Η υποκρισία της υποκειμενικότητας

Οι πολλοί είμαστε και διαφορετικοί και ατελείς, και ευτυχώς γι αυτό!
Η υποκρισία της υποκειμενικότητας

Σάλος προκλήθηκε το περασμένο καλοκαίρι με μια γενικού περιεχομένου ανάρτηση στα social media από άντρα δικηγόρο, σχετικά με την εμφάνιση με συγκεκριμένα μαγιό σε παραλιακά μπαρ (τα γνωστά μας «μπιτσόμπαρα»)  γυναικών που δεν πληρούν τις αντίστοιχες αναλόγως του μαγιό «προδιαγραφές». Το συγκεκριμένο ποστ, αν και περιείχε αρκετή δόση χιούμορ, ήταν βέβαια μονομερές -εστίαζε μόνο στις γυναίκες και όχι σε αντίστοιχα φαινόμενα στον αντρικό πληθυσμό που αυτά κι αν δεν υπάρχουν-, δεν ήταν καθόλου μα καθόλου αυτό που λέμε politically correct (ειδικά από δικηγόρο προερχόμενο), κι όπως ήταν αναμενόμενο προκάλεσε τσουνάμι αντιδράσεων σε βαθμό μάλιστα και πρόσφατης κατάθεσης μήνυσης από πλευράς του σε παρουσιάστρια πρωινάδικου λόγω δριμείας κριτικής και αντιδεοντολογικής επίθεσης που η τελευταία εξαπέλυσε εναντίον του από το βήμα της εκπομπής της.

Η θύελλα των αντιδράσεων αφορούσε στην κριτική που ασκείται πανταχόθεν. Τη συνήθως κακοπροαίρετη αλλά και καλοπροαίρετη. Αυτή που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε, άντρας ή γυναίκα, ενήλικος ή παιδί, στον οποιονδήποτε και για οτιδήποτε. Αυτή που ασκούμε ενδεχομένως και εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας συνεχώς και ανά πάσα στιγμή χωρίς φυσικά να αυτοκατηγορούμαστε γι’ αυτό. Αυτή που οφείλει να βασίζεται στην αντικειμενική πραγματικότητα και τον κοινό νου. Μην κρίνεις για να μην κριθείς. Κανόνας.

Ένας άλλος κανόνας είναι αυτή ακριβώς η γνήσια αντικειμενικότητα, το γνώθι σ’ αυτόν και η αίσθηση της κοινής λογικής που θα έπρεπε να υπάρχουν, ανεξάρτητα από οποιονδήποτε άλλο παράγοντα. Όλο και πιο πολύ όμως παρατηρούμε γύρω μας ότι αυτό που ονομάζουμε κοινός νους δεν είναι και τόσο κοινός τελικά,  όχι μόνο για το τί θεωρούμε ωραίο, αλλά και ηθικό, νόμιμο, σωστό, θετικό εν ολίγοις για τα πάντα.

Σήμερα, στην Kardashians εποχή, με τα υπερβολικά παραμορφωμένα οπίσθια- χείλη- στήθη και τα τοξωτά τατουαζένια φρύδια, έχει χαθεί ο μπούσουλας για το τί είναι ωραίο και τί όχι για τις γυναίκες, αλλά και σχεδόν και για οτιδήποτε μας περιβάλλει.

Καταιγισμός σεξιστικών σχολίων, bodyshaming, συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς, τρόπου ζωής, τρόπου σκέψης, αισθητικής, στα media, στα περιοδικά, στην τηλεόραση, στο δρόμο, επιβαρύνουν την ήδη βεβαρημένη ψυχολογία μας. Σαφώς και κάθε εποχή είχε και έχει τα πρότυπά της. Ανάλογα με τις οικονομικοκοινωνικές συνθήκες που διαμορφώνονται, τον τόπο, τη χρονική συγκυρία  κλπ. κάθε φορά οι σύγχρονοι της καλούμαστε να τα υιοθετήσουμε.

Ορισμένα από τα… δημοκρατικά «θέσφατα» που επικρατούν σήμερα είναι το γνωστό «Η αισθητική είναι υποκειμενική και διαφέρει για τον καθένα από μας», όπως επίσης και το ότι «υπάρχει ελεύθερη βούληση και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να ντύνεται και να εμφανίζεται  όπως θέλει» -ενδεχομένως πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως για παράδειγμα βασιλικών γόνων ή μουσουλμάνων γυναικών που όσο να το πεις αυτοπεριορίζονται λόγω ρόλου και θρησκείας αντίστοιχα-. Όλοι οι υπόλοιποι μπορούμε να εμφανιζόμαστε, να ντυνόμαστε, να συμπεριφερόμαστε (γιατί και ο τρόπος ντυσίματος μέρος μιας ευρύτερης συμπεριφοράς είναι), όπως μας αρέσει.

