Παρωπίδας ο Έλλην

Παρωπίδας ο  Έλλην

Με κούρασες Παρωπίδα! Ναι εσύ! Σε βρίσκω παντού, έγινες της μόδας πλέον, ξέρεις αυτής της σοσιαλμιντιακής. Μιλάς για τα πάντα, έχεις άποψη για όλα και έγινες ξανά το κέντρο του κόσμου μέσα από τη ανάγκη σου για προβολή και δημοσιότητα στους δικτυακούς σου φίλους. Πας με το ρεύμα το γενικό, τη μάζα, τους πολλούς και είσαι ασφαλής μέσα στη συλλογική εξυπνάδα που σου δανείζει αλόγιστα τη στερεότυπη βλακεία της απύθμενης εθνοκεντρικότητάς της. Είσαι άρχοντας, αρχηγός, πολιτικός, πρωθυπουργός, δικτατορίσκος, δημοσιογράφος, καλός χριστιανός, φοβάσαι το Θεό, είσαι πάντα στρέιτ και οικογενειάρχης.

 

Δε σου απαντώ, σιωπώ. Σε ακούω ευλαβικά εδώ και χρόνια και χαμογελώ, μειδιάζω, κοιτάζω αλλού, πάω παρακάτω αλλά να σου πάλι σε βρίσκω μπροστά μου ξανά και ξανά πιο επίμονο και πιο απόλυτο για την ορθότητα των απόψεών σου .

Σ’ ακούω να μιλάς για αριστεροδεξιες χούντες, για αριστερές στροφές με δεξιές γωνίες, για αριστερο-κεντρο δεξιά κέντρα με συνέργειες και συστημικά συστήματα και πάντα ‘εμπεριστατωμένα’ με ψεκάζεις με δηλητήρια γι αυτούς τους άλλους που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν.

 

Μου μιλάς για τη πολύτιμη ελληνικότητα της θρησκευόμενης οικογένειας σου που αποτελείται από καλούς χριστιανούς, με αγάπη για τον συνάνθρωπό τους που βρίσκεται δυστυχώς μόνο μέσα στους τέσσερις τοίχους της κατοικίας σου. Έξω από κει ο εαυτός σου, το χάος, η απειλή, η διαφορετικότητα, η μαντήλα, το καινούργιο που έρχεται και σε τρομάζει, οι άλλοι, οι κακοί, οι ξένοι, οι αλλόθρησκοι, οι πρόσφυγες… Οι πρόσφυγες τρομάρα σου που ξέχασες από που ήρθαν κάποτε οι δικοί σου πρόγονοι με μια αλλαξιά ρούχα και ένα σεντονοσέντουκο στη πλάτη ως το μοναδικό τους βιός.

 

Κι εκεί έξω ζουν κι άλλοι φόβοι σου, ξέρεις, αυτοί οι ωμοί. Ναι οι ωμοί! Δεν λέγεται ομοφοβία αυτό που έχεις, λέγεται ωμή φοβία, πανικός, γενετική ανωτερότητα της λευκής σου φυλής με Παρθενώνες και βελανιδιές, παν ξερόλες  και βάρβαρους, Αδάμ-Εύα τίποτα στο ενδιάμεσο, ναι-οχι-ναι, λευκοί-μαύροι και άλλες στιχομυθίες. Κι αναμασάς το ίδιο παραμύθι  Παρωπίδα για το ότι έχεις μείνει αμόλυντος και άχραντος Έλληνα(ρα)ς στο διάβα του χρόνου και συνεχίζεις να εναλλάσσεις τη πατρίδα σου με τη θρησκοληψία σου και την ετεροφυλική σου οικογένεια κατά το δοκούν. 

Και οι άλλοι; Ποιοι άλλοι; Πού υπάρχουν άλλοι; Δεν υπάρχουν αυτοί που έχουν άλλη θρησκεία, άλλο χρώμα στο δέρμα τους, άλλο τόπο για πατρίδα, άλλη σεξουαλική προτίμηση από εσένα, άλλες ενδεχομένως αξίες ειδικά εκεί γύρω σου στη γειτονιά σου, στη χώρα σου ή ακόμα πιο έξω προς την ανατολή, τη βόρεια Ευρώπη και τη μακρινή Αμερική. Όχι, δεν υπάρχουν αυτοί, είναι έξω από τη μικρή σου σφαίρα που ξεκινά από τη Κρήτη περνά τη ενδοχώρα, το Αιγαίο και φτάνει στη Πόλη και τη Μικρά Ασία με γκρίζα ζώνη τη μουσουλμανική Ελληνική Θράκη. Αδιανόητο να σηκώνει τη σημαία σου ο Έλληνας μουσουλμάνος, ο Έλληνας βουδιστής-καθολικός-προτεστάντης, ο Έλληνας ρομά κι ο άθεος Έλληνας.

 

Έφυγα Παρωπίδα από τον κόσμο σου γιατί νιώθω ότι το άρμα που τραβάς θέλει να με πάει απροσδιόριστα πίσω, στο σκοτάδι, στο γκρίζο κομμάτι της κοινής ιστορίας μας. Αρνούμαι πλέον να σε ακολουθήσω εκεί που πας μαζί με πολλούς άλλους άλογους ξερόλες. Παύω να σιωπώ, συνεχίζω να μην ξέρω τίποτα και περνώ στην αντεπίθεση.