Θα το παλέψουμε;

Το δραματικό συμβάν στον Έβρο είναι το πιο δυνατό καμπανάκι, ως τώρα φυσικά
Θα το παλέψουμε;

Φυσικά και γνωρίζετε το GPS. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε γι αυτό το άλλοτε πρωτοποριακό δορυφορικό σύστημα ναυτιλίας είναι ότι αποτελεί ένα στρατιωτικό πρόγραμμα των ΗΠΑ. Οι 32 δορυφόροι του συστήματος ελέγχονται από την βάση Schriever, στο Κολοράντο, μια μονάδα της αμερικανικής Διοίκησης Διαστήματος. Από το 2000, όταν ο Μπιλ Κλίντον επέτρεψε την παροχή στρατιωτικής ακριβείας και σε μη στρατιωτικούς χρήστες, υπάρχει ενσωματωμένη η δυνατότητα επιλεκτικής διακοπής του σήματος σε συγκεκριμένους δέκτες, ώστε αυτό να μην μπορεί να αξιοποιηθεί από εχθρούς της Υπερδύναμης. 

Εκ πρώτης όψεως οι πληροφορίες αυτές μοιάζουν άσχετες με την διάσημη πλέον δήλωση του πρέσβη Τζέφρι Πάιατ στους Δελφούς, σύμφωνα με την οποία η χώρα του δεν θα μπορούσε να αποτρέψει σήμερα ένα ελληνοτουρκικό θερμό επεισόδιο. Κι όμως, αυτή ακριβώς η χρήση του GPS είναι το ισχυρότερο μέσο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η Ουάσιγκτον ώστε να ματαιώσει μια σύγκρουση στο Αιγαίο. Κακά τα ψέμματα, χωρίς αυτόν τον διάολο δεν υπάρχουν «έξυπνες” βόμβες, οι πύραυλοι κρουζ χάνονται στο δρόμο, μονάδες πυροβολικού και τεθωρακισμένων προσανατολίζονται στο περίπου. Η εξάρτηση των συμμάχων των ΗΠΑ από το εν λόγω εργαλείο είναι σχεδόν πλήρης (μέχρι τουλάχιστον την λειτουργία του ανταγωνιστικού ευρωπαϊκού Galileo), η δε τεράστια αξία του έχει υποχρεώσει Ρώσους και Κινέζους να υιοθετήσουν αποκλειστικά δικές τους αντίστοιχες λύσεις, με Ιάπωνες και Ινδούς να στρέφονται σε εφαρμογές πιο περιορισμένης εμβέλειας. Συνεπώς, εάν οι υπερατλαντικοί ηγεμόνες ήθελαν σώνει και καλά να κάμψουν την τουρκική επιθετικότητα, το έσχατο μέσο θα ήταν να κάνουν τους γείτονες μας να μην ξέρουν πού παν’ τα τέσσερα. Σωστά;

Θα ήταν πολύ ωραίο, μα και ομολογουμένως πληκτικό, αν οι διεθνείς εξελίξεις ήταν τόσο προβλέψιμες. Όμως, στην περίπτωση μας η αδιαφιλονίκητη αμερικανική τεχνολογική ισχύς δεν είναι και εντελώς ελεύθερα αξιοποιήσιμη (όπως άλλωστε και τα πυρηνικά όπλα). Σε γενικές γραμμές ο Ερντογάν εεκνευρίζει τους συμμάχους του, μα αυτό δεν σημαίνει ότι αυτοί προτίθενται σε τούτη την συγκυρία να συγκρουστούν μετωπικά μαζί του.  Γνωρίζουν καλά ότι αν τραβήξουν το σκοινί θα τον οδηγήσουν σούμπιτο στην αγκαλιά του Πούτιν, πράγμα τελείως ανεπιθύμητο. Προσπαθούν λοιπόν να κερδίσουν χρόνο, ώστε να διαπραγματευτούν μελλοντικά με τους διαδόχους του, ή να έρθουν σε συνεννοήσεις με άλλους δυνητικούς παίκτες (πχ Ιράν), οι οποίοι θα αναλάβουν τον τουρκικό ρόλο στους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Το βέβαιο είναι ένα: μακροπρόθεσμα η συγκρουσιακή πολιτική Ερντογάν θα φέρει την χώρα του σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την οπτική τους, αν κάποιο κράτος επιθυμεί πλούτο και ισχύ, πρότυπο ορθής συμπεριφοράς είναι η Ιαπωνία. 

