Οργή και τρόμος, όχι έκπληξη

Η συνεχιζόμενη τραγωδία ήταν αναμενόμενη. Θα είναι η τελευταία;
Οργή και τρόμος, όχι έκπληξη

«Δεν είναι ώρα τώρα για κριτική. Τώρα είναι ώρα για σιωπή.» Αυτή ουσιαστικά είναι η σύσταση που ακούμε από την πρώτη ώρα της ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ που ζει η Αττική, και μαζί της όλη η Ελλάδα. Μέχρι κι ΠτΔ μας παρακίνησε ανάλογα, κάνοντας μάλιστα και μια κάπως παράξενη επίκληση στο Δημόσιο Συμφέρον. Δε ξέρω πως αντιλαμβάνεται τον ορο ο καθηγητής της Νομικής Προκοπής Παυλόπουλος. Αυτό που εγώ πάντως καταλαβαίνω είναι πως Δημόσιο Συμφέρον δεν είναι το συμφέρον μόνο όσων σιτίζονται εκ του Δημοσίου, μα το συμφέρον του Δήμου, κοινώς όλων μας. Και γι αυτό δε σκοπεύω να βουλώσω το στόμα μου και να χαριστώ σ’εκείνους τους ιδεοληπτικούς, που επί 40 χρόνια μάχονται συστηματικά και υστερικά οτιδήποτε μπορεί να σταματήσει την πτώση μας. Δυστυχώς, ομολογώ πως μετά τόσα χρόνια βιβλικών καταστροφών και δεκάδων θανάτων, ο αδιάκοπος πόνος για κάθε είδους απώλεια έχει πάψει να μου προκαλεί δέος. Μόνο τρόμο πια μου προκαλεί, και βαθύ θυμό για τους μονίμως ανεύθυνους υπευθύνους.

Τούτη την επέτειο της Κύπρου, τη βορειοανατολική Αττική δε την έκαψαν ούτε… ασύμμετρες απειλές, ούτε ο Σκάι, ούτε εβραιοπαπικομασώνοι, ούτε Στρατηγοί Άνεμοι, ούτε… επισκέπτες από άλλους πλανήτες. Την βορειοανατολική Αττική την έκαψε με την συνεχή ανικανότητα του το κράτος, το ίδιο κράτος, που έκαψε την Χαλκιδική το ’06, την Πελοπόννησο το ’07 και το ακριτικό ανατολικό Αιγαίο αμέτρητες φορές, το ίδιο κράτος που πλημμύρισε την Μάνδρα, το ίδιο κράτος που σηκώνει τα χέρια μπροστά στο πρώτο χιονάκι, που περιορίζεται να καταμετρά μηχανικά τους νεκρούς των τροχαίων και που παρατηρούσε παθητικά, όταν μετά το ’08 οι μπαχαλακηδες ξεκίνησαν να καταστρέφουν περιουσίες και ζωές.

Είναι το ίδιο κράτος που κυνηγά με λύσσα τους μικροοφειλέτες, που δαπανά μυθωδη ποσά σε μισθούς άσκοπων γραφιάδων και σε πανύψηλες συντάξεις, που συντηρεί αμέτρητες δομές με ηχηρούς τίτλους αλλά με ισχνή σημασία για τους πολίτες, και που ταυτόχρονα δεν διαθέτει χρήματα για επιτήρηση και καθαρισμό των δασών, για σωστές υπηρεσίες υγείας, για ηλεκτρονική διασύνδεση των τομέων του, για μέριμνα υπέρ της εργαζόμενης μητέρας, για την ακεραιότητα των συνόρων μας, για την συντήρηση των υποδομών, για όλα εκείνα που παντού αλλού υπάρχουν για να κάνουν ποιοτικότερες και ασφαλέστερες τις ζωές των κατοίκων. Οι ανευθυνοϋπεύθυνοι που φέρουν το βάρος για τούτη την απερίγραπτη καταστροφή ελάχιστα διαφέρουν από τους απεργούς του Μετρό κι απ’ αυτούς που κλείνουν την Ακρόπολη, όποτε τους καπνίσει. Μπορεί το αντίκτυπο της ανεπάρκειας τους να είναι θεαματικότερο, όμως η αυτιστική συλλογιστική τους είναι απολύτως κοινή.

Τούτο το κράτος ομολογουμένως δε το έφτιαξαν μόνο οι σημερινοί Συριζαιοι, που οπωσδήποτε συμμετείχαν αδιάκοπα στην διακυβέρνηση της χώρας μετά το ’74, απλώς σε δεύτερους ρόλους. Οι Συριζαιοι όμως αποτελούν την αδίστακτη μα και πιο άχρηστη τελευταία γραμμή άμυνας αυτού του προβληματικού μορφώματος, που χαριστικά ονομάζεται ευρωπαϊκό κράτος. Οι Συριζαιοι παρέλαβαν όλα τα στραβά, και κατόρθωσαν να τα στραβώσουν κι άλλο. Οι επικοινωνιακές φιέστες στο κέντρο επιχειρήσεων μόνο κακό τους κάνουν πλέον. Μόνη παρηγοριά για μας η συγκινητική συμπεριφορά των πολιτών, των οποίων η γενναιοδωρία απέδειξε πως υπάρχει ποιότητα στον τόπο μας. Είθε αυτή η ποιότητα να εκφραστεί κάποτε και στον κοινό βίο, ώστε οι αναπόφευκτες περιστασιακές φυσικές καταστροφές να έχουν και το κόστος που αναλογεί στις οργανωμένες πολιτείες.

 

Στους κοντινούς ανθρώπους των 84 ως τώρα νεκρών και τουλάχιστον 100 αγνοουμένων (ο αριθμός τους παραμένει ακόμη άγνωστος!) όλοι προσφέρουμε την ειλικρινή συμπόνοια μας, ερχόμενοι όσο γίνεται στη θέση τη δική τους, μα και των αδικοχαμένων. Στα υλικα θύματα αυτής της καταστροφής ευχόμαστε μόνο πολλή δύναμη, συμμεριζόμενοι την πραγματική ιερή αγανάκτηση τους για την απώλεια τόσου μόχθου. Στους συμπολίτες μας της βορειοανατολικής Αττικής έμπρακτα δηλώνουμε αρωγοί εμείς οι ίδιοι. Εξ άλλου, από το σημερινό ελληνικό κράτος μάλλον λίγα μπορούν να περιμένουν.