Όλα όμως είναι πολιτική

Η καθημερινή μας συμπεριφορά αφήνει ακούσιο κοινωνικό αποτύπωμα
Όλα όμως είναι πολιτική

Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, αν και μαθήτρια του 19 (ή μάλλον ακριβώς γι αυτόν το λόγο), γύριζα από το σχολείο και από τα νεύρα που είχα έγραφα με κιμωλία στους τοίχους της πολυκατοικίας «Αναρχία στα σχολεία» και φαρδιά πλατιά από κάτω  κοτσάριζα το γνωστό Α μέσα στον κύκλο, περιχαρής που εκτόνωνα έστω κι έτσι την αφόρητη πίεση που νιώθει μια νορμάλ δεκαπεντάχρονη, όταν πρέπει να μάθει να λειτουργεί στις άκρως ανταγωνιστικές και προδιαγεγραμμένες νόρμες του σχολικού περιβάλλοντος με τη βαθμοθηρία, το διάβασμα, την ιεραρχία που ευλαβικά πρέπει να σέβεσαι, τις διαπροσωπικές σχέσεις κλπ.κλπ. τα γνωστά δηλαδή -που μπορούν να σε τρελάνουν- και μη εξαιρετέα της σχολικής ζωής όλων μας.

Αυτή τη συναισθηματική κατάσταση της απόλυτης αντίδρασης, της επιθυμητής εκ βάθρων επανάστασης, της εξ ολοκλήρου εναντίωσης σε κάτι που εκλαμβάνεται ως πανταχόθεν πίεση, ενδεχομένως παρακμή και ματαίωση, αυτή την αυξανόμενη εσωτερική τάση του «μπουρλότο όλα» ζω και σήμερα 30 χρόνια μετά ως το απόλυτο déjà vu, για διαφορετικούς λόγους φυσικά. Πάντα πίστευα ότι η ζωή κάνει κύκλους, το ίδιο και η ψυχική και συναισθηματική μας κατάσταση, οπότε μάλλον καταλήγω στο ότι η τότε εφηβεία ταυτίζεται με τη σημερινή μου μέση ηλικία όσον αφορά την επαναστατικότητα, ειδικά με τα όσα διαδραματίζονται και βιώνουμε καθημερινά στη συγκεκριμένη χώρα. Είμαι μια μεσήλικας που θέλει να γράψει το Α της οργήςκαι της αντίδρασης όπου βρει.

Μήπως Αναρχία είναι η λύση λοιπόν;.….. Ο μπαμπάς μου ως veritable στρατιωτικός γιατρός κι ως εκ τούτου αυτόματα κεντροδεξιών και συντηρητικών πεποιθήσεων, τους τύπους που ανήκαν σ’ αυτό το χώρο, αυτούς τους περίεργους μαυροφορεμένους φυσικά, μουσάτους, κατά βάση καπνιστές με νοοτροπία βουδιστή αλλά με ριζοσπαστικές πρακτικές, με αμφίβολα όμως αποτελέσματα, τους κατέτασσε a priori στο πυρ το εξώτερον, χαρακτηρίζοντας τους γενικά «αναρχοαυτόνομους θολοκουλτουριάρηδες» με έκφραση απαξίωσης και πλήρους αδιαφορίας ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του, καθώς θεωρούσε ότι δεν πρεσβεύουν τίποτα, δεν πιστεύουν σε τίποτα (ελπίζουν στα πάντα και είναι ελεύθεροι συμπληρώνει ο εσωτερικός μου ποινικολόγος του διαβόλου).
Η πολιτική όπως τονίζουν οι ίδιοι οι αναρχικοί αποτελεί «το εξουσιαστικό εργαλείο με το οποίο ο πρώιμος κρατισμός, αφομοίωσε, απέκδυσε και ομογενοποίησε τους ελεύθερους ανθρώπους, συνθλίβοντας έτσι την κοινότητα, το ζωντανό κύτταρο της ανθρωπινότητας, για τον σχηματισμό των πρώτων κοινωνιών. Η πολιτική, μέχρι και σήμερα, όχι μόνο αναπαράγει τον εαυτό της, αλλά βεβαίως, δεν λησμονεί να εμπλουτίζει την εξουσιαστική της φαρέτρα με φαρμακερά βέλη, που δεν έχουν άλλη στόχευση απ’ τους αγωνιζόμενους ανθρώπους.» Κάπως έτσι αρχίζει η θεωρία τους.

