Παρά θιν’ αλός

Το παρακάτω κείμενο της Νάσιας γράφτηκε ακριβώς πριν την πυρκαγιά
Παρά θιν’ αλός

Κοντά στη θάλασσα, στην παραλία, παραλιακά, μέρες που είναι δηλαδή, άσχετα αν πάρα πολλοί από μας βλέπουν ακόμα την παραλία με το κιάλι προς το παρόν, ο καθένας φυσικά για τους δικούς του λόγους. 

 

Το καλοκαίρι είναι η εξιδανικευμένη εποχή που περιμένουμε όλο το χρόνο με τα ασφυκτικά προγράμματα της προσωπικής καθημερινότητας που αυτός περιέχει, η βαλβίδα ατμού που μας επιτρέπει να αποφορτιστούμε και να γεμίσουμε μπαταρίες, να ξελασκάρουμε λίγο προκειμένου να μη ξελασκάρει εντελώς η εγκεφαλική μας βίδα και έχουμε άλλα μετά.

 

Στις παλιότερες και πιο ανέμελες εξ ορισμού εποχές σκεφτόμασταν από το Μάιο τι θα κάνουμε και πότε, πού θα πάμε και με ποιούς, το καλοκαίρι τότε ήταν χαλλλλαρό και ατελείωτο και μας έπαιρνε αρκετό διάστημα να επανέλθουμε στους φυσιολογικούς μας καθημερινούς ρυθμούς, όπως συμβαίνει ας πούμε με όλα τα μικρά και μεγάλα παιδάκια που πάνε σχολείο και τρεις μήνες κάθονται ώσπου το Σεπτέμβριο με την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους κυκλοφορούν για λίγο σα ζόμπι, μέχρι να αποδεχτούν τι είναι αυτό που τους βρήκε πάλι και να συμβιβαστούν με το χειμωνιάτικο πρόγραμμα.

 

Εδώ και λίγα χρόνια έχω αποποιηθεί του ψυχολογικού καταναγκασμού που πάει πακέτο με την όποια καλοκαιρινή ανάπαυλα. Αυτό το πρέπει να περάσεις καλά, πρέπει να πας κάπου συγκεκριμένα, πρέπει να ξενυχτήσεις, πρέπει να μαυρίσεις, πρέπει να διαβάσεις τα βιβλία που δεν πρόλαβες, πρέπει να κάνεις αυτό ή εκείνο, ένα σωρό μικρά και μεγάλα «πρέπει» καλοκαιρινά συνοδευτικά. 

 

Τώρα πια το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να κάνω αυτό που θέλω. Θα ήθελα πολύ με ένα μαγικό τρόπο να μπορούσα να έχω αυτό που λέω στους φίλους μου και με κοιτάνε περίεργα, «εγκεφαλικές» διακοπές. Όχι το συνώνυμο του intellectual -γι’ αυτό με κοιτάνε περίεργα- διακοπές εγκεφάλου κυριολεκτικά, αυτό εννοώ. Να μπορούσε να κάνει ο εγκέφαλος μου διακοπές, τόσο απλά. Να σταματήσει να σκέφτεται συνέχεια όλα αυτά τα τι, τα πώς, τα γιατί, να σταματήσει όλη αυτή η στρεσογόνα διαδικασία που λαμβάνει χώρα κάθε δευτερόλεπτο και όχι μόνο στον ξύπνιο αλλά και στον ύπνο μου. Να συμβεί με το πάτημα ενός κουμπιού, μαγικού κι αυτού, το απόλυτο reset!

 

Βαλλόμεθα πανταχόθεν και κατά ριπάς, οι καιροί είναι δύσκολοι και πονηροί σαν τον κακό το λύκο, ο καθένας από μας έχει τα προσωπικά του θέματα να επιλύσει και να διαχειριστεί και κάθε χειμώνας είναι λίγο πιο δύσκολος από τον προηγούμενο. 

 

Στο καλοκαίρι λοιπόν που κάποτε άρχιζε το Μάιο και τελείωνε το Σεπτέμβρη και τώρα περιορίζεται σε κάποια τριήμερα ή άντε και καμιά βδομάδα (για τους τυχερούς) εναποθέτουμε τις ελπίδες μας για όλα τα «ανά» που θα μας επιτρέψουν να βγάλουμε και τον επόμενο χειμώνα. 

 

Ανασύνταξη εαυτoύ, αναδιοργάνωση στόχων και προτεραιοτήτων, ανάταση ψυχής (και σώματος, γιατί όχι;), ανασκόπηση γεγονότων και ανακατάταξη σκέψεων, σχέσεων, ανθρώπων, αναπλήρωση δυνάμεων στην τελική.

 

Φέτος περισσότερο από ποτέ θα εστιάσω στην ετυμολογία του καλοκαιριού. Καλός καιρός εσωτερικά πρωτίστως. Επικεντρώνομαι στα θετικά –είμαι φύσει αισιόδοξο φρούτο- και κάνω πραγματικά αυτό που θέλω.

 

Μπορεί να πάω σε τρία νησιά, μπορεί και να μην πάω πουθενά και να την αράξω στη βεράντα του σπιτιού μου πίνοντας απανωτά παγωμένα ροζέ. Μπορεί να καρβουνιάσω στην ηλιοθεραπεία, μπορεί και να μη βγω από τη σκιά. Ίσως διαβάσω αυτά τα 5 βιβλία που με περιμένουν από πέρσι, ίσως πάλι όχι. Άπειρες δυνατότητες και επιλογές όπως όταν είμασταν χαζά παιδιά, χαρά γεμάτα.

 

Ας ξεκουραστούμε λοιπόν. The winter is coming…