Μια βραδιά στην Πνύκα

Μια βραδιά στην Πνύκα

Ήταν ένα όντως κολακευτικό γεγονός. Δεν είναι λίγο το να έρχεται ένας παγκόσμιος ηγέτης στην Αθήνα για να ξετυλίξει το όραμά του για την Ευρώπη, και-αναπόφευκτα-για τον πλανήτη. Ε ναι, όπως και να το κάνουμε, η μελλοντική πορεία της ηπείρου μας δεν γίνεται να αφήσει ανεπηρέαστη την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Εδώ μέλλει να κριθούν εγχειρήματα τεράστια, όπως η κοινωνία της ανεκτικότητας, ο παγκοσμιοποιημένος πολιτισμός, το τελείως ελεύθερο διεθνές εμπόριο. Αν το ευρωπαϊκό πρότζεκτ ξεκολλήσει οι αφυπνισμένες συντηρητικές δυνάμεις θα υποστούν πλήγμα. Αν η Ένωση οδηγηθεί σε έργω ή φύσει διάλυση, τότε οι περιχαρακώσεις θα ισχυροποιηθούν παντού.

Έχοντας υπόψη το μέγεθος του διακυβεύματος, ο Γάλλος πρόεδρος δεν με ικανοποίησε. Η δεδομένη ευγλωττία του κάλυψε την έλλειψη ουσιαστικών εφαρμόσιμων προτάσεων για έναν οδικό χάρτη πραγματικής σύγκλισης, αυτό δηλαδή που έλειπε από την συνθήκη του Μάαστριχτ. Αντ’αυτού ακούσαμε ευχάριστες αοριστίες για λαϊκές συνελεύσεις και για υπέρβαση της γραφειοκρατίας και των Συνθηκών, οι οποίες όμως συνέθεταν ένα νεανικό ευχολόγιο και τίποτα παραπάνω. Η δε επιμονή στην Ευρώπη των εθνών μας θυμίζει πως οι ιδέες του Σιράκ στα τέλη του ’90 εξακολουθούν να βαρύνουν στην γαλλική πολιτική σκέψη.

Ήταν λοιπόν αρνητική ή αδιάφορη η παρέμβαση Μακρόν? Φυσικά όχι, έθεσε με σαφήνεια την πρόθεση του για εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφήνοντας όμως και εύηχες υπόνοιες για την υιοθέτηση ενός μοντέλου πολλών ταχυτήτων, ακολουθώντας τα βήματα του προκατόχου του και της Άγκελα Μέρκελ. Από εκεί και πέρα όμως είναι εξαρτημένος από την γερμανική μεθοδικότητα και ισχύ, και είναι βέβαιο πως η Σιδηρά Καγκελάριος δεν θα δεχτεί…. καπέλωμα.

Μετά τον πλανητάρχη, ένας ακομη λοιπόν μεγάλος του δυτικού κόσμου μας τιμά με την ειδικά στοχευμένη παρουσία του και με την ηθική συμπαράστασή του. Τι αστείο το να τους υποδέχεται στο Μαξίμου κάποιος αδέξιος θαυμαστής του Στάλιν, του Μάο και του Τσε. Τι αστείο να τους μιλά για επενδύσεις κάποιος ιδεοληπτικός που έδιωχνε τους ξένους παίκτες ενω ζητιανεύε από Πούτιν και Μαδούρο. Αστείο για τον πλανήτη, μα θλιβερό για την Ελλάδα.