Κολλημένοι στο κόκκινο 

Το 2019 προβλέπεται μάλλον εφιαλτικό σύμφωνα με τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο, όμως δε κουνιέται φύλο. Γιατί;
Κολλημένοι στο κόκκινο 

Τα αυτοκίνητα σταματημένα. Η Θεσσαλονίκη σε ρυθμούς Agrotica εντονότερους από τους συνηθισμένους, ένεκα των κινητοποιήσεων των τελευταίων ημερών. Μια ευθεία 1.000 μέτρων, από την Αγίου Δημητρίου ως την Λεωφόρο Στρατού, σήμερα έπαιρνε 40 λεπτά περίπου. Η Τροχαία είχε κλείσει την Εγνατία λόγω κάποιας διαδήλωσης, όμως δεν έχει προβλέψει οτιδήποτε για το πώς θα διευθετηθεί η κίνηση από κει και κάτω. Η παρουσία ενός ακόμη τροχονόμου θα έκανε τη ζωή όσων είχαμε κολλήσει πολύ πιο εύκολη, όμως αυτά είναι ψιλά γράμματα για την ελληνική πολιτεία. Δείξαμε υπομονή.  

 

Η οικεία περιγραφή θα ταίριαζε σε κάθε μεγάλη πόλη μας. Δε νομίζω πως υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί η απόγνωση που αισθάνονται πολλοί, όταν συνειδητοποιούν ότι μετά οκτώ χρόνια   επιβιώνει απαράλλαχτος ο παράλογος και συνάμα απάνθρωπος χαρακτήρας του Δημοσίου. Σχεδόν όλα ανεξαιρέτως τα προβλήματά του όχι μόνο υφίστανται σα να μη μεσολάβησαν Μνημόνια, Task Force και κάθε προέλευσης ξένοι σύμβουλοι, μα έχουν συσσωρευθεί και νέα. Ο Τόμας Βίζερ επαίνεσε τον Τσίπρα και την παρέα του επειδή λέει αγκάλιασε το Πρόγραμμα, άσχετα αν αύξησε τον αριθμό των ΔΥ, κατέστησε πιο περίπλοκο το κράτος, υποβάθμισε την υποβαθμισμένη Παιδεία, χαντάκωσε την αγορά με τα capital controls, έχασε τα κονδύλια του QE και πόρους του ΕΣΠΑ, και άφησε την εγκληματικότητα ανεξέλεγκτη. Η δήλωση του Ευρωπαίου γραφειοκράτη μας υπενθύμισε αυτό που πια γνωρίζουμε καλά, οι «εταίροι» επίσημοι κοιτούν αποκλειστικά τους δείκτες,  ενδιαφέρονται μόνο να μην σκάσει το πρόβλημα στα χέρια τους, επιδιώκουν να εμφανίζονται συνεπείς στις εντολές τους, αδιαφορώντας για το μακροπρόθεσμο αδιέξοδο της εφαρμοζόμενης πολιτικής. 

 

Και πώς περιγράφεται αυτή η… ιδιοφυής πολιτική;  Με δύο λόγια, θα λέγαμε ότι οι Συριζαίοι αρπάζουν όσα βρουν, απ’ όποιον μπορούν, και τα δίνουν όπου γουστάρουν. Τίποτα παραπάνω. Όσες στρατηγικές μεταρρυθμίσεις μπλόκαραν την περίοδο που βρίσκονταν στην αντιπολίτευση παραμένουν παγωμένες, ενώ αντίθετα προχωρούν νέες, σχετικές με κατασχέσεις μικροποσών και με εκποιήσεις περιουσιών έναντι πενταροδεκάρων. Κι όσο φορτώνουν την κοινωνία με φόρους, τόσο αυξάνονται οι οφειλέτες, αυτοί που έχουν εξοβελιστεί από την πραγματική οικονομία. Αυτοί όμως οι νέοι περιθωριακοί αποτελούν και το νέο κοινωνικό παράδειγμα, βρίσκοντας καθημερινά νέους μιμητές. 

