Μαύρη ειν’ η νύχτα στα βουνά, aka 75η απονομή Golden Globes.

Το θέμα όμως είναι ότι τίποτε στην ζωή αυτή δεν είναι μαύρο, ούτε άσπρο
Μαύρη ειν’ η νύχτα στα βουνά, aka 75η απονομή Golden Globes.

Sexual harassment. Ελληνιστί σεξουαλική παρενόχληση γενικώς, και σεξουαλική παρενόχληση στο Χόλυγουντ και την υπερβιομηχανία του θεάματος ειδικότερα. Τα μάθαμε τα hashtag απέξω και ανακατωτά, θέλοντας  και μη, το τελευταίο διάστημα. Από το αρχικό και βαρύτερο #metoo με το οποίο όλο και περισσότερες εργαζόμενες στον απατηλό χώρο του θεάματος ομολογούν η μια μετά την άλλη ιστορίες σεξουαλικής παρενόχλησης ελαφράς έως βαρέας μορφής από προιστάμενούς τους, το πολύ πιο γενικευμένο –δυστυχώς- και ταυτόχρονα ανατριχιαστικά πραγματικό -αν και λιγότερο προβεβλημένο- #icouldhavebeenher,  με το οποίο ξεκίνησε μια καμπάνια ευαισθητοποίησης σχετικά με τη βία  -οποιασδήποτε μορφής- που υφίστανται 1 στις 3 γυναίκες παγκοσμίως σε κάποια στιγμή της ζωής τους, μέχρι το φοβερά πιασάρικο και αβανταδόρικο κερασάκι στην τούρτα της απονομής των φετινών βραβείων golden globes #timesup, με όλες τις παρευρισκόμενες, πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων, να εμφανίζονται στην τελετή σαν… τις βαρυπενθούσες χήρες, ως ένδειξη διαμαρτυρίας και το συγκεκριμένο red carpet look να εκφράζει τη «μηδενική πλέον ανοχή» στα παιχνίδια εξουσίας από πλευράς «αφεντικών» μέσω του σεξ και της ακούσιας επιβολής του – από όποιο φύλο κι αν αυτή προέρχεται ή κατευθύνεται -βλέπε Kevin Spacy-. Ο πύρινος λόγος της Oprah Winfrey στην ίδια απονομή, διέδωσε αστραπιαία το μήνυμα της ενεργητικής πλέον αντίστασης και δράσης αντί της μέχρι τώρα παθητικής ανοχής, διαπλανητικώς.
 
Δημιουργήθηκε εν πολλοίς ένα νέο κίνημα, πολύ ελπιδοφόρο είναι η αλήθεια, προασπιζόμενο το δικαίωμα της ελευθερίας των γυναικών να μιλούν και να καταγγέλουν τα κακώς κείμενα που τους συμβαίνουν, τις μειώνουν, και τις ντροπιάζουν ανεπανόρθωτα, φέρνοντας και πάλι στο προσκήνιο το πάντα ταλαιπωρημένο κίνημα της  ισότητας των δύο φύλων, η οποία, ας μη γελιόμαστε ουδέποτε επετεύχθη. Η μια μετά την άλλη, ηθοποιοί, μοντέλα, καλλιτέχνιδες, αλλά και δημοσιογράφοι, γυναίκες διαφόρων επαγγελμάτων -ως και Αμερικανίδες στρατιωτικοί-, άρχισαν να ξεθάβουν παλιούς σκελετούς από την ντουλάπα τους ενίοτε όμως τόσο παλιούς που οι άμεσα, διάσημοι και μη, εμπλεκόμενοι και κατηγορούμενοι ως σωβινιστικά γουρούνια, δε θυμούνται καν τα τί και τα πώς των συμβάντων (μετά από 20 και βάλε  χρόνια βαρεί και το Αλτσχάιμερ ως γνωστόν). Έχουν όντως συμβεί τα περισσότερα μάλλον, όπως αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες όπως λέει κι ο σοφός λαός.
Πού τελειώνει όμως η πραγματικότητα και πού αρχίζει η υποκρισία του όλου θέματος; Είναι κοινός τόπος για όλους και όχι μόνο όσους κινούνται επαγγελματικά στους συγκεκριμένους χώρους, ότι το σεξ αποτελεί το μέσο που χρησιμοποιείται χρόνια και χρόνια από όσους και όσες θέλουν να «ανελιχθούν». Υψηλά ιστάμενα στελέχη, διευθύνοντες, πρόεδροι, θιασάρχες, καναλάρχες, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, φωτογράφοι, παραγωγοί από τη μια, και wannabe πετυχημένοι υφιστάμενοι-εργαζόμενοι των πρώτων από την άλλη, παίρνουν μέρος σε ένα αέναο παιχνίδι εξουσίας του τύπου «βοήθησέ με για να σε βοηθήσω».

Το πρωτοφανές ξήλωμα του πουλόβερ που έγινε φέτος στη showbiz, άρχισε με την αποκαθήλωση του πάλαι ποτέ Θεού Harvey Weinstein, πήρε μπάλα τον ταλαντούχο Kevin Spacey, με άρτι εισαχθέντα στη black list τον πασίγνωστο και επίσης εξαιρετικά χαρισματικό φωτογράφο Mario Testino.  Ακούμε πλέον ονόματα υπεράνω πάσης υποψίας να κατηγορούνται για σεξουαλική παρενόχληση  κάπου κάπως κάποτε, και ως εκ τούτου να «εξαφανίζονται» ως αποδιοπομπαίοι τράγοι από το στερέωμα σα να μην υπήρξαν ποτέ. Υπολήψεις θίγονται ανεπανόρθωτα φυσικά, καριέρες ετών μηδενίζονται, άδικες παράπλευρες απώλειες υφίστανται (βλέπε επιχειρηματία σύζυγο Weinstein και καταποντισμό οίκου Marchesa του οποίου η σύζυγος ηγείτο) κλπ κλπ.

