Συγκολλητική ουσία

Το Μακεδονικό απέδειξε ότι συγκινεί πολλούς. Ασκεί κάτι άλλο την ίδια επίδραση;
Συγκολλητική ουσία

Δε θα σταθώ στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι η διαφύλαξη της κοινωνικής ειρήνης ουσιαστικά απαγορεύει πλέον  μια -άνευ λόγου άλλωστε- βιαστική συμφωνία με την ΠΓΔΜ. Δε θα σταθώ στα λίγα συμβάντα με ευθύνη των ακραίων• τα άτομα αυτά δε φημίζονται για την προσήλωσή τους στο κοινό καλό, άρα οι ενέργειες τους δεν εκπλήσσουν. Δε θα σταθώ στις τυχόν πολιτικές βλέψεις του πρώην Αρχηγού ΓΕΕΘΑ• δεν γνωρίζω αν ο Φράγκος Φραγκούλης κρύβει μέσα του έναν Παπάγο, αν όμως ισχύει κάτι τέτοιο, τότε τον κρύβει εξαιρετικά καλά. Δε θα σταθώ στην ανυπαρξία κάλυψης του Συλλαλητηρίου από τα μεγάλα κανάλια• είμαστε όλοι κοινωνοί του πώς η τηλεόραση υπονομεύει και ταυτόχρονα στηρίζει τις κυβερνήσεις. Θα προτιμούσα  να εστιάσω στο είδος του κόσμου που συμμετείχε. 

 

Τα σόσιαλ μίντια πλημμύρισαν από φωτογραφίες πολιτών με στολές Μακεδονομάχων και με αρχαίες πανοπλίες, όμως δε χρειάζεται πολλή παρατηρητικότητα για να διαπιστώσει κανείς ότι οι ίδιοι απεικονίζονταν σε πολλά διαφορετικά πλάνα. Είδαμε επίσης τον Κασιδιάρη και τον Παππά επικεφαλής ομάδας Χρυσαυγιτών, ωστόσο αποτελούσαν λίγες δεκάδες σε ένα πλήθος πολλών δεκάδων χιλιάδων. Μεγάλη κουβέντα έγινε και για τον αν οι παριστάμενοι ήταν 100, 200 ή 500 χιλιάδες, χωρίς να συνειδητοποιείται ότι ούτως ή άλλως  αυτή ήταν μακράν η μεγαλύτερη συγκέντρωση που είδε η Θεσσαλονίκη μετά το 1992, και μάλιστα χωρίς σοβαρή οργάνωση και… Τάσο Μπιρσίμ. Όσο κι αν πολλοί επιθυμούν να υποβαθμίσουν το γεγονός, είναι σαφές πως το Σκοπιανό αγγίζει πάρα πολλούς, αγγίζει ένα κοινωνικά πλειοψηφικό κοινό που διατρέχει οριζόντια ολόκληρο το εκλογικό σώμα. Κι ένα τόσο μεγάλο κοινό δεν μπορεί φυσικά να απαξιώνεται ως «γραφικοί εθνικιστές». 

 

Η κυβέρνηση εμφανώς αγχώθηκε, και το έδειξε. Όχι μόνο δεν υπήρξε αναμετάδοση από κρατικό σταθμό (τέτοια αυτοχειρία δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει), αλλά κι οι δηλώσεις Πολακη και ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκαν μεταξύ ξυνίλας και απροκάλυπτης εχθρότητας. Πάντως δεν ήταν μόνο το Μαξίμου που δυσφόρησε, παραπλήσια στάση τήρησαν και πολυάριθμοι αντίπαλοί του. Αναφέρομαι σε πρόσωπα αυτοπροσδιοριζόμενα ως «φιλελεύθεροι», τα οποία δεν συγκινήθηκαν από το μέγεθος της συγκέντρωσης. Αντίθετα, συνέχισαν να χρησιμοποιούν τους συνήθεις μειωτικούς χαρακτηρισμούς που αρμόζουν σε άτομα χαμηλής ευφυΐας. Το πλήθος τσουβαλιάστηκε ως «εθνίκια», «γραφικοί», και νεροκουβαλητές της ακροδεξιάς, ενώ συχνά ταυτίστηκε και με το Όχι του δημοψηφίσματος. Όλοι κάνουμε λάθη παιδιά (εγώ πρώτος που δεν συμμετείχα, φοβούμενος καπέλωμα), οφείλουμε όμως να τα παραδεχόμαστε. Δεν είναι λαϊκισμός ο μετρημένος σεβασμός στις ευαισθησίες τόσο πολλών. 

