Οι φάπες στους μεσαίους άρχισαν από καιρό, κι αυτό δε ξεχνιέται

Οι αλλεπάλληλες ωμές ομολογίες των κυβερνητικών στελεχών δε θα πρέπει να μας εκπλήσσουν
Οι φάπες στους μεσαίους άρχισαν από καιρό, κι αυτό δε ξεχνιέται

Αυτά παθαίνουμε όσοι δε παρακολουθούμε το κανάλι της Βουλής, χάνουμε τα καλύτερα. Θα ήθελα πολύ να έβλεπα τον ανέκαθεν πολιτικοποιημένο παλιό μου καθηγητή να δηλώνει πως ο Μητσοτάκης ορθώς επικρίνει την πολιτική παρακαταθήκη του, τον διαβόητο “Νόμο Πρασκευόπουλου”. Μια τέτοια ομολογία θα του ήταν αδιανόητη στα νιάτα του, όλοι άλλωστε οι παλιοί φοιτητές του ξέραμε πόσο απόλυτος μπορούσε να φανεί.

Με την χαλαρή δήλωση λοιπόν περί μη αναγκαιότητας διατήρησης του νόμου για την αποσυμφόρηση των φυλακών, ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης φανέρωσε σε όλους τους Έλληνες πως οι εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες του δεν ήταν άγνωστες στα στελέχη της κυβέρνησης, όμως αδιαφόρησαν γι αυτές, πιστεύοντας πως δε θα ζημιώνονταν (οι ίδιοι φυσικά, όχι τα θύματα των αποφυλακισμένων). Εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκαν εύστοχοι, πράγμα μάλλον αναμενόμενο, σ’ έναν τόπο όπου ο μιθριδατισμός βασιλεύει.

Δε πιστεύω πως είναι δυνατόν να μην κάνετε τώρα κάποιους συνειρμούς με τις παρόμοιες δηλώσεις των Τσακαλώτου – Χουλιαράκη για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Ή με παρόμοιες εξομολογήσεις του Μουζάλα. Ή με τα “περσινά ξινά σταφύλια” του Αλεξιάδη. Ή με τις επιπλήξεις του Παππά προς τους “άλλους” ότι δεν φάνηκαν αρκετά μεταρρυθμιστές. Ή φυσικά με τις περίφημες “αυταπάτες” του Τσίπρα. Οι ομολογίες λαθών πέφτουν βροχή από τους κυβερνητικούς εδώ και καιρό, χωρίς ν’ ανοίγει μύτη. Και γατί ν’ ανοίξει άλλωστε; Πάει καιρός τώρα που οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θεωρούνται… μία απ’ τα ίδια, απλώς λιγότερο φθαρμένοι.

Την Κυριακή είχαμε την τοποθέτηση επί της επικαιρότητας ενός σημαίνοντος προσώπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μέσα από ένα ωραίο κείμενο στην Καθημερινή κάλεσε τους Έλληνες να στραφούν προς το αύριο, και παράλληλα αναφέρθηκε στα -σαφώς υπαρκτά- επιτεύγματα της θητείας του. Παρέλειψε όμως να παραδειγματιστεί από τους Συριζαίους, και δεν κατέθεσε οποιαδήποτε αυτοκριτική για τη ζημιά που υπέστησαν οι μικρομεσαίοι και κατά τη διάρκεια της δικής του θητείας.

Μιλώ για την περίοδο που ο Βαγγέλης Βενιζέλος δήλωνε πως η φορολόγηση της ακίνητης ήταν μια μορφή “συλλογικού ασφαλιστηρίου”, και ο Γιάννης Στουρνάρας παραδεχόταν πως νομοθετούσε υψηλούς φόρους για να πιάσει τους εισπρακτικούς στόχους, καθώς γνώριζε καλά πως πολλοί δε θα τους πλήρωναν. Ο διωγμός των μεσαίων ξεκίνησε μετά από μια άλλη “ομολογία”, εκείνη του ΓΑΠ στους εταίρους, ότι η χώρα είναι… άντρο διαφθοράς και φοροδιαφυγής. Τότε ήταν που ξεκίνησε -και με τις ευλογίες της Τρόικας- το γκανγκστερικού ύφους ξετίναγμμα των αλλοτινών νοικοκυραίων του ιδιωτικού τομέα, αυτό που στις ταινίες αποκαλείται shakedown.

Οι γύρω μας τα ξέρουν όλα αυτά, όπως ξέρουν κι ότι ανέκαθεν ήταν προβληματικό το κράτος, κι ότι οι πολιτικοί είναι ενίοτε ασυνεπείς και διεφθαρμένοι. Το να αναδεικνύει κανείς τούτα τα στοιχεία των τωρινών σε τίποτα δεν ωφελεί, για πολλούς ακόμη και τα κάπιταλ κοντρόλς ήταν προδιαγεγραμμένα. Δε γίνεται να τρομάξουν άλλο οι πολίτες, και δε θέλουν να τρομάξουν άλλο. Η δεδομένη απογοήτευση τους από τους κυβερνητικούς όμως δεν αρκεί για την συγκρότηση μιας ευρείας κοινωνικής πλειοψηφίας, που θα στηρίξει τις αλλαγές. Δε θα βαρεθώ να λέω ότι για ν’ αφεθούν σε ένα τέτοιο ρεύμα, οι Έλληνες ζητούν κάποιους που θα τους ανοίξουν ένα παράθυρο στο αύριο, και απ’ το παράθυρο αυτό να δουν μια εικόνα αναζωογονητική, αλλά και χειροπιαστή. Κι αυτό, εφόσον δε γίνει κάτι… χοντρό, δε νομίζω ότι πρόκειται ν’ αλλάξει μέχρι τις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν.