Si vis pacem, para bellum

Δείξαμε φόβο απέναντι στους γείτονες, και τώρα θα πρέπει να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα 
Si vis pacem, para bellum

(Το παρακάτω κείμενο φοβάμαι ότι δεν θα συγκινήσει τις κυρίες)

 

Τα είχαμε ψιλοξεχάσει τα Ίμια, κακά τα ψέμματα (όπως φυσικά και τα Σκόπια, πριν το Δεκέμβριο). Ήρθε ο διεμβολισμός του ολοκαίνουργιου και φουτουριστικού περιπολικού  «Γαύδος» να μας τα θυμίσει, σε μια στιγμή που δε θα έπρεπε να υπάρχει ένταση σε τούτη την γωνιά της Δωδεκανήσου. Η κοινή λογική υπαγορεύει πως η Τουρκία, εμπλεγμένη σε μια δύσκολη αναμέτρηση στο συριακό έδαφος, θα απέφευγε μια πρόσθετη ανωμαλία στα δυτικά σύνορά της. Όμως τα διεθνή παιχνίδια ισχύος είναι σαφώς πιο περίπλοκα απ’ όσο μπορεί να κρίνει ο μέσος νους, η δε πρόοδος τους δεν είναι ποτέ γραμμική, συνεπώς το απροσδόκητο αντιπροσωπεύει την κανονικότητα. 

 

Τί έχουμε λοιπόν αυτή την στιγμή; Φαινομενικά, η Τουρκία προκαλεί ένταση εις βάρος του πλέον ακίνδυνου δυνητικού εχθρού της για δύο βραχονησίδες. Εκ πρώτης όψεως το όλο σκηνικό μοιάζει παράλογο. Αν βέβαια το σκαλίσουμε λίγο παραπάνω ανακαλύπτουμε πολλές παραπάνω πτυχές. Μέσω της Αθήνας, η Άγκυρα στέλνει ηχηρό μήνυμα σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, στην Λευκωσία και στο Τελ Αβίβ, ότι ο δερβέναγας στην ανατολική Μεσόγειο και στον ενεργειακό πλούτο της είναι η ίδια, κι ότι τίποτα δεν θα προχωρήσει δίχως την έγκρισή της. Επιλέγει δε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή για δύο λόγους. Πρώτος, διότι η Ελλάδα βρίσκεται ίσως στο ναδίρ της, οπότε αυτή είναι η πιο κατάλληλη ώρα για ν’ αλλάξουν οι συσχετισμοί στο Αιγαίο (να’ναι καλά ο Τσίπρας που τους άνοιξε την όρεξη με την άχρηστη επίσκεψη Ερντογάν και με την υποτακτικότητά του στο ζήτημα των φυγάδων), με υποχωρήσεις μας σχετικά με την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα. Δεύτερος, διότι ανοίγοντας νέο μέτωπο θα μπορέσει να αποσπάσει κάτι παραπάνω, δεδομένου πως τα πράγματα στο Αφρίν και στην Ροτζάβα δεν εξελίσσονται ικανοποιητικά (οι Αμερικανοί ως τώρα παρουσιάζονται ανυποχώρητοι στην υποστήριξή τους προς τους Κούρδους). Άρα, από τη σκοπιά μιας αναθεωρητικής δύναμης, οι τουρκικές ενέργειες είναι απολύτως λογικές, δείχνουν προσχεδιασμένες, ενώ εκμεταλλεύονται και τις αντιπαραθέσεις μας με Σκόπια και Τίρανα. 

 

Σήμερα πάντως ακούσαμε μερικές θετικές ειδήσεις. Οι Ιταλοί έστειλαν μια φρεγάτα στην Κύπρο, ονομαζόμενη (τυχαία;) Euro. Ο Γιουνκέρ επιτέθηκε απερίφραστα εναντίον των Τούρκων, ίσως κι επειδή η ΕΕ είχε πληρώσει για το «Γαύδος». Κι ο πρώην ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ, ναύαρχος εα Τζέιμς Σταυρίδης δήλωσε ότι τα Ίμια είναι και θα είναι ελληνικά. Προβληματισμό φυσικά προκαλεί η εσπευσμένη μετάβαση στην Άγκυρα του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα, για να συναντήσει τον προϊστάμενο του υπουργό Εξωτερικών. Δε θέλει και πολύ μυαλό για ν’ αντιληφθεί κανείς ότι ο Τζεφ Πίατ θα μεταφέρει στον Ρεξ Τίλερσον την κατάσταση της ελληνικής πλευράς, και μάλιστα δια ζώσης, ώστε να μην υπάρξει ενδεχόμενο υποκλοπής. Το τί θα δηλώσει κατόπιν ο Τίλερσον στους Τούρκους ομολόγους του είναι το μεγάλο ερώτημα. Θα τους βάλει πάγο γενικώς; Θα τους κόψει τη φόρα στο ένα μέτωπο, δίνοντας τους το ελεύθερο στο άλλο; Θα τους πει να κάνουν ότι γουστάρουν; Όλα θα εξαρτηθούν από τους τακτικούς και στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, και μόνο να εικάζουμε μπορούμε εμείς οι κοινοί θνητοί. 

