Ιταλικές εκλογές. Στα τρία διαιρεμένη η Ιταλία

Δύσκολη η σύνθεση κυβέρνησης μετά τα χθεσινά αποτελέσματα
Ιταλικές εκλογές. Στα τρία διαιρεμένη η Ιταλία

Τα χθεσινά αποτελέσματα των εκλογών στην γειτονική μας χώρα, αναδεικνύουν πρώτη δύναμη και μεγάλο νικητή το κίνημα 5 αστέρων του Beppe Grillo με ποσοστό άνω των 32%. Δεύτερο, και με μεγάλες απώλειες, το Partito Democratico του Ματέο Ρέντσι με ποσοστό κοντά στο 19%, ενώ η Lega Nord βρίσκεται κοντα στο 18%(από τους κερδισμένους), η Forza Italia του Μπερλουσκόνι πέφτει στο 14%, η ακροδεξιά στο 4% και οι Liberi & Uguali στο 3,5%. Αρκετά κόμματα δεν κατάφεραν να περάσουν καν το όριο του 3%.

Συνολικά σε επίπεδο κυβερνησιμότητας -μια που ο εκλογικός νόμος το προβλέπει- ο συνασπισμός της κεντροδεξιάς έλαβε ένα ποσοστό κοντά στο 35-36%, το Κίνημα των 5 αστερων 32-33%, κι οι κεντροαριστεροί κοντά στο 23%.

Δύσκολη η κατανομή των εδρών και για την Βουλή αλλά και για την Γερουσία, καθ’ ότι για πρώτη φορά οι Ιταλοί εγκατέλειψαν την απλή αναλογική και υιοθέτησαν ένα μεικτό σύστημα πλειοψηφικό και αναλογικό.

Χώρισαν τη χώρα σε 28 μεγάλες εκλογικές περιφέρειες (με αναλογικό σύστημα) που περιέχουν 232 τοπικές έδρες (με πλειοψηφικό σύστημα) για την Βουλή, σε και 20 περιφέρειες με 116 έδρες για την Γερουσία αντίστοιχα.

Φαίνεται ότι η κέντροδεξιά θα έχει γύρω στους 236 βουλευτές, τα 5αστέρια 226, οι κεντροαριστεροί κοντά στους 140 και οι Φιλελεύθεροι 10 περίπου, σε ένα σύνολο 630 εδρών. Αντίστοιχη περίπου ποσοστιαία είναι και η κατανομή στη Γερουσία.

 

Βλέποντας κανείς τον εκλογικό χάρτη αντιλαμβάνεται μια χώρα σπασμένη στα 3.

Ο βορράς όπου κυριαρχεί η κεντροδεξιά χάρη στα υψηλά ποσοστά της Λέγκας.  Η κεντρο-βορεινή χώρα όπου κρατάει ακόμα η κεντροαριστερά(εδώ εκλέχθηκε ο Ρέντσι, σε αντίθεση με άλλα επώνυμα στελέχη του κόμματός του που καταποντίστηκαν σε άλλες περιοχές) και σε μια Ιταλία από το κέντρο και κάτω, όλος ο Νότος δηλαδή, όπου κυριαρχεί το κίνημα των 5 αστέρων. Μια κατανομή ψήφων που αναδεικύει και τις μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές διαφορές μεταξύ του πλούσιου βορρά έναντι του φτωχού νότου.

 

Την επόμενη μέρα όλοι αναζητούν ποιά μπορεί να’ναι η πορεία της χώρας μετά τ’ αποτελέσματα αυτά, που εμπνέουν εκ πρώτης όψεως ακυβερνησία. Οι Γκριλίνοι (όπως ονομάζονται οι οπαδοί του κινήματος) πανηγυρίζουν και αναφωνούν »τώρα θέλετε, δεν θέλετε θα έχετε να κάνετε μαζί μας».

Μετά από 5 χρόνια στο περιθώριο, το κίνημα θα μετέχει στην διακυβέρνηση της χώρας, καθώς φαίνεται ότι »τα κουκιά» για τον σχηματισμό κυβέρνησης δε βγαίνουν χωρίς αυτούς.

 

Ετσι το πρόβλημα μετατίθεται στις αποφάσεις και τις προσπάθειες του Ιταλού Προέδρου της Δημοκρατίας Ματαρέλλα.

Ομολογουμένως δύσκολο το έργο του και δίχως μεγάλα χρονικά περιθώρια. Η Ιταλία, αν και έχει μεγάλη πείρα σε παρόμοιες καταστάσεις, δεν είναι Γερμανία, ώστε να έχει την χρονική πολυτέλεια των 6 και πλέον μηνών για το σχηματισμό κυβέρνησης με δεδομένη την οικονομική θέση της χώρας (132% δημόσιο χρέος, αναιμική ανάπτυξη).

