Οι παρελάσεις αρέσουν. Κι αυτό δεν είναι διόλου κακό.

Γι ακόμη μια φορά οι πολίτες αδιαφόρησαν για τις ατερμονες συζητήσεις γύρω από τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου.
Οι παρελάσεις αρέσουν. Κι αυτό δεν είναι διόλου κακό.

Αν πω ότι είμαι τύπος των παρελάσεων, θα είναι ψέμα. Τις χάζευα καμιά φορά στην τηλεόραση, σαν υπενθύμιση της στρατιωτικής θητείας. Πέρσι ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα στην Παραλία, παρακολουθώντας την εκδήλωση από μπαλκόνι φίλων. Φέτος τα παιδιά ήθελαν οπωσδήποτε επανάληψη, κι αυτή η επιμονή τους μας έφερε σ’ ενα καφέ της Παύλου Μελά, προστατευμένους απ’ το ψιλόβροχο, να περιμένουμε τα μηχανοκίνητα να περάσουν γκαζωμένα από μπροστά μας.

Τα πεζοδρόμια μετά τον Λευκό Πύργο ήταν γεμάτα. Αναρωτήθηκα τί χαμός θα γινόταν κοντά στους επισήμους, και την ίδια στιγμή παρακολουθούσα το πλήθος που κατηφόριζε.  Ήταν κυρίως νέοι άνθρωποι, αγοροπαρέες, κοριτσοπαρέες, ζευγαράκια, οικογένειες με μικρά παιδιά, καθώς το ξαφνικό αγιάζι είχε μάλλον κρατήσει πολλούς ηλικιωμένους σπίτια τους. Δεν ήταν οι «γραφικοί» που συχνά ακούμε πως παρεπιδημούν σ’ αυτού του είδους τις εκδήλωσεις, δεν ήταν «άσβερκοι» με αρβύλες και στρατιωτικά παντελόνια.Ήταν όλοι πρόσωπα της διπλανής πόρτας, κεφάτοι, σα να έβγαιναν για κυριακάτικη βόλτα.

Πολλοί γνώστες της ιστορίας απορούν γιατί γιορτάζουμε ενάρξεις, όπως η 25η και η 28η, κι όχι λήξεις, όπως πχ η απελευθέρωση της χώρας. Δε μπορώ να δώσω απάντηση, δεν είμαι στο μυαλό εκείνων που κάποτε επέλεξαν τις συγκεκριμένες ημερομηνίες ως πιο άξιες υπόμνησης. Ίσως επειδή η απελευθέρωση της επαναστατημένης Ελλάδας να κρίθηκε από μια ναυμαχία που δόθηκε από ξένους, στο Ναβαρίνο. Ίσως επειδή η υποχώρηση των Γερμανών το ’44 άνοιξε το δρόμο για τα Δεκεμβριανά και τον κυρίως Εμφύλιο. Ίσως επειδή θέλαμε κάποτε να θυμίζουμε ότι δεν είχε ολοκληρωθεί η απελευθέρωση των εδαφών που θεωρούσαμε δικά μας. Ίσως επειδή η ίδια η τόλμη μας να αντισταθούμε στους Ιταλούς ήταν μια νίκη των παγκόσμιων ιδεωδών της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Δε ξέρω, και για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, τα αίτια είναι αδιάφορα. Δε συμμετείχαν με κάποιο τρόπο στην καθιέρωση αυτών των παραδοσιακών επετείων, και φυσικά δεν έχουν κανένα λόγο να αισθάνονται μειονεκτικά έναντι άλλων… προηγμένων δυτικών εταίρων και συμμάχων. Στο κάτω κάτω της γραφής, κι οι Γάλλοι την πτώση της Βαστίλλης γιορτάζουν στις 14 Ιουλίου, δηλαδή το πρώτο μεγάλο γεγονός της δικής τους επανάστασης, με μία ετήσια στρατιωτική παρέλαση που πάντα εντυπωσιάζει. 

Οι παρελάσεις αρέσουν. Προσφέρουν μια αίσθηση συμμετοχής, μια επιβεβαίωση ταυτότητας, μια δόση ανεξήγητης περηφάνιας, ένα πολύτιμο σημείο αναφοράς μέσα στον χαοτικό παγκοσμιοποιημένο τρόπο ζωής. Κι αυτό ισχύει είτε πρόκειται για τα αμέτρητα πειθαρχημένα στρατεύματα που παρελαύνουν στην Κόκκινη Πλατεία και στην Τιεν Αν Μεν, ή για τα φουσκωτά καρτούν και τις ιρλανδέζικες πίπιζες που βλέπουμε σε χαρούμενες πομπές, στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Είναι στιγμές ενότητας οι παρελάσεις, ενότητας των γενεών, ενότητας των τάξεων, ενότητας των πολιτών με την εξουσία.  Ναι, οι πολίτες θέλουν να νιώθουν την εξουσία κοντά τους τέτοιες μέρες. Εκτός λίγων κυνικών, απολαμβάνουν την εντύπωση ότι οι κρατικοί θεσμοί λειτουργούν, και ότι οι κάθε επιπέδου κυβερνώντες και διοικούντες έχουν την ευθύνη. Αυταπάτη; Ίσως. Ας είναι, κανένα έθνος δε προχώρησε χωρίς αυταπάτες και μύθους. Όλοι άλλωστε θυμόμαστε το συλλογικό τραύμα, όταν ματαιώθηκε η παρέλαση του 2011, μετά από έκτροπα που προκάλεσαν οι διαβόητοι Αγανακτισμένοι στα πλαίσια πολιτικών παιγνίων.

Την Πέμπτη ο Γιάννης Μπουτάρης απείχε της μαθητικής παρέλασης, κακοχαρακτηρίζοντας αυτού του είδους τις εκδηλώσεις, και μ’ αυτή την απλή κίνηση έθεσε τον εαυτό του απέναντι σε όλους όσοι καμαρώνουν για τα βλαστάρια τους, αλλά και για τα νιάτα της Ελλάδας. Στο παρελθόν είχε καταφερθεί με ανάλογο τρόπο κατά των περιφορών εικόνων, και κατά της αναπαράστασης της εισόδου του στρατού, το 1912. Φαίνεται πως αγνοεί ότι είναι δήμαρχος όλων ανεξαιρέτως των Σαλονικιών, και πως δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει διακρίσεις. Στην πόλη του συνυπάρχουν θρήσκοι, άθεοι, γκέι, στρέιτ, διεθνιστές και πατριώτες, και οφείλει όλους να τους σέβεται και να τους τιμά, όπως αντίστοιχα πρέπει να λειτουργεί σε εθνικό επίπεδο και ο εκάστοτε ΠτΔ. Αν ο Κυρ Γιάννης δεν αντέχει πια τέτοια…καραγκιοζιλίκια (ή όπως τέλος πάντων αποκάλεσε τις μαθητικές παρελάσεις), ίσως είναι καιρός να κάτσει σπιτάκι του.

Έκοψε η βροχή, ανοίγει ο ουρανός, το F-16 τελείωσε τ’ ακροβατικά του, τ’ αγόρια μου το καταφχαριστήθηκαν, ο κόσμος πάει για φαγητό. Και του χρόνου με υγεία.

Painting depicting Greek military units in the WWI Victory Parade in Arc de Triomphe, Paris, 14 July 1919/Wikimedia Commons