Τούτων λεχθέντων, καθίσταται και πάλι σαφές πως το δραματικό συμβάν στον Έβρο (αφορμή για την παραπάνω δήλωση Πάιατ) είναι απλά η τελευταία υπενθύμιση ότι το businesses as usual με την Γείτονα έχει τελειώσει, και ότι έχουμε οπωσδήποτε εισέλθει σε μια εντελώς νέα κατάσταση, για την οποία εμφανώς είμαστε απροετοίμαστοι, και σε επίπεδο εκπαίδευσης, και σε επίπεδο σχεδιασμού, και σε επίπεδο πειθαρχίας, και φυσικά σε επίπεδο εξοπλισμού. Η Τουρκία, είτε επειδή μας ήθελε σταθερούς, είτε επειδή επεδίωκε να μας αποκοιμήσει, ήταν σχετικά προσεκτική στα πρώτα χρόνια της Κρίσης. Σταδιακά, μετά το ’15, άρχισε να γίνεται προκλητικότερη, θέτοντας κυρίως ζητήματα μουσουλμανικής μειονότητας. Το πράγμα ξέφυγε μετά την καταστολή του πραξικοπήματος, με το καθεστώς να στρέφεται βαθμιαία κατά όλων των κλασικών εταίρων και συμμάχων του, προσφεύγοντας ταυτόχρονα στην ιστορικά εχθρική Μόσχα για υποστήριξη.

Αθροίζοντας σκόρπια γεγονότα, όπως η στυγνή εκμετάλλευση του ζητήματος των προσφύγων, οι συλλήψεις ευρωπαίων πολιτών, η παραγγελία των S-400, η παρενόχληση των γεωτρύπανων στην κυπριακή ΑΟΖ, η εισβολή στο Αφρίν, οι μεγαλοστομίες συμβούλων και υπουργών του Τούρκου προέδρου, η ενθάρρυνση Αλβανίας και ΠΓΔΜ εναντίον της Ελλάδας, και ο απαράδεκτος εμβολισμός του «Γαύδος”,  ένα μοτίβο έρχεται στην επιφάνεια. Φαίνεται ότι η Άγκυρα απειλεί να τινάξει όλη την γειτονιά στον αέρα εφόσον δεν ικανοποιηθούν οι -ενδεχομένως μαξιμαλιστικές- απαιτήσεις της επί των διαφαινόμενων αναδυόμενων ευκαιριών. Με άλλα λόγια, πολύ πιθανώς εκβιάζει τους «μεγάλους” της Δύσης για να αποσπάσει μια γενναία μερίδα των υδρογονανθράκων της ανατολικής Μεσογείου, για να παραμείνει βασική χώρα διέλευσης πετρελαϊκών αγωγών, για να εξασφαλίσει χαμηλά επιτόκια για τα ασταθή πια ομόλογά της, για όλα τα παραπάνω και γι αλλά ακόμη που δεν υποψιαζόμαστε. 

Η Τουρκία λοιπόν συμμετέχει σε μία πολύ μεγάλη πατρίδα πόκερ, σε μια ιδιαίτερα βολική στιγμή για κείνη, με το ISIS να παραμένει ζωντανό, με τον Τραμπ να πειραματίζεται αδέξια βαλλόμενος ολούθε, με το Βερολίνο να αμφιταλαντεύεται μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με τις λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις να διχάζονται λόγω του αναδυόμενου εθνικισμού, με την Σαουδική Αραβία σε φάση εσωτερικού ξεκαθαρίσματος, και με την Ρωσία να κυνηγά επιτυχημένα τους στόχους της στην ευρύτερη περιοχή. Είναι πάντως γνωστό από το πρόσφατο παρελθόν ότι οι ΗΠΑ δεν διαπραγματεύονται με τρομοκράτες που εκβιάζουν, δηλαδή με όσους επιδεικνύουν την συμπεριφορά της Τουρκίας. Άρα, εύλογα συμπεραίνεται ότι και στην περίπτωση της Ελλάδας, θα τηρηθεί ανάλογη στάση.

Εφόσον ισχύσει αυτή η εκτίμηση μου, τότε είναι προφανώς αφελής η προσδοκία άνωθεν προστασίας της εθνικής μας ακεραιότητας, συνεπώς είμαστε απολύτως υποχρεωμένοι να σφίξουμε τα δόντια μας και να εργαστούμε γρήγορα και αποδοτικά, προς

εξασφάλιση αποτροπής με ίδια μέσα. Ωστόσο, κρίνοντας από την -ευθυνόμενη για τους συλληφθέντες- συνεχιζόμενη «χύμα” λειτουργία μεγάλου μέρους των ενόπλων δυνάμεων, διαπιστώνουμε με θλίψη ότι για την… υπεύθυνη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, εξακολουθεί το «πέρα βρέχει”. Οι απροετοίμαστοι στρατιώτες μας πιάστηκαν όμηροι μετά από οργανωμένη επιχείρηση ειδικών δυνάμεων της Jandarma, και τώρα θα βρεθούμε επί μακρόν πιεζόμενοι γκαγκστερικά πάνω σε θέματα φυγάδων, λαθρεμπόρων, συνόρων, κι ένας Θεός ξέρει τί άλλο. Shit inside, όπως θα μπορούσε να δηλώσει ο πρωθυπουργός μας. 

 

Φωτογραφία: Σύρος άτακτος του FSA, συμμάχου των τουρκικών ΕΔ, από Associated Press/Emrah Gurel