Η Τουρκία δείχνει το μπόι της επειδή μπορεί

Η γειτονιά μας γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη
Η Τουρκία δείχνει το μπόι της επειδή μπορεί

Μέσα στη γιορτινή ατμόσφαιρα των ημερών η επισημοποίηση της προμήθειας από την γείτονο του -θεωρούμενου ως ικανότατου- αντιαεροπορικού συστήματος S-400 πέρασε στα ψιλά. Και φυσικά δεν έπαιξαν ρόλο μόνο τα Χριστούγεννα γι αυτή την αδιαφορία, μα και η δικαιολογημένη άγνοια του κοινού για τις δυνατότητες τούτων των ρωσικών συστημάτων.

 

Το S-400 λοιπόν είναι αυτό που οι αμυντικοί αναλυτές ονομάζουν game changer, αποτελεί ένα όπλο που μπορεί να κρίνει την έκβαση μιας σύγκρουσης, θερμής ή και ψυχρής. Αξιοποιεί τριών ειδών βλήματα, το ισχυρότερο των οποίων έχει εμβέλεια 400 χιλιομέτρων, και έχει αποστολή την καταστροφή βαλλιστικών πυραύλων μα και βραδέων μεγάλων στόχων. Με απλά λόγια, τα δικά μας αεροσκάφη εναέριας (Erieye) και θαλάσσιας (Orion) επιτήρησης θα αδυνατούν να πετούν πάνω από το ανατολικό Αιγαίο, καθώς θα μπορούν να καταρριφθούν στο άψε-σβήσε. Αυτό φυσικά σημαίνει όχι απλώς απαξίωση της πρόσφατης επένδυσης 500 εκατομμυρίων για τον εκσυγχρονισμό των Orion, μα κυρίως σχεδόν παντελή αδυναμία της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας να «βλέπει» μέσα στον τουρκικό εναέριο χώρο, με ότι αυτό συνεπάγεται για το ηθικό των ΕΔ. Σα να μην έφταναν λοιπόν τα σοβαρά προβλήματα των ενόπλων δυνάμεων στους τομείς των ανταλλακτικών, των πυρομαχικών και των καυσίμων, τώρα έρχεται κι ένας εξωτερικός παράγοντας για τον οποίο αυτή τη στιγμή δεν διαθέτουμε αντίμετρα.

 

Αν ακόμη δε πειστήκατε για την σοβαρότητα του θέματος, καλό θα ήταν να θυμηθείτε την υστερική τουρκική αντίδραση της Άγκυρας, όταν η Λευκωσία είχε ξεκινήσει την εγκατάσταση του άμεσου προγόνου των σημερινών πυραύλων, των διασήμων τότε S-300. Οι Ρώσοι λοιπόν έχουν επιτύχει μεγάλο εξαγωγικό σουξέ, καθώς πυροβολαρχίες παραγγέλνουν κι άλλοι παραδοσιακοί σύμμαχοι των Αμερικανών, όπως οι Σαουδάραβες. Οι Ταϊβανέζοι ήδη σχεδιάζουν την αντιμετώπιση των κινεζικών συστημάτων με δικής της παραγωγής πυραύλους κρουζ, ώστε να αποφύγουν Φινλανδοποίηση της πατρίδας τους. Δυστυχώς όμως η Ελλάδα του 2018 δεν είναι Ταϊβάν.

 

Η περίπτωση των S-400 έχει ενδιαφέρον που ξεπερνά τις δικές μας ανησυχίες. Αποτελεί ακόμη μια ένδειξη ότι οι ΗΠΑ(και η «παλιά» ΕΕ) είτε δε μπορούν είτε δε θέλουν να επιβληθούν σε κράτη τα οποία θεωρούνται εντός της παραδοσιακής σφαίρας επιρροής τους. Γενικά πολλοί ηγέτες πια κάνουν ότι τους καπνίσει σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκμεταλλευόμενοι την συμμετοχή των χωρών τους στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού και χρηματοδοτήσεων. Κάθε κυβέρνηση που δε σέβεται τη δημοκρατία και τους γείτονές της δρα πρακτικά ατιμώρητη, αφού τυχόν κυρώσεις εναντίον της θα έβλαπταν μεγάλα συμφέροντα του δυτικού κόσμου. Η περίοδος όταν οι πάσης φύσεως απολυτάρχες ήταν ανεπιθύμητοι έχει παρέλθει. Η επιπόλαια ανοχή των Αμερικανών στην χρηματοδότηση των ισλαμιστών από βασίλεια του Κόλπου ήταν μόνο η αρχή, τώρα το πράγμα φαίνεται να ξεφεύγει, χωρίς κανείς να γνωρίζει πού θα καταλήξει.

 

Το διεθνές περιβάλλον οδεύει σε καινοφανή για μας αστάθεια, η οποία -ως είθισται- θα βλάψει πρώτους τους αδύναμους που βρίσκονται σε επικίνδυνες γειτονιές. Οι ως τώρα συμμαχίες βάσει «αρχών» έχουν τελειώσει, τώρα μετρά το συμφέρον και τίποτα άλλο. Για να μας στηρίξουν όμως οι ισχυροί θα πρέπει κάτι να έχουν να κερδίσουν από μας, κι εμείς σίγουρα έχουμε κάποια αξιόλογα ανταλλάγματα να προσφέρουμε. Αλλιώς, αν επιμείνουμε να φαινόμαστε ψωροπερήφανοι και κουτοπόνηροι, δε θα φερθούμε πατριωτικά, μα ηλίθια. 

 

Φωτογραφία: Wikimedia Commons