No woman, No cry

Μιά ματιά στην Ημέρα της Γυναίκας, σε αυτή την εποχή του αφυπνισμένου φεμινισμού
No woman, No cry

Για να θέσω το ζήτημα στη σωστή του βάση, αυτή η γιορτή που γίνεται κάθε Μάρτιο και βγαίνουν όλες έχοντας τρελό άλλοθι σε μπαρ, μπουζούκια και ταβέρνες μέσα στην καλή χαρά, δε με αφορά καθόλου, εντελώς όμως. Και φυσικά είμαι γυναίκα. Αν τύχει όμως και μου πει κανείς «χρόνια σας πολλά βρε» τη συγκεκριμένη μέρα, χαμογελώντας κιόλας(!), το λιγότερο που θα κάνω είναι να τον στραβοκοιτάξω, γιατί φυσικά υπάρχει και η βάσιμη πιθανότητα αν μου το πει πολύ νωρίς το πρωί και δεν έχω προλάβει να πάρω την πρέπουσα, για την ασφάλεια του περίγυρού μου δόση καφεΐνης, να αρχίσω να του μιλάω γαλλικά.

Σε εκ διαμέτρου αντίθεση βέβαια με όλα τα παραπάνω η αγαπημένη μου γιορτή της μητέρας που εκεί θέλω όoooλο το πακέτο και γλυκά και λουλούδια και αφιερώσεις και ζωγραφιές και καθολικό Respect -η έλλειψη έστω και ενός από τα προαναφερθέντα από τον οποιονδήποτε αποτελεί αιτία, αν μη τί άλλο, διπλωματικού επεισοδίου.
Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Όπως λέμε παγκόσμια μέρα του αργυροπελεκάνου, που είναι και είδος προς εξαφάνιση. Δηλαδή είμαστε είδος «υπό εξαφάνιση», άξιο μνημόνευσης γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο; Και γιατί δεν υπάρχει παγκόσμια ημέρα του άντρα του πολλά βαρύ ας πούμε; Όταν θεσπίζεται μια παγκόσμια ημέρα για κάτι σημαίνει εξ ορισμού ότι αυτό είναι υποδεέστερο, ελαφρώς προβληματικό, αξιοπερίεργο, κάτι αδύναμο και ελλιπές που εκλιπαρεί για την δέουσα προσοχή. Δεν το δέχομαι.

This is a man’s world θεωρητικά. (Με στίχους τραγουδιών θα μιλάμε σήμερα). Ισχύει. Στη δική μας σύγχρονη εποχή βέβαια, γιατί παλαιότερα  it was a woman’s world εξ ολοκλήρου. Η πρώτη κοινωνική οργάνωση ως και το 2500 π.χ. ήταν αυτή με βάση τη γυναικοκρατία και τη λατρεία της Μητέρας Θεάς. Σ’ αυτό το κοινωνικό σύστημα διακυβέρνησης η γυναίκα-μητέρα κατέχει την κυρίαρχη θέση στην κοινωνία και στην οικογένεια, υπολογίζεται μόνο η μητρική συγγένεια, η γυναίκα αποτελεί τον αρχηγό του γένους και τα κληρονομικά δικαιώματα μεταβιβάζονται στα θηλυκά μέλη της κάθε οικογένειας (ειδικά αυτό το τελευταίο απλά θεϊκό δεν το συζητώ!).
Σε μας επιβιώνουν ακόμη στοιχεία μητριαρχικού χαρακτήρα σε διάφορες κοινωνίες και θρησκείες, όπως στον βορρά, ενώ στον Ιουδαϊσμό για παράδειγμα, τα παιδιά θεωρούνται Εβραίοι αποκλειστικά και μόνο αν είναι και η μητέρα τους. Το χαρακτηριστικό της μητρότητας λοιπόν είναι αυτό που διαχωρίζει τον άντρα από τη γυναίκα και το σημείο στο οποίο υπερτερούμε εμείς φυσικά. Περασμένα μεγαλεία, και διηγώντας τα να κλαις.

Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, ήρθαν λίγο έως πολύ τα πάνω κάτω στην υπόθεση της ισότητας των δύο φύλων -και όχι μόνο- και αισίως φτάσαμε στις 8/3/1857, όταν πραγματοποιήθηκε η μεγάλη εκδήλωση διαμαρτυρίας από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη υπέρ καλύτερων συνθηκών εργασίας, χάριν της οποίας θεσπίστηκε η 8η Μαρτίου ως η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Για πρώτη φορά η ημέρα γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού κόμματος της Αμερικής και το 1911 υιοθετήθηκε και από τη Σοσιαλιστική Διεθνή (Φτου κακιά λέξη). Από το 1975 η μέρα της γυναίκας διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, για την ανάδειξη των γυναικείων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο. Από το 1893 και την επίσημη απόκτηση δικαιώματος ψήφου των γυναικών της βρετανικής αποικίας της Νέας Ζηλανδίας έως και το μόλις 2017 με την απόκτηση του αντίστοιχου δικαιώματος για τις γυναίκες στη Σαουδική Αραβία (όχι όμως πλήρως), σαφώς υπάρχει ακόμη χώρος για αλλαγές.

Αριθμητικά είμαστε περισσότερες αλλά υπάρχουν σαφώς λιγότερες γυναίκες πολιτικοί, στρατιωτικοί, ακόμα και στη λίστα Forbes είναι λιγότερες οι πάμπλουτες σε σχέση με τους πάμπλουτους, μισθολογικά η πλειοψηφία εργάζεται  χωρίς τις αντίστοιχες αντρικές απολαβές (και ναι ισχύει και για τους Οσκαρικούς ηθοποιούς αυτό), και δυστυχώς είμαστε πιο επιρρεπείς σε σεξουαλική παρενόχληση λόγω ανατομίας. Ποιός φταίει γι’ αυτό; Η άτιμη η κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει στα Τάρταρα μάλλον.

Παρόλα αυτά πλέον όλο και περισσότερες από μας έχουν πρόσβαση σε εκπαίδευση, οικονομικές ευκαιρίες και θέσεις ηγεσίας, σε σχέση με τους προηγούμενους αιώνες. Αντίστοιχη πρόσβαση όμως δεν έχουν ούτε άντρες σε πολλές περιοχές του πλανήτη, μην πω στις περισσότερες όπως διαμορφώνονται τα πράγματα.

Η συγκεκριμένη ημέρα λοιπόν ενδεχομένως συμβολίζει  τους αγώνες που έδωσαν χιλιάδες γυναίκες στον κόσμο, για να κατακτήσουν πράγματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα. Καθημερινά δίπλα μας ή λίγο πιο μακριά μας, γυναίκες, παλεύουν, για ένα καλύτερο αύριο. Όπως ακριβώς κάνουν και άντρες. Βγαίνουν μπροστά στην επιστήμη, στην υγεία, στην καριέρα, παλεύουν για τα δικαιώματα τόσα τα δικά τους όσο και των παιδιών τους, στερούνται, υψώνουν ανάστημα και μάχονται παρά τις όποιες αντίξοες συνθήκες για ίση μεταχείριση. Όπως κάνουν και άντρες με άλλο τρόπο υπό άλλες συνθήκες ενδεχομένως. Για να μην αναφερθώ στις τρικλοποδιές που βάζουν οι ίδιες οι γυναίκες για αδιευκρίνιστους λόγους σε ομόφυλές τους, με την έννοια της γυναικείας αλληλεγγύης να αποτελεί ανέκδοτο ενίοτε.

Δε θεωρώ γιορτή τη συγκεκριμένη ημέρα γιατί πιστεύω ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι από γενέσεως. Ίσοι, όχι ίδιοι. We are one but we are not the same (άλλο τραγούδι). Οφείλουν να αλληλοσυμπληρώνονται για να πετύχουν την όποια επιβίωσή και προκοπή τους. Αρνούμαι λοιπόν να διαφοροποιηθώ από μόνη μου γιορτάζοντας.
Κλισέ και στερεότυπα υπήρχαν και φυσικά θα υπάρχουν εκατέρωθεν, τόνος μελάνι θα συνεχίσει να χύνεται σχετικά με την ισότητα των δύο φύλων, όπως και για την ισότητα-ίση αξία μεταξύ διαφορετικών φυλών, θρησκειών, ιδεολογιών, περιοχών, πεποιθήσεων, προτιμήσεων κλπ. κλπ. η λίστα είναι ατελείωτη.
Ας σκεφτούμε την προοπτική να θεσπιστεί η παγκόσμια ημέρα του Ανθρώπου,αυτό θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον. Προς το παρόν περιμένω τον Μάιο και τη γιορτή της μητέρας φυσικά, φέτος μου έχουν τάξει σοκολατάκια bitter εκτός των άλλων.