Και τα hashtags τελειωμό δεν έχουν. #SheKnew απευθυνόμενο αποκλειστικά στη Meryl Streep κατηγορώντας την ότι μια χαρά ήξερε τα χούγια του Weinstein παρ’ όλα αυτά ποτέ δε μίλησε, συνέχισε να συνεργάζεται και να τον επιδοκιμάζει επαγγελματικά σε κάθε ευκαιρία. Αλήθεια ή ψέματα; Και αν υποθέσουμε ότι κάτι είχαν πάρει τα αυτιά της τόσα χρόνια γιατί δηλαδή να μιλήσει; Και σε ποιόν; Είναι από τις λίγες τόσο  υπερταλαντούχες ηθοποιούς που δεν την κατηγόρησε ούτε καν υπονόησε ποτέ κανείς ότι έχτισε καριέρα ξαπλώνοντας έστω και μια φορά σε κάποιο κρεβάτι ισχυρού παράγοντα. Φαίνεται όμως επιεικώς φαιδρό να μη γνώριζε, να μη συμμετείχε ή να μην κάλυπτε κανείς όλα όσα γίνονταν και εξακολουθούν να γίνονται  παρά τον σάλο που προκλήθηκε. Οι περισσότεροι δε μιλάνε γιατί τους αφορούν άμεσα και οι λιγότεροι γιατί ακριβώς δεν τους αφορούν καθόλου και είναι στο απυρόβλητο.

Το σκάνδαλο των σεξουαλικών παρενοχλήσεων στο Hollywood αλλά και κατ’ επέκταση σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους ανοίγει μια νέα εποχή. Οι γυναίκες επαγγελματίες απανταχού του πλανήτη μαθαίνουν να μην φοβούνται να μιλήσουν όταν τα οποιαδήποτε αφεντικά παίζουν παιχνίδια Game of Thrones μέσω της σεξουαλικής παρενόχλησης όταν βέβαια αυτή αποδεικνύεται περίτρανα ως τέτοια και διαφέρει από την περίπτωση ενός επίμονου, αδέξιου ή και άγαρμπου φλερτ (όχι ότι αυτό δεν είναι άκρως ενοχλητικό και ψυχοφθόρο φυσικά). Η γνωστή Catherine Deneuve το τερμάτισε, διαμαρτυρόμενη στα τεκταινόμενα με την άποψη ότι έτσι καταλήγουμε να ρίχνουμε στην πυρά τους άντρες που φλερτάρουν έστω και επίμονα ή άκομψα (εξαιρείται ο βιασμός- πάλι καλά-),ως αποτέλεσμα καταπιέζεται η σεξουαλική ελευθερία όταν οι τελευταίοι δεν έχουν το ελεύθερο «να ενοχλούν τις γυναίκες» και στην τελική βάλλονται τα ίδια τα ιδεώδη του φεμινισμού αυτού καθ’ εαυτού. Σε απάντηση αυτής της της παρέμβασης, κατηγορήθηκε η ίδια και οι ομοϊδεάτισσές της ότι μάλλον έχουν υποστεί ομαδική και χρόνια «λοβοτομή» σε σημείο μη αναστρέψιμο.

Η αλήθεια όπως στις περισσότερες των περιπτώσεων σ’ αυτή τη ζωή βρίσκεται κάπου στη μέση. Δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο αλλά πολλές γκρίζες ζώνες. Πενήντα αποχρώσεις του γκρι κατά τον ακριβή τίτλο του προσφιλούς βιβλίου. Είναι τραγικό για μια γυναίκα, για ένα παιδί, για έναν άντρα, για οποιονδήποτε άνθρωπο να κακοποιείται σεξουαλικά και να ευτελίζεται η υπόστασή του μέσω της χυδαίας επιβολής του δυνατού στον ασθενέστερο, είτε λόγω φύσης είτε λόγω θέσης. Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά. Σε αρκετές των περιπτώσεων του τύπου που συζητάμε, ονομάζεται ελεύθερη βούληση. Δεν κοιμούνται όλες οι ηθοποιοί με τον σκηνοθέτη για να πάρουν τον ρόλο, δεν κοιμούνται όλα τα μοντέλα με τον φωτογράφο για να κάνουν το εξώφυλλο, δεν κοιμούνται όλες οι παρουσιάστριες με τον καναλάρχη για να πάρουν την εκπομπή, ούτε όλες οι εργαζόμενες κοιμούνται με το αφεντικό τους για να πάρουν προαγωγή ή να κρατήσουν μια οποιαδήποτε δουλειά. Υπάρχουν και κάποιες που λένε «όχι» σ’ αυτό το αλισβερίσι. Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Με κόστος βέβαια.

Κάποια φτασμένη ηθοποιός είπε ότι οι καριέρες –και οι ζωές όλων μας θα συμπληρώσω- χτίζονται από τα ΟΧΙ. Για τις υπόλοιπες και τα ενίοτε  κροκοδείλια δάκρυά τους μάλλον ισχύει το this a gift it comes with the price.

 

Φωτογραφία: PBS