Πλεύση προς την ανελευθερία;

Άλλοι δηλώνουν σοκαρισμένοι και άλλοι δικαιωμένοι, μετά τις τελευταίες εξαγγελίες της Ζωής Κωνσταντοπούλου
Πλεύση προς την ανελευθερία;

Το Σαββατοκύριακο της 28ης Οκτωβρίου επέλεξε η Ζωή Κωνσταντοπούλου για να πραγματοποιήσει κοινές εργασίες της “Πλεύσης Ελευθερίας” με τις ελάχιστα γνωστές κινήσεις “Όχι στα Ναι τους”,  “Δικαιοσύνη για όλους” και “Δεν υποκλίνομαι”. Στα πλαίσια των κοινών αυτών εργασιών ανακοινώθηκε η συνεργασία της ΠΕ με την “Ανυπότακτη Γαλλία” του Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε υπό τον τίτλο “Πάρε την ευθύνη”, και δε διευκρινίστηκε εάν ταυτίζεται με προηγούμενη ανακοίνωση της κας Κωνσταντοπούλου, η οποία είχε εξαγγείλει ότι στις 13 με 15 Οκτωβρίου θα ξεκινούσε ένα μαζικό κίνημα ανατροπής του “καθεστώτος”, όπως είχε πει επί λέξη.

Ήταν σίγουρα ενδιαφέρουσες οι κυβερνητικές εξαγγελίες της κας Κωνσταντοπούλου, και αν ίσως σοκάρουν τους ωριμότερους, είναι άγνωστο πώς αγγίζουν τους σημερινούς εικοσάρηδες. Εφόσον λοιπόν το κόμμα της αναλάβει τη διακυβέρνηση, τότε -σύμφωνα με τις δηλώσεις της-  θα προσδώσει στη δημόσια διοίκηση χαρακτηριστικά αμεσοδημοκρατίας, με συμμετοχή πολιτών σε κάθε δράση του κρατικού τομέα, ακόμη κι εκεί που θα ήταν επιεικώς ανορθόδοξη. Πέρα δηλαδή από την παρουσία των πολιτών σε όλες τις βαθμίδες απονομής δικαιοσύνης, η κυρία Κωνσταντοπούλου τους περιλαμβάνει και στα σώματα ασφαλείας, με εύλογες απορίες αν υπονοεί κάποιας μορφής  ένοπλες λαϊκές πολιτοφύλακες, σαν εκείνες που έχουν εμφανιστεί στη Βενεζουέλα τους τελευταίους μήνες.

Ως πρωθυπουργός η κα Κωνσταντοπούλου θα αναλάβει επίσης και την εποπτεία της Δικαιοσύνης, καθιστώντας ακόμη  πιο θολά τα  ήδη δυσδιάκριτα σημερινά όρια μεταξύ δικαστικής, νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.  Παράλληλα θα στραφεί και εναντίον των μίντια της προπαγάνδας -κατά σχόλιο της- κλείνοντας τα, σε μία κίνηση εξουδετέρωσης της παλιάς και νέας διαπλοκής. Κατά το πρόγραμμά της τη θέση των παραδοσιακών ΜΜΕ θα αναλάβουν κολεκτιβίστικα εγχειρήματα απλών(;) πολιτών. H ελληνική Δικαιοσύνη, υπό τη διεύθυνση της, θα προχωρήσει κατόπιν στην κατάσχεση των περιουσιών όλων εκείνων που μας οδήγησαν στα μνημόνια, φυσικά μετά από εξακρίβωση της ενοχής τους. Χρήματα για όλα αυτά θα προέλθουν από τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και των εφοπλιστών, και από τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Τί να πρωτοσχολιάσει κανείς από τις δηλώσεις της πρώην ΠτΒ (τρίτου τη τάξει πολιτειακού παράγοντα); Ακόμη και κατά μόνας αποτελούν ικανές ενέργειες υπονόμευσης ενός υγιούς δημοκρατικού πολιτεύματος, το δε   άθροισμά τους συνιστά ένα κανονικό απολυταρχικό καθεστώς, με στοιχεία πρώιμης Σοβιετικής Δημοκρατίας. Αναπόφευκτα οι δηλώσεις της προκάλεσαν σάλο, με τα αιχμηρότερα σχόλια να διατυπώνονται και πάλι από χρήστες των σόσιαλ μίντια. Αρκετά ορθά λοιπόν διατυπώθηκε η εξής απλή απορία: αυτές οι σκέψεις μπήκαν στο μυαλό της τον τελευταίο ένα χρόνο που αποχώρησε από το ΣΥΡΙΖΑ και προχώρησε στη δική της ριζοσπαστική πολιτική κίνηση; Ή είναι άραγε ιδέες και σχέδια τα οποία αναπτύσσονταν μέσα σε κύκλους της Κουμουνδούρου κατά την μακρά περίοδο πριν την  κατάκτηση της εξουσίας;

Αν συνδυάσουμε δηλώσεις ανθρώπων που αποκόπηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ, όπως οι Λαφαζάνης, Λαπαβίτσας, Λεουτσάκος και Στρατούλης, μ’ εκείνες άλλων που παραμένουν, όπως οι Κυρίτσης και Πολάκης, είναι μάλλον προφανές ότι τον Ιανουάριο του 2015  υπήρχαν μέσα στη σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία  τάσεις με σαφή προδιάθεση πολιτειακής εκτροπής. Σίγουρα το μέγιστο μέρος αυτών των θερμοκέφαλων άφησε το ΣΥΡΙΖΑ μετά την διάσπαση του καλοκαιριού του ‘15, εκείνοι όμως που έκτοτε χαρακτήριζαν τον κυβερνητικό συνασπισμό ως επικίνδυνο για το πολίτευμα αναρωτιούνται ακόμη εάν η αλλαγή στάσης του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί ειλικρινή προσαρμογή στην πραγματικότητα ή μία κίνηση ελιγμού, ώστε να κερδηθεί χρόνος για την υλοποίηση αυτών των σχεδίων σε ύστερη φάση. Πιθανότατα το ερώτημα αυτό θα μας εξακολουθήσει να μας απασχολεί για αρκετό διάστημα, η δε απάντηση  θα εξαρτηθεί από την υπευθυνότητα που θα επιδείξει στο μέλλον ο ΣΥΡΙΖΑ.

Φωτογραφία αρχείου Wikimedia Commons