 

Δυστυχώς η αυτοκριτική σπάνια συμπεριλαμβάνεται στα προτερήματα των εν λόγω δημοσιολογούντων, η δε ελιτίστικη και στενόμυαλη οπτική τους φέρει μερίδιο ευθύνης για την επιφυλακτικότητα των Ελλήνων απέναντι στον… κανονικό φιλελευθερισμό. Το πλήθος δεν ταυτίζεται με το Όχι επειδή απλούστατα δε πραγματοποιήθηκε ποτέ παρόμοια συγκέντρωση υπέρ του, ούτε φυσικά συντάχθηκε  με τους νεοναζί, δεδομένου ότι -κατά κοινή ομολογία- λίγες εκατοντάδες ήταν όσοι ενδιαφέρθηκαν για τους ομιλητές και τους διοργανωτές. Το αυτό ισχύει και για τα λοιπά υποστηρικτικά μικρά κόμματα, των οποίων οι εκδηλώσεις γίνονται -κακά τα ψέμματα- συνήθως σε καφετέριες. Προφανώς μιλάμε για κάτι πολύ μαζικότερο, ειδικά αν κρίνουμε από τους εχέφρονες φίλους και γνωστούς που πήγαν, ή προτίθονταν να πάνε. Τί έκανε αυτό το συλλαλητήριο να διαφέρει από συνάξεις κατά της διαφθοράς, της κρατικής κακοδαιμονίας και της παρακμής του πολιτεύματος;

 

Στα παραπάνω πεδία αδυνατούμε να συμπορευτούμε γιατί οι αδυναμίες του Δημοσίου είναι επωφελείς για ευρεία κοινωνικά στρώματα όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Διαφθορά, φοροδιαφυγή, παραβατικότητα αποτελούν κομμάτια της καθημερινότητας μας, πολύ συχνά μοιάζουν να κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, αν όχι πλουσιότερη. Το ατομικό μας συμφέρον λειτουργεί διχαστικά όσον αφορά τα ζητήματα της καθημερινότητας, μα η ανάγκη μας για συλλογικά οράματα δεν παύει να είναι ζωντανή. Τα εθνικά θέματα συνθέτουν μια φαινομενικά ανέξοδη συγκολλητική ουσία, μας ενώνουν δίχως να διαταράσσουν αυτό που μάθαμε να θεωρούμε «κανονικότητα». Το δυστύχημα είναι ότι ο πατριωτισμός αυτού του είδους δεν αρκεί. 

 

Πατριωτισμός είναι σίγουρα το πάθος έναντι κάθε άμεσης και έμμεσης εξωτερικής απειλής. Όμως το ίδιο ισχύει και για την νομιμοφροσύνη, την φορολογική συμμόρφωση, τον σεβασμό στο περιβάλλον, την ανοχή στις εύλογες ευαισθησίες των διπλανών, την προσήλωση στα συναλλακτικά ήθη. Δεν είναι πατριωτισμός το να κουνάς σημαίες ενώ βρίζεις τους συμπολίτες σου και τους πολιτικούς, και ταυτόχρονα αποφεύγεις τη θητεία στα σύνορα και αντιμετωπίζεις την Ελλάδα σα το χωράφι του παππού σου, όπου κάνεις ό,τι σου καπνίσει. 

 

Ας διευρύνουμε λοιπόν τη φιλοπατρία μας. Ας βάλουμε νερό στο κρασί μας, συνεκτιμώντας με το προσωπικό μας συμφέρον και εκείνο του συνόλου. Ας επαναλάβουμε αυτό το «ως εδώ και μη παρέκει» του χθεσινού συλλαλητηρίου για όλα εκείνα που καταστρέφουν τις ζωές μας, και που τελικά μας οδηγούν κατευθείαν στη διάλυση. Κι ας αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τους Έλληνες, που αν και Δεν είναι οι καλύτεροι, σίγουρα δεν είναι οι χειρότεροι ούτε του πλανήτη, ούτε του προηγμένου κόσμου. Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι οι εσωτερικές μας έριδες υπονομεύουν σήμερα την ασφάλεια μας πολύ βαθύτερα από ότι οι ξεροκέφαλοι Σκοπιανοί. Μην ξεχνάτε πως τα περισσότερα κάστρα δε πέφτουν από έξω, μα από μέσα. 

 

Φωτογραφία του πάντα εξαιρετικού Θοδωρή Καρανίκα (aka Teo Karanikas)