Προεκλογικά resolutions στη Χώρα του Ποτέ 

Λίγες σκέψεις γι αυτές ειδικά τις ημέρες του έτους, όταν παντού κόβονται βασιλόπιτες
Προεκλογικά resolutions στη Χώρα του Ποτέ 

Επειδή εμμέσως πλην σαφώς έχουμε ήδη εισέλθει σε προεκλογική περίοδο, αυτοδιοικητικά-εθνικά-ευρωπαϊκά, επειδή μόλις λίγες ημέρες πριν μπήκαμε για λίγο στην κατάψυξη και είδαμε και πάθαμε να κυκλοφορήσουμε και να επιβιώσουμε στην καθημερινότητά μας λόγω των απανωτών κυμάτων κακοκαιρίας με αυτά τα τόσο ευφάνταστα ελληνικά ονόματα που προκάλεσαν κλαυσίγελο παρά την τραγικότητα της κατάστασης, επειδή όλοι συζητάμε και όλοι παραπονιόμαστε και διαμαρτυρόμαστε κιόλας για τα ίδια αλλά και συνάμα τόσο αυτονόητα δυστυχώς πράγματα, και το κυριότερο όλων, επειδή οφείλουμε επιτέλους να σταματήσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε ως κάτοικοι μιας πόλης, ως πολίτες μιας χώρας, ως κάτοικοι του πλανήτη μην πω. «Ask not what your country can do for you-ask what you can do for your country», αγαπημένος Τζων Κέννεντυ- τέτοια έλεγε και τον έφαγαν μπαμπέσικα ως γνωστόν. Όταν με πιάνουν τα διαόλια μου με την ανυπαρξία ή την εμφανή υπολειτουργία της όποιας δομής σε επίπεδο αυτοδιοίκησης ή κράτους, σκέφτομαι αυτή τη μαγική πρόταση που είπε ο χαρισματικός Τζων απευθυνόμενος σε έναν άλλο λαό, σε μια άλλη εποχή, έχοντας ενδεχομένως άλλα προβλήματα κατά νου. Μετά φυσικά μου έρχεται και η φλασιά με την αρχική προεκλογική καμπάνια του Ομπάμα το 2009 με την οποία εγκαινίασε το άκρως επιτυχημένο fundraising του συγκεκριμένου τύπου «Λίγα χρήματα από πολλούς» σε αντίθεση με το σύνηθες «Πολλά χρήματα από λίγους», φυσικά με ό,τι διαπλεκόμενο συνεπάγεται αυτό για μια πολιτική εκλογή. Οι πολλοί. Εκεί βρίσκεται η δύναμη επί του πρακτέου πάντα. Στους πολλούς και στο τι πράττουν αυτοί.  Η θεωρία και το μπλα μπλα είναι για τους λίγους, μέσα από τους οποίους ψάχνουμε κάθε φορά τον «ηγέτη» που θα μας σώσει από το οτιδήποτε χωρίς να χρειαστεί να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι, κάποιον που φυσικά με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια δε βρίσκουμε ποτέ γιατί πολύ απλά μια τέτοια προσέγγιση ζωής είναι καθαρά στη σφαίρα της φαντασίας όπως ελπίζω να μάθαμε όλοι τα τελευταία χρόνια. Πρόσφατα, μέσα στα πολλά και διάφορα του Facebook, μου τράβηξε την προσοχή μια ανάρτηση σχετικά με την ανακοίνωση του διαχειριστή μιας πολυκατοικίας που έγραφε με ωραία καλλιγραφικά γράμματα τα κάτωθι ευγενικά: «Ο ακάλυπτος χώρος της οικοδομής καθαρίστηκε. Μαζεύτηκαν φύλλα και σκουπίδια (κυρίως γόπες και άδεια χαρτοκούτια από τσιγάρα και διάφορα χαρτιά) και πετάχτηκαν. Τα περισσότερα ήταν στο στενό τμήμα της αυλής. Θερμή