Ο φόβος απέναντι στον τσαμπουκά κοστίζει

Η σημερινή απόφαση για την αίτηση ασύλου μάλλον θα αποθρασύνει την Τουρκία, παρά θα την κατευνάσει
Ο φόβος απέναντι στον τσαμπουκά κοστίζει

Και ναι, η κυβέρνηση μας κατάφερε να επιτύχει την αναστολή της διαδικασίας χορήγησης ασύλου στον πρώτο Τούρκο στρατιωτικό που την αιτήθηκε, και μάλιστα για να τονίσει την αυστηρότητα της έσπευσε και να τον φυλακίσει. Μεγάλη πρεμούρα γι αυτή την ιστορία, πολύ μεγάλη. Ρε μπας κι οι τύποι αυτοί είναι τίποτα στυγνοί δολοφόνοι; Σύμφωνα με την εξαιρετικά τεκμηριωμένη κρίση της Ανεξάρτητης Επιτροπής Προσφύγων, κάτι τέτοιο είναι πολύ απίθανο να ισχύει. Το αρμόδιο όργανο εξέτασε και τα πραγματικά περιστατικά αλλά και την αόριστη επιχειρηματολογία των δικηγόρων της Άγκυρας πριν καταλήξει στην απόφαση του. Μήπως άραγε το Μαξίμου ενεργεί έτσι λόγω ιδιαίτερα υψηλής δημοκρατικής ευαισθησίας; Αν κρίνουμε από την αγάπη τους για τύπους σα τους «ηγέτες» της Κούβας και της Βενεζουέλας, δύσκολο να πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Κι ας μην ξεχνάμε επίσης ότι ο -όχι κλασικός δημοκράτης- Ερντογάν τους αποκαλεί τρομοκράτες και πραξικοπηματίες, όπως δηλαδή η δική μας Χούντα χαρακτήριζε τον Παναγούλη και το πλήρωμα του Βέλος. Η κυβερνητική πρεμούρα μπορεί μόνο να αποδοθεί στο επιχείρημα των δικηγόρων του κράτους: άσυλο δεν πρέπει να παρασχεθεί, διότι κάτι τέτοιο θα διατάρασσε τις σχέσεις μας με την Τουρκία. Κοινώς, τρέμουμε τόσο τον Σουλτάνο, που ξεχνάμε κι αρχές και θεωρίες κι όλα, μια αντιμετώπιση ιστορικά γνήσια αριστερή.

 

Στην Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα δραστηριοποιούνταν ένα ενιαίο μαρξιστικό κόμμα. Η πλειοψηφία του, οι Μενσεβίκοι, πίστευαν ότι η χώρα δεν ήταν έτοιμη για επανάσταση της εργατικής τάξης, επειδή έλειπαν κάποιες κοινωνικές προϋποθέσεις. Η μειοψηφία όμως, οι Μπολσεβίκοι, επέμεναν πως τότε ήταν η στιγμή, και πως το κίνημα δεν έπρεπε να αμφιταλανταύεται. Το κόμμα διασπάστηκε, κι οι λιγοστοί μα πεισματάρηδες Μπολσεβίκοι ξεκίνησαν το έργο τους το 1905. Παρά την αρχική αποτυχία, μετά το 1914 η κατάσταση εξελίχθηκε ευνοϊκά για τα σχέδια τους: οι κακές πολεμικές επιδόσεις και η φτώχεια τους πρόσφεραν την ευχέρεια να επιτίθενται λόγω και έργω κατά των προσώπων του τσαρικού καθεστώτος αλλά και των μετριοπαθών πολιτών, χαρακτηρίζοντας τους προδότες, πουλημένους, διεφθαρμένους αστούς κι άλλα τέτοια. Οι Γερμανοί είδαν πως το μικρό μαχητικό κόμμα μπορούσε να διευκολύνει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους, κι έτσι παρείχαν στον Λένιν χρήματα ώστε να οργανωθεί και να εκδίδει την Πράβντα. Όταν εκείνο τον μοιραίο Οκτωβριο οι Μπολσεβίκοι ανέτρεψαν την δημοκρατική κυβέρνηση Κερένσκι, ο Κάιζερ ζήτησε την ανταμοιβή του. Αυτή δεν ήταν τίποτε σπουδαίο, απλώς ειρήνευση και τα εδάφη της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, και η συμφωνία υπογράφηκε στο διάσημο έκτοτε Μπρεστ Λιτόβσκ. Βάλτε τώρα το ΚΚΕ στη θέση των Μενσεβίκων, τα παλιά κόμματα μας στη θέση των Τσάρων, τους «μενουμευρωπαίους» στη θέση των Ρώσων αστών, και τον Ερντογάν στη θέση του Κάιζερ, κι όλα μοιάζουν να μπαίνουν στη θέση τους.

 

Γράφω ότι μοιάζουν διότι μια τέτοια στάση θα συνιστούσε εθνική προδοσία, και δεν μπορώ -ακόμη- να αποδεχθώ πως υπάρχουν σήμερα πολιτικές δυνάμεις που θα έφταναν στο σημείο να πουλήσουν την Ελλάδα ώστε να κατακτήσουν και να διατηρήσουν την πολυπόθητη απόλυτη εξουσία. Δεν έχουμε ακόμη ένα Μπρεστ Λιτόβσκ, ωστόσο αυτό που σίγουρα παρατηρούμε είναι ένας πρωτοφανής κατευνασμός της γείτονος. Το δυστύχημα με αυτή την πολιτική όμως έγκειται στο ότι αντί να ηρεμεί τον αντίπαλο, συνήθως τον αποθρασύνει. Ο Τσίπρας δείχνει σε όλη την γειτονιά ότι τρέμει μια κρίση, συμπεριφέρεται λες κι η χώρα είναι εντελώς φτερό στον άνεμο, κι ίσως γι αυτό τρέχει για να κλείσει το Μακεδονικό. Ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε και φοβάται τόσο; Ίσως ανατρέχει στην Ρωσική Επανάσταση. Είναι σε θέση να γνωρίζει ότι οι Σοβιετικοί επικράτησαν χάρη στον προσεταιρισμό δεκάδων χιλιάδων ενόπλων επίστρατων, οι οποίοι επιστρέφοντας επέβαλαν τη θέληση τους στην κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Φαντάζεστε λοιπόν στη σημερινή Ελλάδα να αναγκαζόταν η κυβέρνηση να κύρηττε επιστράτευση; Είναι πολύ πιθανό πως σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα καλούνταν να παλέψουν με το τέρας που οι ίδιοι εξέθρεψαν συστηματικά.