Η πολιτική ως λέξη και ως έννοια είναι συνυφασμένη με την έννοια της πόλης, του κράτους, του έθνους, δηλαδή της εξουσίας κατά βάση. Είναι όπως όλοι καταλάβαμε πολύ καλά (ειδικά τελευταία) η τέχνη της εξαπάτησης, η τέχνη του εφικτού (αυτό ειδικά αποτελεί  φανταστικό άλλοθι για όλες τις ηλιθιότητες που διαπράττονται κατά καιρούς διαπλανητικά), το λίκνο του ψέματος και το μεγαλύτερο εμπόδιο των ανθρώπων προς την ολική απελευθέρωση. Πολιτική σημαίνει ελιγμός, εκπροσώπηση, διαχείριση, χειραγώγηση, εξευτελισμός. Άρα ο σωστός ο αναρχικός -γιατί κι εδώ όπως σε όλους του χώρους υπάρχουν και γιαλαντζί αναρχικοί-αυτός δηλαδή που σέβεται τον εαυτό του και όσα πρεσβεύει δε μπορεί εξ ορισμού και φυσικά δεν κάνει πολιτική, ποτέ των ποτών. Εξουσία όμως από την άλλη χωρίς πολιτική δε μπορεί να υπάρξει αλλά αυτό δε μας πειράζει γιατί η αναρχία έχει ως στόχο έναν «ανεξούσιο κόσμο αγωνιζόμενων ανθρώπων». Οι αναρχικοί, λοιπόν, δεν κάνουν πολιτική, ούτε την προτείνουν «εργαλειακά» σε όσους αγωνίζονται. Αν τα διάφορα κινήματα χρειάζονται πολιτική, τότε είναι βέβαιο πως η αγωνιζόμενη κοινωνία -δηλαδή όλοι εμείς- δεν χρειάζεται ούτε το ένα ούτε το άλλο.Το παρακολουθούμε έτσι;

Η πολιτική στην τελική χρησιμοποιείται λέει από όλα τα κινήματα που έχουν υπάρξει στην ανθρώπινη ιστορία, δηλαδή κομμουνιστές, φιλελεύθερους, δεξιούς, αριστερούς, φασίστες, ναζιστές, μπολσεβίκους και από όλο το υπόλοιπο «ιδεολογικό καραγκιοζιλίκι» που έχει αιματοκυλήσει, ανά τους αιώνες, τον πλανήτη, όχι όμως από τους αναρχικούς.

Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτονται, το ομολογώ. Στην θεωρία βέβαια, γιατί η πράξη σ’ αυτή τη ζωή πάντα διαφέρει. Στην πράξη λοιπόν όλα είναι πολιτική.  Από το πώς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας και τι τους μαθαίνουμε μέχρι την καλημέρα που θα πούμε ή δε θα πούμε στο γείτονα. Από το πώς μιλάμε στον άνθρωπο μας έως σε ποια μαγαζιά πηγαίνουμε να πιούμε μια μπύρα ή να διασκεδάσουμε. Από το τι ταινίες βλέπουμε στον κινηματογράφο μέχρι τι ρούχα φοράμε.

Πολιτική δεν αποτελεί μόνο η ψήφος μας κάθε τέσσερα (λέμε τώρα) χρόνια, πολιτική είναι όλα που μας αφορούν, όλα όσα είναι για μας ενδεχομένως και χωρίς εμάς. Άρα επί του πρακτέου φαύλος κύκλος η κατάσταση. Δε μπορείς να αντιδράσεις και να ξεφύγεις από πουθενά. Το σύστημα δε διαλύεται με τίποτα.Το παιχνίδι είναι έτσι στημένο που η ουσία του είναι ίδια μόνο η ορολογία αλλάζει κάθε φορά. Στο ίδιο πηγάδι είμαστε όλοι.

«Στην πολιτική, ηθική δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα.» Ένα από τα πολλά ωραία που είπε ο Λένιν. Άρα και στη ζωή συμπληρώνω εγώ υπάρχουν κατά βάση σκοπιμότητες. Δυστυχώς δεν έχω άγνοια κόσμου πια όπως τότε, ούτε το Α να γράψω κάπου έστω και στα μουλωχτά, για το γαμώτο ρε παιδί μου.