παράκληση ο χώρος αυτός που καθαρίστηκε να μη ξαναγίνει όπως ήταν, αλλά να παραμείνει καθαρός όπως είναι τώρα. Διότι για να καθαριστεί κάποιος κουράστηκε και ίδρωσε. Δεν πληρώθηκε. Δώστε του τουλάχιστον την ηθική ικανοποίηση διατηρώντας τον χώρο καθαρό.» Σώθηκες τώρα για την ηθική ικανοποίηση αγαπητέ μου κ. διαχειριστή. Σε χρόνο dt θα ξαναγεμίσει σκουπίδια ο τακτοποιημένος σου ακάλυπτος… Επίσης πρόσφατα έγινε viral ένα βιντεάκι σε ανάποδη χρονική σειρά με έναν πιτσιρικά που εντελώς «αδικαιολόγητα» και out of the blue, άρχισε να σπάει με σιδηρολοστό παρκαρισμένο αμάξι σε ράμπα ΑΜΕΑ, μέχρι να πάμε στην αρχή και να καταλάβουμε ότι προηγήθηκε ατύχημα με το ΑΜΕΑ καροτσάκι της αδελφής του εν λόγω πιτσιρικά, λόγω του ότι το κατέβασε στο δρόμο για να μπορέσει να προχωρήσει εφόσον η ράμπα ήταν κλειστή. Κάθε θαύμα τρεις ημέρες και ούτε καν, τα «για λίγο» και καλά, σταθμευμένα σε ράμπα αυτοκίνητα καλά κρατούν. Πολύ πιο πρόσφατα βιώσαμε όλοι την κατάσταση που προκλήθηκε από τα χιόνια στη Θεσσαλονίκη, το να μη γίνονται πτήσεις (τι πρωτοτυπία) ή να μην υπάρχει συγκοινωνία (αυτό είναι ανέκδοτο), μη πω για την αποκομιδή των σκουπιδιών, εντάξει αυτή δε γίνεται όπως πρέπει και σε κανονικές συνθήκες. Τα πεζοδρόμια όλα παγωμένα και όλοι να βρίζουμε το ανύπαρκτο κράτος εντός εκτός και επί τα αυτά. Έριξε κανείς αλάτι μπροστά από το μαγαζί του; Έριξε κανείς αλάτι μπροστά από τα όρια της πολυκατοικίας του όπως όφειλε; Φτυάρισε κανείς το χιόνι μπροστά από την πόρτα του; Πολύ αμφιβάλλω. Τα παραδείγματα που υπάρχουν για το τι μπορεί να κάνει ο καθένας από μας καθημερινά ώστε να καλυτερεύσει η ποιότητα ζωής όλων μας είναι πολλά. Δεν είναι ο τρελός του χωριού όποιος μαζεύει ό,τι πλαστικό βρει σε μια παραλία ή στη θάλασσα, όποιος ξεχωρίζει τα σκουπίδια του σε ανακυκλώσιμα και μη, όποιος δεν πετάει τσιγάρα δεξιά κι αριστερά, όποιος δεν παρκάρει σε ράμπα, κλπ κλπ κλπ στη νιοστή. Τρελός είναι αυτός που περιμένει τα πάντα από τους  «από πάνω», το κράτος, το δήμαρχο, τον πρωθυπουργό, την αστυνομία, το στρατό, (ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αναφέρεται καν γιατί αποδεδειγμένα απλά παρίσταται στα σουαρέ) κι εγώ δε ξέρω ποιόν, και κάθε φορά ψάχνει τον από μηχανής Θεό για να του λύσει όλα τα προβλήματα. Προεκλογικά λοιπόν και για να μην μακρηγορούμε, μην ψάχνουμε τον πρίγκηπα του παραμυθιού για να τον βγάλουμε δήμαρχο ή πρωθυπουργό, ίσως έναν από αυτούς τους κατ’ επίφαση τρελούς που λειτουργούν αλά Kennedy style με ολίγη από Obama ίσως, και κάνουν ό,τι μπορούν στον άμεσο περίγυρο τους ε και λίγο παραπέρα αν γίνεται. Ο πρίγκηπας εξάλλου είναι απασχολημένος. Σκέφτεται τι θα βάλει στο χορό.