 

Ας εξετάσουμε λοιπόν ένα σενάριο εφικτό, αν και όχι ανέφελο για την χώρα μας. Ας υποθέσουμε δηλαδή ότι η Υπερδύναμη βάζει τώρα το όλο θέμα στον πάγο και το αφήνει να εξελιχθεί αργότερα, σύμφωνα με όσα νέα δεδομένα θα έχουν προκύψει στη Συρία και στον Κόλπο. Στην περίπτωση αυτή θα έχουμε αποφύγει μια πιεστική κατάσταση, αλλά θα είμαστε ασφαλείς μόνο για μερικούς μήνες. Τί κάνουμε τότε; Μπορούμε να μην κάνουμε απολύτως τίποτα, και να αποδεχθούμε την ανωτερότητα των γειτόνων, υποτασσόμενοι στην θέλησή τους. Ακριβό πράγμα η άμυνα για τα χάλια μας, ισχυρός ο συβαριτισμός ανάμεσα στις νεώτερες γενιές, ενώ μια ενδεχόμενη επιστράτευση θα έβαζε και όπλα στα χέρια ακροδεξιών και ακροαριστερών. Πού να μπλέκουμε με τέτοια, ας αφεθούμε στην μεγαλοψυχία και γενναιοδωρία του Σουλτάνου, κι όλο και κάτι θα κερδίσουμε, πέρα από την ησυχία μας. Μπορούμε όμως και να πατήσουμε πόδι, αναλογιζόμενοι ότι οι… πανίσχυρες ορδές του Ερντογάν δε μπορούν να νικήσουν ένα ολιγάριθμο στράτευμα ελαφρά οπλισμένων μα πορωμένων ατάκτων, οι οποίοι βέβαια μάχονται για την γη τους. Αν επιλέξουμε αυτή την οδό, τί θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να επιτύχουμε σύντομα κάποια αισθητά αποτελέσματα; Ακολουθούν λίγες απλές προτάσεις, ευρέως συζητημένες και πραγματοποιήσιμες. 

 

•Αναθεώρηση όλου του συστήματος επιστράτευσης, ώστε να είναι ταχύτερο και ασφαλές από πρόσωπα με… επικίνδυνες διαθέσεις. 

•Επανέλεγχο του υφιστάμενου συστήματος επιστράτευσης οχημάτων, και εκσυγχρονισμό του. 

•Κλείσιμο σχεδόν όλων (πλην Αυλώνα) των μεγάλων κέντρων κατάταξης και αποστολή των νεοσυλλέκτων κατευθείαν στις μονάδες. 

•Κατάργηση κι άλλων μεγάλων επιτελικών σχηματισμών (πχ Στρατιά στη Λάρισα, ΣΔ Πελοποννήσου, Γ’ΣΣ στη Θεσσαλονίκη) και διευθύνσεων στο ΓΕΕΘΑ.

•Προετοιμασία για πρωτοφανή κυβερνοπόλεμο.

•Επαναπιστοποίηση των παλιών πυρομαχικών, ώστε να γνωρίζει η Διοίκηση τί δυνατότητες έχει. 

•Συμπλήρωση των στοκ ανταλλακτικών, ώστε να επανέλθουν οι διαθεσιμότητες σε ασφαλή επίπεδα. 

•Συγκέντρωση όλου του αξιόμαχου υλικού του Στρατού Ξηράς σε λιγότερους, μα πιο ετοιμοπόλεμους σχηματισμούς. 

•Εντατικοποίηση της τεχνικής και σωματικής άσκησης των κληρωτών, και διάθεσή τους σε μονάδες υψηλής επάνδρωσης.

•Απορρόφηση δευτερεύοντος πλεονάζοντος υλικού από συμμαχες χώρες (φορτηγά μεταφοράς πυρομαχικών, κέντρα διοίκησης, κινητά μαγειρεία και χειρουργεία, σύγχρονα κράνη και αλεξίσφαιρα γιλέκα κοκ), μια που τα… ηρωικά Στάγιερ κοντεύουν να τα παίξουν.

•Αναθεώρηση των ατομικών υλικών των πεζικαριων, όπως και εκσυγχρονισμός του ατομικού οπλισμού τους, του… θρυλικού G3.

•Εγχώρια απλή αναβάθμιση της θωράκισης και της κινητικότητας των τεθωρακισμένων μεταφοράς προσωπικού. 

•Διερεύνηση της δυνατότητας για «πατέντες» κάθε είδους πάνω σε παλαιότερο υλικό, ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικοτητα του, από δικα μας χέρια και με ηλεκτρονικά υποσυστήματα του εμπορίου.

•Ανάθεση σε ελληνικές βιομηχανίες της μαζικής παραγωγής συστημάτων νυχτερινής όρασης, στοχοποίησης  και διεύθυνσης πυρός για τον ΣΞ.

 

Στο παρελθόν είχαν ειπωθεί κι άλλα ωραία και μεγάλα, για μεταχειρισμένα άρματα Μ-1 και αντιτορπιλικά Arleigh Burke από τις ΗΠΑ, για αεροπλάνα και φρεγάτες απο την Γαλλία, για  αποθηκευμένα Λέοπαρντ και αυτοκινούμενα πυροβόλα από την Γερμανία, για ελικόπτερα, για UAVs, για τον εκσυγχρονισμό των F-16, για ρωσικά όπλα, μα τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει προχωρήσει, και τώρα ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά. Η διπλωματία τώρα λίγα μπορεί να προσφέρει όταν είμαστε τόσο αδύναμοι. Τώρα θα πρέπει να τρέξουμε. Αν πραγματικά θέλουμε την ωραία ελληνική ησυχία μας, τώρα θα πρέπει να ετοιμαστούμε για πόλεμο. Μπορούμε;

 

Φωτογραφία: Αμερικανοί και Κούρδοι του YPG στα τουρκοσυριακά σύνορα, από τον Youssef Rabie