Σε πρώτο πρόσωπο: Το παρόν του παρελθόντος

Υπάρχει λόγος να κουβαλάμε τόσες ψυχικές αποσκευές;
Σε πρώτο πρόσωπο: Το παρόν του παρελθόντος

Πολλές φορές, χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε, «κολλάμε» στο παρελθόν, όμορφο ή άσχημο, αρνούμαστε πεισματικά να προχωρήσουμε, να το αφήσουμε πίσω μας, να ελευθερωθούμε από αυτό και να ζήσουμε στο παρόν. Οι αναμνήσεις μας «στοιχειώνουν», μας τρομάζουν, ειδικά όταν έρχονται ξαφνικά, σαν φαντάσματα και μας αιφνιδιάζουν, ή μας «παγώνουν», ή -ακόμα χειρότερα- μας ακινητοποιούν. 

 

Οι ενοχές από παλιές επιλογές, οι επιθυμίες και οι στόχοι που δεν έχουν ακόμα πραγματοποιηθεί, ανάγκες που δεν έχουν πραγματικά ικανοποιηθεί, όλα αυτά μας κρατάνε πίσω, δεμένους με το παρελθόν και δυσκολεύοντας έτσι το παρόν μας.

 

Άλλωστε, έχουμε επενδύσει τόσο χρόνο, χρήμα, ενέργεια σε όλα αυτά. Μπορούμε έτσι απλά να τα εγκαταλείψουμε, γιατί νιώθουμε ότι τώρα πια δεν μας εκφράζουν; Και αν σε όλα αυτά που είναι δικά μας, προσθέσουμε και τις προσδοκίες της υπόλοιπης οικογένειας ή των φίλων μας για εμάς, τότε το μπέρδεμα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο!

 

Τότε λοιπόν, χρειάζεται να κάνουμε μία πολύ καλή «τακτοποίηση», μέσα μας αλλά και έξω μας. Δηλαδή, πρώτα από όλα, να πάρουμε όσο χρόνο χρειάζεται για να δούμε μόνοι μας, χωρίς εξωτερικές «παρεμβολές», τι ακριβώς θέλουμε ή έχουμε ανάγκη, για να ζούμε καλά στο παρόν μας. Χρήσιμο πολύ, το παρελθόν, αλλά μόνο για τον «εκπαιδευτικό» του χαρακτήρα. Κοινώς, για να μάθουμε να μην επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη, με τον ίδιο τρόπο. Αλλιώς μετατρέπεται σε «αλυσίδα», που απλά μας ακινητοποιεί…

 

Μετά το εσωτερικό ξεκαθάρισμα, ξεκινάει και το εξωτερικό. Για ποιό λόγο να μένουμε προσκολλημένοι σε ανθρώπους ή καταστάσεις που μας ταλαιπωρούν; Σίγουρα, όλες οι σχέσεις μας κάτι μας προσφέρουν, αλλά είναι αυτό αρκετό για να τις συντηρούμε; Μήπως δίνουμε περισσότερα από όσα παίρνουμε, χάρη του παρελθόντος της σχέσης αυτής; Καλό βέβαια είναι αυτόν τον απολογισμό να τον κάνουμε συχνά, για να γλυτώνουμε χρόνο, χρήμα και προσωπική, πολύτιμη ενέργεια. Και να φεύγουμε κατευθείαν, όταν βλέπουμε πως δεν υπάρχει ισορροπία σε μία σχέση.

 

Επίσης για ποιο λόγο να διαιωνίζονται καταστάσεις και συνεργασίες, οι οποίες τελικά μας ζορίζουν στην καθημερινότητα μας; Όσο μένουμε εγκλωβισμένοι σε ένα παρόν που δεν μας ταιριάζει για χάρη ενός παρελθόντος, τότε αρνούμαστε την ευκαιρία να εξελιχθούμε, να προχωρήσουμε σε ένα καινούριο, πιο ενδιαφέρον παρόν. Αυτό λοιπόν που χρειάζεται είναι να κρατήσουμε το παρελθόν στην σωστή του θέση, αυτή, της θαλπωρής, κυρίως χάρη στην τάση που έχουμε να το ωραιοποιούμε και να «πάρουμε  πίσω» το παρόν μας, να το κάνουμε και πάλι δικό μας, αποκλειστικά, εγωιστικά αλλά και πολύ απολαυστικά, ολοδικό μας!