Στον πλανήτη του παιχνιδιού

Ένα παράθυρο στην παιδικότητα των παππούδων και γιαγιάδων μας, από το μουσείο Μπενάκη, στο Παλιό Φάληρο
Στον πλανήτη του παιχνιδιού

Μια κίτρινη αχυρένια, ξεχαρβαλωμένη αρκούδα, αγορασμένη απο ενα γυρολόγο γύρω στο 1970, ήταν η αφορμή για την Μαρία Αργυριάδη να ξεκινήσει να συλλέγει παλιά παιχνίδια. Σταδιακά χτίστηκε μια συλλογή τόσο σημαντική ώστε να γίνει ένα αξιοπρόσεκτο μουσείο.

Ο κόσμος των παιχνιδιών έχει αυτές τις μέρες την τιμητική του. Ένα ολόκληρο σύμπαν που αντικατοπτρίζει την ιστορία και τα έθιμα διαφορετικών λαών, όπου όλα είναι αποδεκτά και τίποτα δεν χαρακτηρίζεται εκτός ορίων, μας περιμένεινει στο ολοκαίνουργιο Μουσείο Μπενάκη Παιχνιδιών στο Π. Φάληρο. Έτσι ξεκιναμε το ταξίδι μας στον κόσμο των συναισθημάτων, μέσα στο ασφαλές περιβάλλον των παιχνιδιών, απολαμβάνοντας τη χαρά που μας προσφέρουν.

Η πολυαναμενόμενη έναρξη λειτουργείας του μουσείου ήταν το Σάββατο 21 Οκτωβρίου, και στην πρώτη μου επίσκεψη ήμουν παρέα με τον μουσειογράφο Σταμάτη Ζάννο, ο οποίος μαζί με την στενή του συνεργάτιδα, μουσειολόγο Αλεξάνδρα Νικηφορίδου είχαν την αισθητική επιμέλεια του χώρου.

Έτσι λοιπόν, ένας παραμυθένιος πέτρινος πύργος στο Π. Φάληρο, δωρεά της οικογενείας Κουλούρη, η ξεχωριστή ευασισθησία της Μαρία Αργυριάδη για τα παιχνίδια και η πολύτιμη συλλογη της, η οποία συγκαταλέγεται στις δέκα καλύτερες της Ευρώπης και αποτελεί την βάση πάνω στην οποία στήθηκε το μουσείο παιχνιδιών, η ανεκτίμητη βοήθεια του Άγγελου Δεληβορριά, «Οφείλω αυτο το υπέροχο μουσείο στον Άγγελο Δεληβορριά, μου είχε υποσχεθεί ότι πρίν φύγει απο το Μουσείο Μπενάκη θα ανοίξουμε το Μουσείο Παιχνιδιών», λέει η ίδια, αλλά και άξιοι συνεργάτες, εξειδικευμένοι, άριστα καταρτησμένοι, εργάστηκαν επί σειρά ετών και διαμόρφωσαν ενα περιβάλλον φιλόξενο, περιτριγυρισμένο απο αντικείμενα που χαιδεύουν την ψυχή, την μνήμη, το οικείο και την ποίηση της μικρής καθημερινής στιγμής.

 

Εδώ βλέπουμε το ξύλινο αλογάκι που είχε χαρίσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στον εγγονό του.

Τελικά δε χρειάζονται πολλά για να γεμίσει με μαγεία η ζωή. Πολύχρωμες ζωγραφιές, έντονα χρώματα, χαρούμενες ιστορίες σηματοδοτούν την εικόνα του μουσείου, που αψηφώντας τα πρωτόκολα αφήνεται στην εξωστρέφεια και κλείνει το μάτι στο συναίσθημα. Άλλωστε τα παιχνίδια είναι ένα καλό μέσο να μεταφέρεις κάποια ερεθίσματα, να βιώσει κανείς πολλές διαφορετικές ιστορίες χωρίς να κινδυνεύει απο την αλήθεια τους. Τα παιχνίδια μας συνδέουν με τον αθώο εαυτό μας και είναι πάντα εκεί, έτοιμα να μας πουν άλλη μία ιστορία.

Εκπέμπει πράγματι ξεχωριστή ευαισθησιά ένα μουσείο παιχνιδιών, και θα μας αφορά γιά όσο ο κόσμος θα αναγνωρίζει αυτή την ευαισθησία βιωματικά.