No church in the wild*

Λίγες σκέψεις για τον πολυσυζητημένο θάνατο στην Ομόνοια 
No church in the wild*

*No church in the wild, by Kanye West

“Human beeings in a mob

What’s a mob to a King?

What’s a King to a god?

What’s a god to a non-believer?

Who don’t believe in anything?”

 

Με αφορμή τον θάνατο, «ατύχημα», λιντσάρισμα, φυσικό τερματισμό του Ζακ Κωστόπουλου. Με αφορμή την αυτοδικία, τη φοβερή δράση και την ακόμα πιο απεχθή συνήθως αντίδραση. Με αφορμή την απόδοση της δικαιοσύνης σε ανθρώπινο επίπεδο, στα καθ’ ημάς δηλαδή.

 

Αρχική είδηση. Κάποιος μπήκε σε ένα κοσμηματοπωλείο μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας -τι θράσος-  για να κλέψει φυσικά(;), ο ιδιοκτήτης τον βρίσκει, ο επίδοξος ληστής εγκλωβίζεται ατυχώς και ο καταστηματάρχης αντιδρώντας αμυνόμενος και με τη βοήθεια του κοινού τον πλακώνει στο ξύλο. 

 

«Do not trespass» που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικανοί εδώ και χρόνια. Μπήκες στο μαγαζί μου; Στο σπίτι μου; Χωρίς την άδεια μου; Έχω το αναφαίρετο δικαίωμα να σε πλακώσω στα μπουνίδια ή και να σε πυροβολήσω ενίοτε (αν έχω τα guts και το όπλο βέβαια). 

 

Με την ανωτέρω και ως αυτό το σημείο έκβαση του περιστατικού, το κοινό αίσθημα δικαίου του κάθε «νοικοκυραίου» ικανοποιείται απόλυτα γιατί η πικρή και τραγική αλήθεια είναι ότι το χάλι της εγκληματικότητας έχει παραγίνει. Έχουμε πιάσει πάτο και τον έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ που τον περπατάμε κιόλας. Το κάθε αληταριό, το κάθε μικρό ή μεγάλο παραβατικό στοιχείο, εγχώριο ή αλλοδαπό, ο κάθε παρίας, εμάς τους νοικοκυραίους, τους φιλήσυχους, τους έχοντες οικογένεια και την όποια περιουσία ο καθένας, εμάς τους «κοιτάω τη δουλειά μου και δεν προκαλώ», μας απειλεί ανά πάσα στιγμή.

 

Φοβόμαστε στα μαγαζιά μας, φοβόμαστε στα σπίτια μας, φοβόμαστε στο δρόμο, κλειδαμπαρωνόμαστε, η αστυνόμευση είναι ανεπαρκής από κάθε άποψη και τα πράγματα αγριεύουν με γεωμετρική πρόοδο.

 

Τάσσομαι εξ’ ορισμού και εκ θέσεως με τους «νοικοκυραίους». Είμαι γυναίκα, έχω παιδιά, έχω μια νορμάλ δουλειά και ζω μια νορμάλ ζωή. Κινούμαι εντός κοινωνικού πλαισίου και δεν ανήκω σε καμιά εμφανή μειοψηφία…Τα παραπάνω λοιπόν αυτονόητα δικαιολογούν και τη δική μου αρχική σκέψη. Καλά να πάθει. Ας πρόσεχε…Οποιοσδήποτε στη θέση του κοσμηματοπώλη, που παρεμπιπτόντως τον έχουν ξανακλέψει κι άλλες φορές  στο παρελθόν, το ίδιο θα έκανε αν μπορούσε. Εννοείται…

 

Το ειρωνικό αλλά αναμενόμενο με μια αρχική είδηση είναι ότι συνήθως δε μένει ποτέ τέτοια. Έπεται πάντα η ανατρεπτική συνέχεια της. Να τον δείρεις τον παραβατικό τον τύπο αν το λέει η περδικούλα σου, είσαι εν βρασμώ ψυχής δικαιολογείσαι εν μέρει, αλλά μέχρι ποιο σημείο; Μέχρι θανάτου; Πότε σταματάς τα χτυπήματα σε κάποιον που έχει ήδη πέσει; Σε κάποιον άοπλο που δεν τον λες και ντούκι από σωματική διάπλαση; Και οι αστυνομικοί; Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι για την ασφάλεια και τη διατήρηση της τάξης χτυπούσαν κι αυτοί; Μέχρι πότε; Έβαλαν χειροπέδες σε κάποιον ήδη πεθαμένο ή πέθανε μετά και απλά ξέχασαν οι όποιοι υπεύθυνοι γι’ αυτό να του της βγάλουν όταν έφτασε στο νοσοκομείο; (φυσικά και είναι περιύβριση νεκρού). 

 

Και οι άλλοι; Οι υπόλοιποι; Όλοι αυτοί οι άλλοι άνθρωποι σαν εμάς που παρακολουθούσαν σα να βλέπουν ταινία; Μουδιασμένοι από το θέαμα; Εκστασιασμένοι από το θέαμα; Φώναξε κανείς ένα «σταματήστε!»; Σκέφτηκε κανείς αυτό το «σταματήστε!»; 

 

Αυτός ο κάποιος που τον έλεγαν Ζακ όπως μάθαμε εκ των υστέρων ίσως ζητούσε βοήθεια. Πιθανώς έφαγε το κράξιμο που τρώνε οι άνθρωποι του είδους του από ανθρώπους άλλου είδους και συναφιού και η κατάσταση για τον ίδιο έβγαινε εκτός ελέγχου. Ήταν gay, οροθετικός και ακτιβιστής. Ποσώς με ενδιαφέρει η ιδιαιτερότητα του. Ας ήταν και μάτσο οικοδόμος με πέντε παιδιά. Ήταν άνθρωπος και σκοτώθηκε στο ξύλο μέρα μεσημέρι και μάλιστα με κοινό, πράγμα απλά ανεπίτρεπτο. 

 

Αυτό με ενδιαφέρει και με αφορά άμεσα. Η κάθε φορά που αποδεικνύει περίτρανα ότι τα ζωώδη ένστικτα καλά κρατούν, ότι δεν έχουμε κάνει το παραμικρό βήμα εμπρός αλλά είμαστε όλοι εν δυνάμει πιθήκια κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες άμυνας ή επίθεσης, μας αφορά όλους άμεσα γιατί οι «όλοι» είμαστε «εμείς», το αγριεμένο πλήθος από το οποίο πρέπει κανείς να μένει μακριά.

Διευκρίνιση: Η σκληρή φωτογραφία φυσικά ΔΕΝ απεικονίζει τον νεκρό Ζακ.