Κάποιοι συνεχίζουν το χαβά τους

Μια εκδήλωση για το μέλλον της Ευρώπης μας βάζει μέσα στο μυαλό ενός τμήματος της κυβερνώσας παράταξης
Κάποιοι συνεχίζουν το χαβά τους

Ήταν μία από κείνες τις εκδηλώσεις που τις χαίρεσαι. Το άψογο μικρό αμφιθέατρο του ΚΕ.ΔΕ.Α στο Α.Π.Θ. ήταν ασφυκτικά γεμάτο, κυρίως με φοιτητές. Το ακροατήριο παρακολουθούσε προσεκτικά, χωρίς να μουρμουρίζει. Οι δε τρεις ομιλητές καταξιωμένοι.

Πρώτος  έλαβε τον λόγο ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Μαργαρίτης Σχοινάς. Ήταν σίγουρα ευχάριστο να τον ακούς  να περιγράφει αναλυτικά τα βήματα της Ένωσης από τώρα μέχρι το καλοκαίρι του 2019, ώστε να καταστεί πιο ισχυρή -και το κυριότερο- πιο συνεκτική. Στην παρατήρηση πως ίσως είχε φανεί ιδιαίτερα αισιόδοξος απάντησε καθησυχαστικά. Εκ της θέσεώς του μπορούσε να κρίνει ότι τα χειρότερα έχουν περάσει, διότι είχε όντως δει τα χειρότερα τα προηγούμενα χρόνια.

Τελευταίος μίλησε ο ευρωβουλευτής του Ποταμιού Μίλτος Κύρκος. Με το οικείο γλαφυρό του ύφος μας θύμισε πόσα οφείλει η πατρίδα μας από άποψη υποδομών αλλά και θεσμών στην ΕΕ. Κάποιοι ίσως….  ευαίσθητοι θα δυσανασχέτησαν με τα λεγόμενα του, όμως δεν ανέφερε τίποτα ψευδές, ούτε υπερέβαλε σε κάτι. Απλά οι αλήθειες στην Ελλάδα συχνά είναι πολύ δυσάρεστες. Δυστυχώς όμως η συνετή και στέρεη επιχειρηματολογία των Κύρκου και Σχοινά δε φτάνει στις πλατιές μάζες της Ευρώπης, κι όταν φτάνει, δε τις διεγείρει.

Άφησα τελευταίο τον δεύτερο ομιλητή, τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Δουζίνα, πρόεδρο της Διαρκούς Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας. Ο κ. Δουζίνας λοιπόν, μετά πολλές συναισθηματικές αναφορές για την ανάγκη μιας Ευρώπης της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, αλλά και της εθνικής κυριαρχίας, τελικά κατέληξε στο ζητούμενο. Στο αν συμφέρει την Ελλάδα να συμμετάσχει είτε σε μία ένωση όπως την οραματίζεται ο Εμανουέλ Μακρόν, δηλαδή σε μία πιο σφιχτοδεμένη ευρωζώνη, είτε σε μία μετεξέλιξη του σημερινού σχήματος, κοινώς στην πιο συντηρητική πρόταση του Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ.

Η απάντηση του βουλευτή σε τούτο το ερώτημα ήταν ενδιαφέρουσα. Με λίγα λόγια εξέφρασε δικές του επιφυλάξεις για την σκοπιμότητα συμμετοχής σ’ ένα σχήμα κρατών όπου δεν υφίστανται κοινά χρέη και μεταφορές κοινωνικών πόρων από τα πλουσιότερα στα φτωχότερα. Σημείωσε δε ότι σε άλλη περίπτωση η παραμονή μας στην ευρωζώνη απλά θα επιφέρει αέναη λιτότητα. Ήταν μάλιστα πολύ χαρακτηριστική η αντίδραση του στην τοποθέτησή του Κύρκου, όταν ανέφερε μάλλον απαξιωτικά ότι άκουσε “τα γνωστά περί επενδύσεων και τα λοιπά και τα λοιπά”. Δε θα΄ταν κανείς προκατειλημμένος αν συμπέραινε ότι ο κ. Δουζίνας δε πολυπιστεύει στην ΕΕ και στο κοινό νόμισμα. Πρότεινε εξάλλου να ξαναχτιστεί από την αρχή η Ευρώπη, μέσω ανανεωμένων δημοκρατικών διαδικασιών.

Για τα σημαντικά όμως δεν είπε τίποτα. Δεν είπε πώς η Ελλάδα θα παράγει, ώστε να μειώσει την ανεργία και να ξανάχει βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα και κοινωνικό κράτος. Δεν είπε πώς θα διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή σε μία χώρα με δικό της υποτιμημένο νόμισμα, ασθενείς κρατικούς θεσμούς και εξωτερικές απειλές παραπάνω από ορατές. Δεν είπε τί σόι Ευρώπη θα χτίσουν αυτοί οι “δικαιολογημένα αγανακτισμένοι πολίτες”, όταν διαπιστώνουμε ότι ο δεξιός και αριστερός ευρωσκεπτικισμός δυναμώνουν μέρα με τη μέρα. Εξέφρασε τις ευχές του για μία ουτοπία ο κ. πρόεδρος (και πανεπιστημιακός δάσκαλος στο ΗΒ), και τίποτε παραπάνω.

Η εκδήλωση αυτή προσέφερε σε μας τους αδαείς την ευκαιρία να αντιληφθούμε ότι, σχεδόν τρία χρόνια μετά την εκλογή της, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εξακολουθεί να φιλοξενεί στους κόλπους της απόψεις ευρισκόμενες σε πλήρη αντίθεση με τις στρατηγικές επιλογές της χώρας, και είναι σημαντικό το ότι τέτοια πρόσωπα θα καταθέσουν τις θέσεις της Ελλάδας για το μέλλον της Ένωσης στους προσεχείς 18 μήνες. Δε μπορεί να μην αναρωτιέται κανείς αν οι εμμονές μίας συγκυριακής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας θα σπρώξουν τελικά τη χώρα μας εκτός του σκληρού πυρήνα της ΕΕ.. Ελπίζω να μη συμβεί αυτό. Θα είναι άλλωστε θλιβερό να έχουμε πραγματικά φάει τον γάιδαρο και να κωλώσουμε στην ουρά.