Μακάρι να είναι καλό το ’18, αλλά…

Η νέα χρονιά προοιωνίζεται περισσότερη ανασφάλεια, μέσα κι έξω
Μακάρι να είναι καλό το ’18, αλλά…

Ήσυχα κλείνει η χρονιά. Ήσυχα, αν αναλογιστούμε πως τα προχθεσινά τρομοκρατικά χτυπήματα σε Κάιρο και Άγια Πετρούπολη ήταν μάλλον μικρά σε σχέση με άλλα, του πρόσφατου παρελθόντος. Η πραγματοποίηση τους ήρθε απλώς να μας θυμίσει ότι ακόμη σοβεί ο πολυετής πόλεμος ανάμεσα στις χώρες του Βορρά και στο ακραίο Ισλάμ, με κίνητρα που φυσικά μόνο θρησκευτικά δεν είναι. Ταυτόχρονα, η κατάσχεση οκτώ τόνων χασίς στην αραβική θάλασσα από το Αυστραλιανό ναυτικό ήρθε να μας θυμίσει κάτι άλλο·  ότι τα προβλήματα του πλανήτη έχουν πάψει να αποτελούν εθνικές υποθέσεις, και ότι η όποια αντιμετώπισή τους απαιτεί διεθνείς συνεργασίες και διευθετήσεις. Η δε πρωτοβουλία των Σουηδών Πράσινων για νομοθέτηση ρητής συγκατάθεσης πριν από κάθε ερωτική πράξη φανερώνει πως αγγίζουμε πλέον τα άκρα της ανοησίας, αν δε τα έχουμε ξεπεράσει.

 

Ήδη από το 2016 ενταφιάστηκε οριστικά η αισιοδοξία των ετών μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την έκρηξη των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης. Οι πολίτες των δυτικών κρατών είχαν ήδη εμπεδώσει ότι τα ιδεώδη του κόσμου τους δεν ήταν αποδεκτά από τεράστιες μάζες του πλανήτη. Κατόπιν αντελήφθησαν ότι και η τεχνολογική και οικονομική πρωτοκαθεδρία τους όδευε προς κατάργηση. Τα τελευταία δύο χρόνια όμως διαπιστώνουν με αγωνία ότι ακόμη και η ελευθερία και ανεκτικότητα που βίωναν στις πατρίδες τους δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται δεδομένες. Νοιώθουν -και σωστά- πως βρίσκονται ανάμεσα σε δύο αντιμαχόμενες τάσεις, εκείνης της επαναφοράς του εθνικισμού και του συντηρητισμού, και εκείνης που έργω υπονομεύει το αστικό κράτος, προωθώντας μια αλλοπρόσαλλη ατζέντα. Οι μεν δηλώνουν πατριώτες, οι δε φιλελεύθεροι. Οι μεν χρησιμοποιούν ως ιδεολογικό όπλο τις παραδοσιακές αξίες, οι δε τις αρχές της πολιτικής ορθότητας. 

 

Τα πρότυπα τους είναι κι αυτά ριζικά αντίθετα. Οι μεν θεοποιουν ισχυρούς άνδρες, Τραμπ, Πούτιν, Oρμπαν ή καθεστώτα όπως το κινεζικό. Οι δε έχουν σαν ήρωες κουκουλοφόρους νεαρούς μηδενιστές. Αμφότεροι εργάζονται από κοινού για την κατεδάφιση της σύγχρονης τάξης πραγμάτων. Αμφότεροι αλληλοαποκαλούνται φασίστες, κι αν κρίνουμε από την αδιαλλαξία τους,  έχουν και οι δύο δίκαιο. Οι μετριοπαθείς και συνετοί βρίσκονται στη μέση παρακολουθώντας ανήμποροι (;) τον αγώνα, και περιμένοντας τον νικητή. Η υστερική οχλαγωγία που συντελείται στο διαδίκτυο, μαζί με την βροχή ειδήσεων περί αντικατάστασης εκατομμυρίων εργαζομένων από μηχανές σκεπάζουν τις όλο και πιο λιγοστές μετριοπαθείς φωνές. Οι νέοι που θέλουν την ησυχία τους απορροφώνται από την ποπ κουλτούρα και βυθίζονται στον ευδαιμονισμό που τους επιτρέπει η τσέπη τους. Το ομαδικό είναι γι αυτούς αδιάφορο, μόνο το ατομικό μετράει σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα και ξεκάθαρους κανόνες.

