοικοδόμησης της κατεστραμμένης μεταπολεμικής Ευρώπης φέρει το όνομα του τότε αμερικανού ΥΠΕΞ, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι δάφνες ανήκουν δικαιωματικά στον 33ο Πρόεδρο. 

 

Αρχαίες ιστορίες, που πάντως δε λένε να ξεχαστούν. Και δε γίνεται να ξεχαστούν επειδή αποτελούν κρίκους μίας προαιώνιας αλυσίδας, με την αρχή της για μένα να βρίσκεται στην Άλωση του 1204. Το κομβικό εκείνο γεγονός εγγράφηκε πολύ βαθιά στο θυμικό του νέου Έλληνα, που τον καιρό εκείνο απέβαλε ασυναίσθητα τον τίτλο του Ρωμαίου. Έκτοτε η Δύση κατέστη ύπουλος εχθρός, πάντα πρόθυμος να μας λεηλατήσει. Η αντίληψη αυτή καλλιεργήθηκε συστηματικά από τον ανθενωτικό κλήρο, τον ρυθμιστή της ελληνικής πνευματικής ζωής στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και αναπόφευκτα καθιέρωσε το αντιπάλο δέος, το ομόδοξο Ξανθό Γένος. Τί κι αν οι Σταυροφορίες είχαν παρατείνει τον βίο της Αυτοκρατορίας, τί κι αν η εισβολή των Φράγκων ήταν αποτέλεσμα και προστριβών μεταξύ Βυζαντινών διεκδικητών του θρόνου, η ρετσινιά κόλλησε. 

 

Από την μεριά τους κι οι Ρώσοι φροντίζουν να καλλιεργούν τούτο τον μύθο των ανιδιοτελών προστατών, στα πλαίσια της πάγιας επιδίωξης τους για μόνιμη παρουσία στην Μεσόγειο, όπως καλά γνωρίζουμε από τα Ορλωφικά. Μετά την παταγώδη αποτυχία εκείνου του εγχειρήματος αναζητήθηκε παρουσία με χερσαία επαφή στην επικράτεια τους. Ένα ιδανικό γι αυτούς σενάριο ήταν εκείνο της -λίγο αργότερα ακυρωμένης- συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, όταν ο βουλγαρικός δορυφόρος τους βρέθηκε να ελέγχει την δυτική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, μαζί με τα παραλία σχεδόν ολόκληρης της Θράκης. Με άλλα λόγια, οι τότε σχεδιασμοί της Αγίας Πετρούπολης προέβλεπαν βουλγαροποιηση εδαφών που σήμερα είναι ελληνικά. Το πλάνο αυτό επαναλήφθηκε το 1912-13 και το 1946-49, και πάλι χωρίς επιτυχία. 

 

Οι ηττημένοι του Εμφυλίου, με το όπλο παραπόδα, εργάστηκαν συστηματικά για να επιβληθούν αναίμακτα στο πεδίο των ιδεών, προωθώντας συστηματικά την σοβιετική (δηλαδή την ρωσική) προπαγάνδα επί παντός επιστητού. Παραδόξως, η φαινομενικά τελειωτική  συντριβή τους μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ λειτούργησε σχετικά υπέρ τους. Η επιστροφή του επανιδρυμένου κράτους στο πρότυπο μιας Ορθόδοξης και καπιταλιστικής απολυταρχίας το κατέστησε συμπαθές στην ελλαδική Εκκλησία και στην οικονομική ελίτ, οι δε παλιννοστούντες του Καυκάσου προσέδωσαν και κάποιον μαζικό χαρακτήρα στη νέα προσέγγιση, σαφώς χρήσιμο. Κι έτσι φτάσαμε στο 2018, με μια αριστεροδεξιά κοινωνική συμμαχία να κατηγορεί σύσσωμη την Δύση ακόμη και για… την αφρικανική σκόνη, ενώ παράλληλα να προσβλέπει στον Πούτιν για την σωτηρία μας, άσχετα αν αυτός κρέμασε τον Τσίπρα στο θέμα του δανεισμού και πουλάει στρατηγικά όπλα στον Ερντογάν. 

