Mr Cabdriver…

Θεσσαλονίκη και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς: Μια πονεμένη ιστορία
Mr Cabdriver…

Η πόλη μας είχε κάποτε τραμ και συγκεκριμένα από το 1893 ως το 1957.  Η αντικατάστασή του από τα τρόλευ δεν έγινε ποτέ, σε αντίθεση με την Αθήνα. Κάποια χρονική στιγμή δρομολογήθηκε η κατασκευή υποθαλάσσιας αρτηρίας η οποία προσέκρουσε σαν τον… Τιτανικό σε περιβαλλοντικές μελέτες, πιθανές επιπτώσεις στο αστικό περιβάλλον, γεωμετρική εκτίναξη κόστους, καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, αποφάσεις του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για διατηρητέα κτίρια στο λιμάνι κλπ. Τα ανέκδοτα με το μετρό της Θεσσαλονίκης είναι σε όλους μας γνωστά, επειδή όμως έχουμε φτάσει στο μη παρέκει απλά περιμένουμε τη νομοτελειακή(;) υλοποίησή του.

Τι διαθέτει λοιπόν η πόλη  εκτός από τα θαλάσσια καραβάκια κατά τους καλοκαιρινούς μήνες που ενώνουν Λιμάνι-Ν. Επιβάτες, και τη γνωστή μονοπωλιακή διαχείριση των συγκοινωνιών από τον ΟΑΣΘ;
Το Ταξί διαθέτει και μόνο αυτό. Η πρωτοποριακή και άκρως επιτυχημένη ηλεκτρονική πλατφόρμα διαμεσολάβησης Beat (πρώην Taxibeat) που ξεκίνησε το 2011 και αναπτύσσεται ραγδαία δεν έχει επεκταθεί ακόμα στη Θεσσαλονίκη, χώρια τα θέματα που έχουν προκύψει με το Υπουργείο Μεταφορών σε νομοθετικό και φορολογικό επίπεδο.

Έχουμε λοιπόν τα ωραία μας μπλε ταξί για να εξυπηρετηθούμε, το δεύτερο Μέσο Μαζικής Μεταφοράς της πόλης επί συνόλου μόλις δύο.

Στις παλαιότερες εποχές της ευμάρειας, τότε που ακόμα υπήρχε το «δώρο» στα κόμιστρα κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, τους ταξιτζήδες τους παρακαλούσαμε για κούρσα. Μπαίναμε 3 και 4 μαζί για να πάμε στο πλησιέστερο σημείο που θα μας βόλευε κάπως, και είμασταν και ευχαριστημένοι. Οι περισσότεροι οδηγοί τότε θεωρούσαν ότι σου έκαναν και χάρη.

Τώρα οι πιάτσες των ταξί είναι «φουλαρισμένες» και συχνά καλύπτουν κυκλικά το μισό οικοδομικό τετράγωνο.Τότε τα περισσότερα ταξί ήταν σχετικά παλιά και κακοσυντηρημένα σε αντίθεση με τα σημερινά που στην πλειοψηφία τους είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Σήμερα πια οι περισσότεροι οδηγοί είναι ευγενικοί και άριστοι επαγγελματίες, και αυτό εντοπίζεται κυρίως στη νεότερη γενιά του επαγγέλματος (μάλλον συνηγορεί σ’ αυτό το γεγονός ότι σχεδόν όλοι έχουν σπουδάσει κάτι και δυστυχώς δε βρίσκουν δουλειά στο αντικείμενό τους και οδηγούν ταξί από σπόντα).

Υπάρχουν ακόμα όμως κάτι «σακαράκες» για ταξί που νομίζεις ότι θα σου μείνει το χερούλι της πόρτας στο χέρι και προσεύχεσαι μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου. Υπάρχουν ακόμα οδηγοί που γκαζώνουν, αγενείς οδηγοί, οδηγοί που σου πιάνουν ψιλή κουβέντα χωρίς λόγο και θέλουν να κάνουν την ψυχοθεραπεία τους, που δυσανασχετούν στους ηλικιωμένους και τα ΑΜΕΑ γιατί τους «δυσκολεύουν», που μιλάνε στο κινητό τους, που τρώνε τυρόπιτα, που καπνίζουν, που έχουν έναν κολλητό/κουμπάρο/ξάδερφο μυημένο στα πιο απίθανα συνομωσιολογικά σενάρια, ή (το καλύτερο μου) που ακούν στη διαπασών αθλητικό ραδιόφωνο (έχω γίνει εξπέρ σε ό,τι αφορά τον Βαλβέρδε).

Δύσκολο επάγγελμα σαφέστατα -ώρες επί ωρών πίσω από ένα τιμόνι-, αλλά έχουμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε σχετικά με την ποιότητα της συγκεκριμένης προσφερόμενης υπηρεσίας, σε μια χώρα που μέχρι πρότινος δε γνώριζε καν πόσες εταιρείες ταξί δραστηριοποιούνται στην επικράτειά της κι αν όλοι οι απασχολούμενοι οδηγοί είναι επαγγελματίες, και ειδικότερα σε μια πόλη που δυστυχώς διαθέτει μόνο δύο μέσα Μαζικής μεταφοράς.

Φωτογραφία: Wikimedia Commons