Κώστας Σπυριούνης: Απέριττη τέχνη

Μια συνάντηση με τον καταξιωμένο εικαστικό, με αφορμή τη νέα του έκθεση
Κώστας Σπυριούνης: Απέριττη τέχνη

22 ατομικές εκθέσεις, συμμετοχή σε 40 ομαδικές, συνεργασίες με δημόσια και ιδιωτικά ιδρύματα πολιτισμού, καλλιτεχνικός επιμελητής στο Πολεμικό Μουσείο, σειρές γραμματοσήμων για τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, εικονογραφήσεις βιβλίων (Αμαλίας Μεγαπάνου, Γιώργου Χρονά, Αλκυόνης Παπαδάκη…), σκηνικά και κοστούμια για το θέατρο, πίνακες και γλυπτά του έχουν περίοπτη θέση σε ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα και εξωτερικό…

Κώστας Σπυριούνης, ο ζωγράφος της πολύτιμης απλότητας που εκθέτει την δουλειά του όταν έχει κάτι νέο να πει, μένοντας σταθερά αδιάφορος στις σειρήνες της εικαστικής μόδας και την πειραματική επιδεικτικότητα της αγοράς.
Η τελευταία του έκθεση »Σε μακρινό ορίζοντα» στην αίθουσα τέχνης Εικαστικός Κύκλος Sianti, είναι η αφορμή γι’ αυτό το κείμενο.
Η πραγματική αιτία είναι ο θαυμασμός μου στο καλλιτεχνικό οδοιπορικό του ζωγράφου και η αγάπη μου στον καλλιεργημένο αβρόφρονα άνθρωπο.

«Μη λέτε πολλά γι’ αυτά τα έργα. Είναι φίνα και αυτοαμυνόμενα» λέει ο Γιάννης Τσαρούχης για την ζωγραφική του αγαπημένου του μαθητή στο περιοδικό Εικαστικά το 1984, ή η Ναταλία Μελά, δασκάλα του στην γλυπτική, λέει για τον βοηθό και φίλο της «…τον αγαπημένο μου συνεπιβάτη της τρέλας που μας παρασύρει και τους δυο σε σφαίρες υψηλές και χαμηλές…», ή «πρίγκηπας της σκέψης» κατά τον Γιάννη Μετζικώφ, ή, ή, ή…

Ατελείωτος ο κατάλογος των φίλων του Κώστα Σπυριούνη που έχουν κάτι σημαντικό να πουν για κείνον, τιμώντας τον πάντα με την παρουσία τους στις εκθέσεις του, αλλά κυρίως τιμώντας τον με την αγάπη τους εδώ και πολλά πολλά χρόνια.

Η ζωγραφική είναι εδώ, σκέπτομαι θαυμάζοντας ένα έργο του. H ανθρώπινη παρουσία υπάρχει είτε σαν ίχνος, είτε ως απουσία, οι πίνακές του έχουν ζωγραφικό πλούτο χωρίς χρωματική έκρηξη, και παρ’ όλο που στην δουλειά του αχνοφαίνεται η ιδέα μιας κάποιας πραγματικότητας, συγχρόνως ένα φανταστικό σύμπαν πολύ μακρινό απεικονίζει βαθιές εσωτερικές διαδρομές.

Επηρεασμένος από τους δασκάλους του αλλά και από το περιβάλλον τους «μεγάλα ονόματα αλλά και καταπληκτικοί άνθρωποι, με σφράγισε η αλήθεια τους» αναπολεί τρυφερά, θεωρεί την τεχνική μέσο και όχι αυτοσκοπό.
«Βεβαίως η τεχνική είναι ο πυρήνας κάθε όμορφης εικόνας, αλλά αναρωτιέμαι πόσο αληθινά όμορφη είναι μια εικόνα χωρίς συναίσθημα, χωρίς μυστήριο;»

Παρασύρομαι από την εκλεπτυσμένη αφήγηση του. Οι λέξεις δημιουργούν οπτική πανδαισία και ξεχνιέμαι με τα ωραία.

Στις ιστορίες του αποτυπώνει κομψά την διακριτική γοητεία μιας Κάλλας, την μεγαλοπρέπεια ενός Βισκόντι, την ανατρεπτική αυθάδεια του Χατζιδάκη ή τον χαριτωμένο εστετισμό του Χόρν.

Αναζητώ έναν επίλογο. Τον δικό του επίλογο.
Καταφεύγω σε ερώτηση κλισέ σίγουρη ότι η απάντηση θα με δικαιώσει.
«Κώστα τι είναι ζωγραφική»
«Ζωγραφική είναι αυτό που βλέπει ο ζωγράφος όταν κλείνει τα μάτια