Ε Όχι! Δε μπορούμε! Ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε να μπορούμε. Υπό την προϋπόθεση φυσικά να ισχύει ο προαναφερθείς κανόνας της κοινής λογικής, που όμως δυστυχώς δεν ισχύει τελικά.

Δεν είναι όλα τα γυναικεία σώματα για μαγιό μπραζίλιαν ή για τόπλες εμφάνιση σε παραλία και μη γυμνιστών κιόλας. Αντίστοιχα δε μπορούν όλοι οι άντρες να φορούν μαγιό πρωταθλητή κολύμβησης, με το μπυρόκοιλο να απανωτίζει σε βαθμό που σκέφτεσαι να φωνάξεις μαιευτήρα όταν τους βλέπεις να περιφέρονται στα εν λόγω παραλιακά μπαρ καμαρωτοί καμαρωτοί σαν παγώνια. Δε γίνεται από μια ηλικία κι έπειτα να ντύνεται μια γυναίκα σαν την κόρη της, μη πω και σαν την εγγονή της. Μακρύ ξανθό πλατινέ μαλλί μετά τα πενήντα γιατί το σύνδρομο της Μπάρμπι δεν μας εγκαταλείπει ποτέ, κανονικότατη φαλάκρα σε άντρα αλλά με το υπόλοιπο μαλλί να είναι μακρύ και να ανεμίζει γιατί το σύνδρομο του σκληρού easy rider δε μας εγκαταλείπει ούτε αυτό ποτέ, θεόστενα ρούχα σε ανθρώπους που δεν είναι συλφίδες -και προς Θεού δεν υπάρχει απολύτως τίποτα κακό με μερικά κιλάκια παραπάνω αρκεί να είναι υγιής ο κάτοχός τους-, άσπρα ξέξασπρα δόντια σε βαθμό τύφλωσης στο οποιοδήποτε κατά τα άλλα ακαλαίσθητο και ασουλούπωτο άτομο, κλπ κλπ.

Υπάρχει όπως καταλαβαίνουμε ατελείωτη λίστα αφορμών για κακεντρεχή μεν, ρεαλιστικής βάσης δε, σχόλια σχετικά με το αν κάτι είναι όμορφο ή όχι, που μπορούν να προέλθουν από τον οποιονδήποτε και με οποιονδήποτε στόχο, εξάλλου αυτό είναι και χαρακτηριστικότατο της ανθρώπινης φύσης στοιχείο. Κάποια πράγματα όμως οφείλουν να αντιμετωπίζονται αντικειμενικά, χωρίς ίχνος υποκειμενικής ερμηνείας. Η ύπαρξη της καθαρής ατόφιας ομορφιάς είναι αυταπόδεικτη, αφορά στα πάντα, και αποτελεί αξίωμα. Υπάρχουν όμορφοι άνθρωποι και λιγότερο όμορφοι, πανέμορφα νεογέννητα μωρά και απλώς γλυκούλικα ή ούτε καν, όμορφα μέρη και άσχημα μέρη, όμορφα αυτοκίνητα και αδιάφορα αυτοκίνητα, κ.ο.κ.

Η διαφορετικότητα βρίσκεται παντού στη ζωή μας και είναι κι αυτή όμορφη υπό μια άλλη υποκειμενική (εδώ κολλάει) έννοια. Η ζωή θα ήταν πολύ βαρετή αν ήμασταν όλοι ψηλοί, ξανθοί με πρασινογάλαζα  μάτια, αστραφτερό χαμόγελο και αθλητικό υγιές κορμί. Υπάρχουν όμως και κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι και είναι αντικειμενικά όμορφοι, τελεία και παύλα. Και όχι, αυτό δεν αποτελεί ζήτημα αισθητικής αλλά καθολικής αποδοχής. Όσον αφορά στους υπόλοιπους, τους οποίους βλέπουμε να κυκλοφορούν και να νομίζουν ότι είναι σα τους πρώτους, χωρίς να προσαρμόζονται στα προσωπικά τους χαρακτηριστικά,  τουλάχιστον για το φιλοθεάμον κοινό στα «μπιτσόμπαρα» προσφέρεται και άφθονο αλκοόλ. Ευτυχώς…

Φωτογραφία: Kelsie Matheson