 

Στα καθ’ ημάς, οι δύο προαναφερόμενες παγκόσμιες τάσεις τα έχουν βρει. Εν αρμονία πλιατσικολογούν εις βάρος των ανυπεράσπιστων μεσοαστών, και ειδικά εκείνων του ιδιωτικού τομέα. Το πογκρόμ δε το ξεκίνησε η τωρινή κυβέρνηση, όπως και ο αντισημιτισμός δεν γεννήθηκε επί Χίτλερ. Χρόνια πριν οι μικροί αυτοαπασχολούμενοι αντιμετωπίζονταν από την εξουσία ως κατά τεκμήριο απατεώνες. Στερούνταν αφορολογήτου. Φορτώνονταν με μεγάλα βάρη από τις τράπεζες. Ινστιτούτα και διανοούμενοι τους χαρακτήριζαν ως αντιπαραγωγικά κρατικοδίαιτα παράσιτα. Δεν έτυχαν των ευνοϊκών διατάξεων του Νόμου Κατσέλη, όσον αφορά τα επιχειρηματικά τους χρέη. Και τώρα πια, που τα λεφτά είναι ελάχιστα, οι πραγματικοί ευνοημένοι της ελληνικής Δημοκρατίας έχουν ορμήξει να ξετινάξουν τους «μενουμευρωπαίους». Όσοι από αυτούς αφελώς πίστευαν ότι ο Τσίπρας ήταν με το μέρος τους, φαντάζομαι πως δεν τρέφουν πλέον αυταπάτες, μετά και την τελευταία ρύθμιση των 120 δόσεων. Είναι ντροπή να ονομάζεται ρύθμιση μια διάταξη που αφήνει απέξω τουλάχιστον το 75% των επιχειρήσεων, ειδικά εκείνων που έχουν τζίρο λίγες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και απασχολούν 4-5 ανθρώπους. 

 

Ένα καλό όμως έχει αυτή η ψευτορύθμιση: θα ισχύσει ως το τέλος του 2018, πράγμα που λογικά σημαίνει ότι τα Ταμεία δεν θα προβούν άμεσα σε κατασχέσεις ακινήτων για οφειλές μέχρι 50.000 €. Έτσι, για όλο το έτος η κυβέρνηση θα έχει την πολυτέλεια να προσποιείται την φιλολαϊκή, και να θολώνει τα νερά μιλώντας για πλειστηριασμούς σπιτιών μεγαλοοφειλετών. Άλλωστε, αν τον Αύγουστο της κάτσει και μια «καθαρή» έξοδος, θα μπορεί να πάει σε εκλογές με τον θρασύ ισχυρισμό ότι θα ανοίξουν οι κάνουλες του δημόσιου χρήματος, σε μια απέλπιδα απόπειρα να ξαναγελάσει εκείνους που θέλουν να γελαστούν. Πιθανώς μάλιστα κάποιο ξένοι παράγοντες ενθαρρύνουν την αισιοδοξία της, ώστε να επιτύχουν το κλείσιμο παλιών ζητημάτων με τα Σκόπια και την Άγκυρα (μη προβληματίζεστε για τον Καμμένο, έχει ράμματα για την γούνα του ο Τσίπρας). Ίσως έχουν πείσει το Μαξίμου ότι αν φανεί συνεργάσιμο, και εκείνοι θα φροντίσουν για θετικές αξιολογήσεις και για ευνοϊκές πωλήσεις ομολόγων. Κάπως όπως είχαν διαβεβαιώσει τον Ιωαννίδη το καλοκαίρι του ’74. 

 

Για να το κλείσω λοιπόν. Φοβάμαι ότι το 2018 θα κλείσουν κι άλλες ΜΜΕ, θα βρεθούν σε απόγνωση κι άλλοι πενηντάρηδες, θα απασχοληθούν με μισθούς πείνας κι άλλα εξειδικευμένα στελέχη, θα φύγουν έξω κι άλλα άξια παιδιά. Φοβάμαι ότι η χώρα μας θα μπει απροετοίμαστη και παρά την θέληση της σε μεγάλες περιπέτειες, από τις οποίες δύσκολα θα βγει αλώβητη. Φοβάμαι ότι η παγκόσμια πολιτική αστάθεια θα συμπαρασύρει και την παγκόσμια οικονομία, μετά από μία σύρραξη στον Κόλπο ή στην Ανατολική Ασία. Φοβάμαι ότι η αλητεία θα συνεχίσει να διαφεντεύει την παραζαλισμένη Ελλάδα, με την όψη και του κράτους και του παρακράτους. Φοβάμαι ότι η ανωμαλία θα είναι η νέα κανονικότητα.

 

Υγεία λοιπόν εύχομαι, σωματική και ψυχική. Και σχέσεις αγάπης και αλληλεγγύης με τους οικείους μας. Αν οι απαισιόδοξες προβλέψεις μου αποδειχθούν έστω και εν μέρει σωστές (ελπίζω πως όχι), τούτες οι τόσο κλασικές ευχές μπορούν να μας προσφέρουν τη δύναμη που θα χρειαστούμε.

 

Φωτογραφία: Wikimedia Commons