Σε Πρώτο Πρόσωπο: Ο κόσμος των παραμυθιών

Σε Πρώτο Πρόσωπο: Ο κόσμος των παραμυθιών

Όταν ήμουν μικρή, ο νονός μου, μου έκανε το πιο όμορφο δώρο! Τρεις τεράστιους τόμους, με ιστορίες – παραμύθια, από όλο τον κόσμο. Μέσα από αυτά, γνώρισα έθιμα και παραδόσεις πολλών χωρών και έτσι «έχτισα» από πολύ νωρίς την δική μου, προσωπική κοσμοθεωρία.

Κατάλαβα λοιπόν πως παντού και πάντα, υπάρχουν προβληματικοί άνθρωποι, που δε μπορούν να χαρούν την ζωή τους, και για αυτό θέλουν να στερούν την χαρά και από όλους τους υπόλοιπους.

Και δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, το πετυχαίνουν! Και έτσι, μας δημιουργούν πολλά προβλήματα.
Τότε όμως εμείς έχουμε μόνο δύο επιλογές: είτε να υποκύψουμε, να «παραιτηθούμε» και να αποδεχτούμε μία πραγματικότητα που δεν μας αρέσει, ή να αντιδράσουμε , με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας και να αγωνιστούμε,  ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα μπορέσουμε να ζήσουμε όπως ακριβώς θέλουμε.

Εγώ πάντως επιλέγω συνήθως τον δεύτερο δρόμο. Αμφισβητώ ασταμάτητα τα κοινωνικά στερεότυπα, τα οποία έχουν καθιερώσει κυρίως οι άχαροι, προβληματικοί άνθρωποι της κάθε εποχής. Μάλιστα, όταν αντιλαμβάνομαι τελικά την δυσλειτουργικότητα τους, τα απορρίπτω τελείως και δεν ασχολούμαι καθόλου με αυτά. Και φυσικά πρεσβεύω συνεχώς πως ο σκοπός της ζωής μας είναι να περνάμε καλά. Αλλά ουσιαστικά καλά, χωρίς εξαρτήσεις, καταχρήσεις και υπερβολές,  έχοντας αληθινή επαφή με την φύση, τον εαυτό μας και τους άλλους.

Έχοντας λοιπόν πλέον αυτή την υγιή βάση, απολαμβάνω στο έπακρο, την ελευθερία του «να ζω καλά», την οποία  απέκτησα με πολύ κόπο, ενώ κανονικά θεωρώ ότι θα έπρεπε να μας δίνεται αβίαστα.

Το καλό όμως είναι ότι σε όποια περιπέτεια και αν μπλέξω, έχω μία πολύ βασική πεποίθηση, την οποία έχω αποκομίσει από παιδί, μάλλον από τα πολλά παραμύθια που έχω διαβάσει. Πιστεύω πως όταν το θέλεις, όλα μπορούν να έχουν αίσιο τέλος. Είναι απλά θέμα οπτικής, ή υπέρμετρης αισιοδοξίας, ή -ακόμα πιο απλά- μίας εύκολης, σχεδόν απλοϊκής, εκτίμησης της ομορφιάς της ζωής.