Ούτε βέβαια η Ε.Ε θα άφηνε την 3η οικονομική της δύναμη με τα προβλήματά της, να ταράξει τα ευρωπαϊκά γαλήνια νερά αυτής της εποχής. Ηδη οι πρώτες αντιδράσεις των αγορών φέρνουν πτώση χρηματιστηρίων και άνοδο στα σπρέντ των ομολόγων. Ο μαγικός αριθμός των 316 εδρών για το σχηματισμό κυβέρνησης δύσκολα θα βρεθεί, με δεδομένη τη αρνητική θέση όλων των κομμάτων έναντι των 5αστέρων.

Στα αρνητικά  της χθεσινής ψήφου ήταν η άνοδος του λαϊκισμού και συντηρητισμού αλλά και του έντονου ευρωσκεπτικισμού που εκφράζουν η Λέγκα του Βορρά και οι Γκριλίνοι (η μισή Ιταλία ακριβώς).

Θα συνεχίσουν έτσι η θα βάλουν νερό στο κρασί τους όπως έκαναν τα τελευταία δύο χρόνια οι δεύτεροι, χάρη και στον χαρισματικό νεαρό Luigi Di Maio μόλις 32 χρονών, επικεφαλή του συνδυασμού, που τους χάρισε και τη πρωτιά;

Είναι αλήθεια ότι το κίνημα είχε και έχει εσωτερικά τεράστια προβλήματα και αυτό επειδή λειτουργεί αρκετά ιδιότυπα σε σχέση με τα παραδοσιακά ιταλικά κόμματα. Όμως οι επιθέσεις των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων τους πρόσφερε την αναγκαία συνεκτική ομοψυχία. Τώρα που θα πρέπει να αποφασίσουν με ποιους θα πάνε και ποιους θ’ αφήσουν τί θα γίνει;


Στα μάτια του Mattarella μια υποθετική κυβέρνηση Pd-Forza
Italia(μειοψηφίας)  θα στερούνταν των ψήφων που απαιτούνται για την επίδειξη εμπιστοσύνης. Ακόμα κι αν ο Renzi και ο Berlusconi προσπαθήσουν ξανά, όπως παλαιότερα, αυτοί οι δυο μόνοι τους δεν θα έκαναν τίποτα. Το κλειδί για την παροχή κυβέρνησης στη χώρα δεν περνά πλέον από αυτούς: έτσι αποφάσισαν οι ψηφοφόροι. Οι Matteo και Silvio θα παραδώσουν σ’ άλλους πρωταγωνιστές.

Άλλο στοιχείο επίσης οτι στις κεντροδεξιές ιεραρχίες κάτι αλλάζει. Και η προσπέραση της Λίγκας έναντι στην Forza Italia προβάλλει μεγάλα ερωτήματα για το μέλλον. Θα παραμείνουν τα δύο μέρη ακόμα σύμμαχοι ; Αν είχαν κερδίσει, δεν θα υπήρχε καμία αμφιβολία, αλλά από εδώ και πέρα ​​ποιος θα θέσει τη γραμμή; Εάν το ένα τρίτο της Ιταλίας ψήφισε 5αστέρια, ο αρχηγός του κράτους μπορεί να το αγνοήσει;   Το πρόβλημα θα είναι μάλλον δύσκολο να λυθεί αν και πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι μια συμμαχία του κινήματος με το Δημοκρατικό κόμμα(χωρίς τον Ρέντσι) ίσως θα είναι η μοναδική εφικτή επιλογή.
 

Επιπτώσεις στην Ελλάδα.

Είχα αναφέρει παλαιότερα σε άρθρο μου επι των ημερών της ελληνικής κρίσης του 2015, ότι κίνδυνο για την Ε.Ε δεν αποτελούσε ποτέ η χώρα μας, αλλά ένα στραβοπάτημα της Ιταλίας. Εδώ τα μεγέθη είναι τεράστια.

Μια κρίση εκεί θα παρασύρει τους αδύναμους κρίκους ξανά, και συγκεκριμένα τη χώρα μας σε μια στιγμή που πάει να ανακάμψει. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να πανηγυρίζει για »καθαρή έξοδο» από το μνημόνια που θα της επιτρέπει να δανείζεται με επιτόκια της αγοράς (τα οποία ήδη έχουν ξαναπάρει την ανιούσα), αλλά το συμφέρον της χώρας επιτάσσει σταθερότητα και χαμηλό δανεισμό.

Το 3,5% του τελευταίου δανεισμού μας(αν και υψηλό σε σχέση με εκείνο των αντίστοιχων χωρών με μας) θα γίνει σύντομα όνειρο απατηλό.

 

Όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, φαίνεται πως η προληπτική πιστωτική γραμμή της Ε.Ε, του 1% περίπου επιτοκίου, είναι η μοναδική ασφαλής διέξοδος για μας. Η χθεσινή επιλογή του Ιταλικού λαού πρέπει να μας προβληματίσει, και ίσως μας βοηθήσει να δούμε κάποια πράγματα πέρα από προπαγανδιστικά τερτίπια. Το πραγματικό συμφέρον μας.