Σουρεάλ*

Σουρεάλ*

*Surreal: Το εξωπραγματικό, το σουρεαλιστικό, το παράξενο, το bizarre, το «κουλό», το above and beyond. Λέγεται και για πρόσωπα, αλλά πιο συχνά χαρακτηρίζει αλλόκοτες ή περίεργες καταστάσεις.

*Choureal: Το μαγαζάκι με τα πιο σουρεαλιστικά-γευστικά σου και προφιτερόλ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Με αφορμή τι άλλο; Tο Μακεδονικό ζήτημα. Αυτό το συγκεκριμένο που χρόνιζε και γι’ αυτό άλλωστε και ενοχλούσε τόσο,  αυτό για το οποίο βρέθηκε επιτέλους πρόθυμη αριστερή φυσικά κυβέρνηση (για να μην καεί το σύμπαν σε χρόνο dt) να το επιλύσει, όπως και το έπραξε. Εμείς οι  γηγενείς-ιθαγενείς της Βόρειας Ελλάδας αυτό έχουμε ως αγαπημένο θέμα συζήτησης το τελευταίο διάστημα. Είμαστε πολύ θυμωμένοι. Αρκετοί ήμασταν και πιο πριν με τα έργα και τις ημέρες της συγκεκριμένης κυβέρνησης αλλά και της συγκεκριμένης αντιπολίτευσης φυσικά, αλλά αυτό το τελευταίο ζητηματάκι μάλλον αποτέλεσε το κερασάκι μιας πολυόροφης γαμήλιας τούρτας. Πολλά πατώματα η τούρτα σύντροφοι.

Συζητούσα με μια συνάδελφο μετά την πρόσφατη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη του μαρμαρωμένου Προέδρου της Δημοκρατίας -όπως πολύ εύλογα τον αποκαλεί εδώ και καιρό μια πολύ καλή φίλη εκ του «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» ορμώμενη- για τη γιούχα που έφαγε από το συγκεντρωμένο κοινό στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, καθώς και για όλα τα συμπαραμαρτούντα μιας μεγάλης ή λιγότερο μεγάλης -μαζικής όμως- αντίδρασης απέναντι στην εξουσία και οποιονδήποτε φορέα της -ξέρετε εσείς-, ΜΑΤ, Χρυσαυγίτες, αναρχοπαρακρατικοί, αναρχικοί σκέτοι, πρόσφυγες ανένταχτοι που έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυν, όλοι οι υπόλοιποι νορμάλ διαδηλωτές, χημικούλια, καδρόνια, προσαγωγές κλπ κλπ

Λέγαμε λοιπόν όπως λένε όλοι διάφορα ωραία προεκλογικά, κυρίως για τη συμφωνία των Πρεσπών, για το μπάχαλο της χώρας, για την οικονομία, την κοινωνία, τον πολιτισμό (Υπουργείο Πολιτισμού γαρ), για το πώς φτάσαμε στο  εδώ που βιώνουμε όλοι αλλά κυρίως για το πώς μπορούμε να ξεκολλήσουμε από αυτό το εδώ… Λέγαμε, λέγαμε και ω του θαύματος! Η πολιτικά τοποθετημένη κεντροδεξιά με την αριστερή σκέψη (όσο περίεργο κι αν ακούγεται) συμφώνησε με την πολιτικά τοποθετημένη κεντροαριστερή με ολίγη δεξιά-εθνικιστική ενίοτε σκέψη (όσο περίεργο κι αν ακούγεται επίσης), ότι σε κάποια θέματα όπως το Μακεδονικό για παράδειγμα, η πολιτική ανεπάρκεια και ανευθυνότητα είναι über alles τοποθετήσεων, εμφανής δια γυμνού οφθαλμού και ως τέτοια οφείλει να αναγνωρίζεται. Κοίτα που ο Τσίπρας μας ενώνει τελικά!

Τι θα πράξουμε στο δια ταύτα βέβαια δε γνωρίζω. Πάντως μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές και με τον χαμό που θα τις ακολουθήσει μας βλέπω σαν εκείνο το παλιό ανέκδοτο: Πιάνουν 5-6 άτομα έναν καψερό και αρχίζουν να τον πλακώνουν στο ξύλο. Και δώστου κι  αυτήν και πάρε και την άλλη. «Μη βαράτε ρε παιδιά» κατορθώνει να ψελλίσει αυτός, «εγώ μαζί σας είμαι!», συνεχίζουν αυτοί απτόητοι απαντώντας «Εμείς είμαστε οι άλλοι»…