Συμμετέχω;

H αλλαγή στο πολιτικό τοπίο δεν έρχεται από τον καναπέ και το πληκτρολόγιο
Συμμετέχω;

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις το ποσοστό των αναποφάσιστων αγγίζει το 18%. Πρακτικά ο ένας στους πέντε Έλληνες έχει παραιτηθεί από την εκλογή των αντιπροσώπων του αποδεχόμενος το γεγονός να τους εκλέξουν άλλοι για αυτόν, έχει δε την ακράδαντη πεποίθηση ότι είναι όλοι ίδιοι και όποιον και αν ψηφίσει δε θα αλλάξει κάτι προς το χειρότερο. Είναι η ίδια λογική που οδήγησε και ένα μέρος των Ελλήνων να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ. Η λογική του “πόσο χειρότερα να γίνουν τα πράγματα;”. Πόσες φορές ακούσαμε το ρητορικό αυτό ερώτημα προεκλογικά από πρόσωπα σφραγισμένα με την έπαρση της γνώσης της απόλυτης αλήθειας. Θαρρείς και το να πέσει πείνα στην Ελλάδα, να γίνει πόλεμος με την Τουρκία ή να ζήσουμε καταστάσεις Βενεζουέλας είναι
σενάρια που οι Έλληνες έχουν υπογράψει συμφωνία με τον Θεό να μη ζήσουν ποτέ!

Πως είναι δυνατό, ενώ γνωρίζεις ότι μια ομάδα ανθρώπων αποφασίζει πόσους φόρους θα πληρώσεις, τί θα διδαχτούν τα παιδιά σου στο σχολείο, πως θα λειτουργήσει όλο το πλέγμα των νόμων που θα προστατεύσει την τιμή, τη ζωή, την υγεία και την περιουσία σου, δηλαδή όλες τις λεπτομέρειες της ζωής σου, να θεωρείς ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι “ο οποιοσδήποτε”. Ότι δεν θα αλλάξει τίποτα αν κάθε φορά βγάζουμε χειρότερους αντιπροσώπους, πιο ανίκανους, πιο διεφθαρμένους, πιο βλάκες! Σήμερα έβλεπα στις ειδήσεις τα νεώτερα για τη δολοφονία της Δώρας Ζέμπερη. Της κοπέλας που δολοφόνησε στο νεκροταφείο 58χρονος που αποφυλακίστηκε τον περασμένο Ιούνιο κάνοντας χρήση των ευεργετικών για τους βαρυποινίτες διατάξεων του νόμου Παρασκευόπουλου. Άθελα μου, και με απόλυτο σεβασμό στην νεκρή και στον πόνο που βιώνει η οικογένειά της, σκέφτηκα: τί ψήφισε άραγε η ίδια ή η οικογένειά της στις εκλογές του 2015. Και όχι μόνο αυτοί αλλά και η οικογένεια του νεκρού τον Αύγουστο του 2015 από παρομοίως αποφυλακισθέντες.

Εικάζοντας ότι κάποιος μπορεί να ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορώ να μην αναλογιστώ: άραγε πήγαινε το μυαλό του ότι η επιλογή αυτών των ανθρώπων, που διάκεινται ευνοικά στην παραβατικότητα και το είχαν δείξει με κάθε τρόπο (αν μη τι άλλο δεν το είχαν κρύψει), θα σήμαινε την θανατική καταδίκη ενός δικού τους ανθρώπου; Σίγουρα όχι.

Άραγε οι τόσοι άνεργοι του λεκανοπεδίου που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και ενθουσιάζονται στις εξαγγελίες του Αλέκση για παροχή επιδόματος τα Χριστούγεννα αναλογίζονται καθόλου ότι χωρίς αυτούς στην εξουσία μπορεί να δούλευαν ήδη σε εργοτάξια του Ελληνικού και να μην είχαν ανάγκη τα χαρτζηλικώματα του πρωθυπουργού άπαξ τον χρόνο; Μάλλον όχι.

Κι όμως όλα τα παραπάνω είναι συνέπεια του ότι ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Οι ζωές τους όντως επηρεάστηκαν προς το χειρότερο. Τα πράγματα όχι μόνο μπορούν να χειροτερέψουν αλλά να γίνουν κόλαση.Το βαρέλι αυτό δεν έχει πάτο. Δυστυχώς, μεγάλη μερίδα των Ελλήνων έχει πάρει διαζύγιο από την λογική και υποστηρίζει ανερυθρίαστα ότι όλοι είναι ίδιοι και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, αγνοώντας προκλητικά ότι το να βρεθούν άλλοι, που δεν είναι ίδιοι, και μπορούν να αλλάξουν κατι, είναι αποκλειστικά δική της ευθύνη και υποχρέωση. Η άρνηση να ψηφίσουν με αποκλειστικά αξιοκρατικά κριτήρια, ερευνώντας πάντα τις ικανότητες των υποψηφίων πριν ψηφίσουν, είναι ανάλογο του να αρνείσαι να πας στρατιώτης στον πόλεμο.Γιατί απλά δεν κάνεις το καθήκον σου ως πολίτης. Με λίγα λόγια αγνοούν ότι προσωποποιούν τον ορισμό του “ριψάσπιδος”.

Αυτήν την Κυριακή είναι οι εκλογές της κεντροαριστερής παράταξης. Μια πρωτοφανής και αξιοθαύμαστη διαδικασία που περιλαμβάνει την καινοτομία της συμμετοχής των Ελλήνων του εξωτερικού. Μπορεί τα πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ και γενικά η πολιτική κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου στη χώρα να προκαλούν το θυμό και την απαξία. Παρόλα αυτα είναι απόλυτα λογικό οι Έλληνες, ανεξάρτητα με τον χώρο από τον οποίο
προέρχονται, να στηρίξουν τη διαδικασία συμμετέχοντας και προκρίνοντας αυτόν που θεωρούν πιο άξιο. Γιατί; Μα ακριβώς γιατί η επιλογή ικανού ηγέτη ωφελεί εκτός από τους οπαδούς της παράταξης και τους αντιπάλους, καθώς διασφαλίζει τη χώρα σε περίπτωση ήττας της δικής τους παράταξης και γιατί ο άξιος αντίπαλος θεωρητικά θα ανεβάσει την ποιότητα της πολιτικής, και οχι μόνο, ζωής του τόπου.

Τις τελευταίες δεκαετίες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου γύρισαν την πλάτη στην πολιτική αφήνοντάς την στα χέρια αυτών που προσέτρεχαν σ’ αυτήν για βιοπορισμό ή λόγω κληρονομικής παράδοσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Ο Έλληνας βίωσε στο πετσί του ότι όποιος δεν ασχολείται με τα κοινά καταντά να κυβερνιέται στην καλύτερη περίπτωση από μετρίους. Η συμμετοχή είναι η μόνη οδός που οδηγεί στην επι τα βελτίω αλλαγή. Συμμετέχω
σημαίνει αναζητώ τους αρίστους και τους προωθώ με όποιο τρόπο μπορώ. Για να μην βρεθώ μπροστά στο τρομακτικό γεγονός η απόφαση ενός κυβερνητικού που κατατρύχεται από τις όποιες ιδεοληψίες, να ανατρέψει συνθέμελα την δική μου ζωή.