 

Reality check: ανάμεσα σε μας και στην Τουρκία, η Ρωσία θα ήταν ηλίθια αν διάλεγε εμάς. Με την Τουρκία ο Μόσκοβος αποκτά όλα όσα επιθυμεί σε ένα πακέτο• παίρνει έξοδο στη θάλασσα, εγγύτητα στην Μέση Ανατολή, πρόσβαση σε μια μεγάλη αγορά, αποδυνάμωση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, τεχνολογία δυτικών όπλων και ασφάλεια στο μουσουλμανικό κεντροασιατικό υπογάστριο του. Στα μάτια των Ρώσων η σύγχρονη Τουρκία μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει ως ένα καινούργιο Βυζάντιο, εφόσον φυσικά ο Ερντογάν δεν επιτρέψει στις πολιτιστικές διαφορές των δύο εθνών να επιδράσουν αρνητικά (το προξενιό Ντούγκιν για το ρωσοτουρκικό ειδύλλιο δε περνά απαρατήρητο). Άρα, καλή η Ελλάδα για μπανάκια, για κλάμπινγκ και για κάποιες μικρές επενδύσεις, μα το μεγάλο ψάρι είναι άλλο. Ίσως αυτή τη φορά ο Νεοτσάρος κι ο Νεοσουλτάνος να ολοκληρώσουν εκείνο που ξεκίνησαν οι Λένιν και Ατατούρκ το 1921.

 

Η Ρωσία λοιπόν πράττει ορθά ενεργώντας βάσει του συμφέροντος της. Εμείς; Εμείς βρισκόμαστε σε φάση αντιδυτικής σύγχυσης όπως εκείνης που έσπρωξε τον Όθωνα να σφάλλει κατά τον πόλεμο της Κριμαίας, εκείνης που μας οδήγησε σε δύο αδελφοκτόνες συγκρούσεις, ή εκείνης που έριξε τον Κωνσταντίνο και τους Λαϊκούς στην αγκαλιά των Κεντρικών Δυνάμεων. Σε κάθε μια από τις παραπάνω περιπτώσεις υπήρξε στενή ιδεοληπτική ανάγνωση των εθνικών συμφερόντων αλλά και υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μας, με συνέπεια την εχθρότητα εκ μέρους των πιο σταθερών ιστορικών συμμάχων μας, των θαλάσσιων ισχυρών. Και τώρα μαζικά ξαναβλέπουμε με συμπάθεια τη Ρωσία και τον προστατευόμενο της Άσσαντ, γιατί απλουστευτικά υποθέτουμε πως μόνο αυτοί μας προστατεύουν από μία χειροπιαστή απειλή, τον διεθνιστικό ισλαμικό φονταμενταλισμό. 

 

Αναντίρρητα αυτοί οι δύο συντελεστές -από κοινού με τους Κούρδους και τους Πέρσες- δικαιούνται τις δάφνες για την ως τωρα καταπολέμηση του ISIS και της Αλ Κάιντα στο Λεβάντ (άλλοτε ενεργούμενων των αραβικών μοναρχιών), ωστόσο το δεδομένο αυτό δεν οφείλεται σε κίνητρα αλτρουιστικά. Οι Ρώσοι απειλούνται στο εσωτερικό τους από τους Τσετσένους ισλαμιστές, ενώ παράλληλα επιθυμούν παρουσία στην τόσο κομβική ενεργειακά περιοχή. Το καθεστώς Άσσαντ μάχεται όχι απλά για την πολιτική μα και για την βιολογική του διάσωση. Οι Κούρδοι ξαναπαλεύουν για αυτοδιάθεση. Οι επίσης φονταμενταλιστές Ιρανοί επιδιώκουν απόσπαση των πρωτείων του Κόλπου από τους Σαουδάραβες. Κι οι ΝΑΤΟϊκοί (ως πότε;) Τούρκοι παρουσιάζονται φίλοι των δύο και αντίπαλοι των άλλων δύο. Παρακολουθούμε ένα παίγνιο ψυχρό, κτηνώδες, απρόβλεπτο, με πιο αφανείς συμμετέχοντες τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους (που έχουν κι αυτοί λερωμένη την φωλιά τους με την αντιφατική, συχνά ηθικά επιλήψιμη στάση τους), το οποίο μας αφορά μεν, όμως η οποιαδήποτε συναισθηματική προτίμηση μας ελάχιστα θα επηρεάσει την έκβασή του. 

 

Εν κατακλείδι, στην αρχή του 21ου αιώνα το μέλλον των Ελλήνων απειλείται από την οικονομική κατάρρευση, από την κοινωνική διάλυση και από έναν επιθετικό αναθεωρητή γείτονα με ανεβασμένη αυτοπεποίθηση λόγω των ανοιγμάτων του στην εξωτερική πολιτική. Όλες αυτές τις πιεστικές προκλήσεις με τίνος την συνδρομή μπορούμε να τις ξεπεράσουμε; Για μένα η απάντηση είναι αυτονόητη, ακόμη κι αν ενίοτε χρειάζεται να κρατώ την μύτη μου…

 

Φωτογραφία του ανδριάντα μετά από άλλες ειρηνιστικές εκδηλώσεις, το 2013