 

Ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος, με ένα άρθρο του στην Καθημερινή (εδώ), ορθά κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις επερχόμενες δυσχέρειες του 2019.  Το κείμενο εκπέμπει την αναστάτωση ενός κανονικού σκεπτόμενου ανθρώπου, ενός επιβάτη του Τιτανικού που βλέπει το παγόβουνο να έρχεται, την ώρα που οι γύρω του είναι μέσα  στην καλή χαρά. Ο Γεωργακόπουλος σοκαρεται από την διάχυτη απάθεια, ακόμη και αισιοδοξία, επειδή πιστεύει ότι οι γύρω του σκέφτονται ορθολογικά, όπως ο ίδιος. Φοβάμαι ότι αυτό δεν ισχύει. Οι Έλληνες της κρίσης που παραμένουν εγκλωβισμένοι εδώ τα έχουν φορτώσει όλα στον κόκκορα, διότι δε μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω. Δεν είναι τυφλοί, βλέπουν ολοκάθαρα ότι τίποτε δεν κινείται προς την σωστή κατεύθυνση. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι του ιδιωτικού τομέα δε βλέπουν σοβαρές προοπτικές για τις επιχειρήσεις τους (ακόμη κι όσοι δραστηριοποιούνται στον τουρισμό), δε βλέπουν πιθανότητα αύξησης των αποδοχών τους, δε βλέπουν τρόπο πληρωμής των οφειλών τους, ασχέτως ηλικίας ή μορφωτικού επιπέδου. 

 

Όσοι χρωστούν, καθησυχάζονται με την σκέψη ότι συμμετέχουν σε ένα πλήθος 4.000.000, το οποίο φαινομενικά δεν είναι διαχειρίσιμο. Αναλογιστείτε το προφανές: ακόμη και με 40.000 πλειστηριασμούς ετησίως, θα χρειαστούν εκατό χρόνια για να κλείσουν όλοι οι φάκελοι. Κοινώς, ποιός ζει, ποιός πεθαίνει. Τα περί βελτίωσης των οικονομικών δεικτών είναι γι αυτούς… κινέζικα. Το δυστύχημα με αυτούς ειδικά τους περιθωριοποιημένους συμπολίτες είναι ότι αντιμετωπίζουν εντελώς αδιάφορα, αν όχι εχθρικά, το κράτος που θεωρούν ότι τους οδήγησε στο σημείο αυτό για να εξασφαλίσει την δική του διαιώνιση. Για τους ανθρώπους αυτούς τα χειρότερα έχουν ήδη έρθει, τα αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τους, όταν φτάνουν ταμείο του σούπερ μάρκετ, όταν χτυπά το τηλέφωνό τους, όταν ανοίγουν το γραμματοκιβώτιο τους. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί το 2019 είναι να βουλιάξουν κι οι υπόλοιποι, εκείνοι που ως τώρα την πέρασαν αβροχοίς ποσίν. 

 

Η στάση αυτή απέναντι στο σύνολο είναι πλέον σα καρκίνος, που κατατρώει τη χώρα. Η αδιαφορία για τους νόμους τείνει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, επικρατεί το γνωστό «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ενώ αναπόφευκτα κανείς δεν επενδύει στο αύριο. Έχουν βαρεθεί να διαβάζουν και να ακούν για την απογοητευτική καθημερινότητα, όπως έχουμε αντιληφθεί όσοι εκθέτουμε τακτικά τις απόψεις μας. Η κοινωνική ειρήνη διατηρείται επειδή βρίσκονται στο τιμόνι οι τραμπούκοι των προηγούμενων χρόνων. Δεν αποκλείεται το πράγμα να συνεχίσει έτσι για καιρό, ποιός περίμενε άλλωστε ότι θα πήγαινε τόσο. Όμως οκτώ χρόνια στο χείλος του γκρεμού είναι πάρα πολλά, ειδικά για έναν αποκαμωμένο και τραυματισμένο οδοιπόρο. Οι του Μαξίμου έχουν επίγνωση της κατάστασης, καθώς κυρίως οι ίδιοι την διαμόρφωσαν, οπότε το Σκοπιανό και τα τρακτέρ του προκαλούν άγχος. Μεγάλο άγχος.