Η πολιτική, οι πολιτικοί, οι Μακεδόνες και το συλλαλητήριο

Μιά ψυχωμένη απάντηση στο πρόσφατο άρθρο του Νίκου Μέρτζου, σχετικά με το πιο σημαντικό θέμα της επικαιρότητας
Η πολιτική, οι πολιτικοί, οι Μακεδόνες και το συλλαλητήριο

Τις τελευταίες ημέρες, έχει επανέλθει στην επικαιρότητα και πάλι το καυτό ζήτημα της ονομασίας του μικρού κρατιδίου που συνορεύει βόρεια της χώρας μας με την προσωρινά κοινά αποδεκτή ονομασία FYROM. Έχω δει να γράφονται διάφορα πράγματα -τόσο από σοβαρούς ανθρώπους, όσο και από λιγότερο σοβαρούς- περί της αναγκαιότητας ή μη του επικείμενου συλλαλητηρίου που θα λάβει χώρα στην πόλη της Θεσσαλονίκης την Κυριακή 21/01/2018 μπροστά στον Λευκό Πύργο.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, μου έχει ομολογουμένως προκαλέσει αλγεινή εντύπωση το άρθρο του -κατά τα άλλα αξιότιμου και συμπαθέστατου- κ. Μέρτζου. στην Καθημερινή (εδώ) όπου καταθέτει μία σειρά από λόγους για τους οποίους θα πρέπει να πάμε σε έναν “έντιμο συμβιβασμό”. Είναι πρωτοφανές για τα δεδομένα του κ. Μέρτζου το ότι κινήθηκε σε επισημάνσεις βασισμένες είτε σε μερικές αλήθειες, είτε σε περιορισμένες αλήθειες με ανολοκλήρωτες αναφορές, καθώς, όπως φοβούμαι, έτσι προφανώς «βόλευε» το σύστημα.

Παραθέτοντας τις αριθμημένες επισημάνσεις του θα ήθελα να σχολιάσω τα εξής :
1. Στην παρατήρηση Νο 1 αναφέρει ότι ουδέποτε υπήρξε κράτος με το όνομα Μακεδονία και ότι ο όρος Μακεδονία υπήρξε ονομασία που χρησιμοποιούνταν για διάφορες περιοχές της Βαλκανικής και της ευρύτερης περιοχής αυτής. Απάντηση: Σωστά, αλλά αν δεν υπήρχε κράτος με το όνομα Μακεδονία, τότε γιατί  απαιτεί το συγκεκριμένο όνομα η γείτονα χώρα; Η συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή καθ΄ όλη τη διάρκεια της ρωμαϊκής και της βυζαντινής εποχής -και όχι μόνον- δεν ελογίζετο ως Μακεδονία αλλά ούτε ως τμήμα της, αλλά ως εντελώς ιδιαίτερος τόπος που έφερε την ονομασία Δαρδανία. Ο Στράβωνας, μιας και αναφέρθηκε στον εν λόγω γεωγράφο της αρχαιότητας, αναφέρει στα Γεωγραφικά του (Βιβλ. 7 κεφ. 5 ): «Δρίλων ποταμός ανάπλουν έχων προς έω μέχρι της Δαρδανικής, η συνάπτει τοις Μακεδονικοίς έθνεσι και τοις Παιονικοίς προς μεσημβρίαν», όπου διακρίνονται και πάλι οι Δαρδάνιοι από τα Μακεδονικά έθνη». (άρα μαρτυρείται εδώ ότι η Δαρδανία είναι μεν όμορη περιοχή, αλλά δεν είναι Μακεδονία).

2. Στην παρατήρηση Νο 3 αναφέρει: “Η Ελλάδα αντέδρασε φυσικά και όλοι οι Έλληνες Μακεδόνες ξεσηκωθήκαμε. Έτσι το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπό τον Μακεδόνα Πρόεδρο Κων. Γ. Καραμανλή αποφάσισε ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει κράτος με το όνομα Μακεδονία ούτε με τα παράγωγα του ονόματος”. Εδώ αυτοαναιρείται, αφού παραδέχεται ότι με τον ξεσηκωμό των Ελλήνων και το συλλαλητήριο που είχε γίνει καταφέραμε και δεν αναγνωρίσαμε το κρατίδιο με το όνομα «Μακεδονία».

3. Στην παρατήρηση Νο 5 αναφέρει, μεταξύ άλλων: “Απλώς εκείνη η ελληνική αντιπροσωπεία διένειμε πλήρη φάκελο με δεκάδες κρατικά τεκμήρια των Σκοπίων ότι το όνομα «Μακεδονία» αποτελεί το όχημα του αλυτρωτισμού που διεκδικεί την ελληνική Μακεδονία έως τα Τέμπη. Αυτό βέβαια αντιβαίνει στις θεμελιώδεις καταστατικές αρχές του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και του ΟΗΕ. Αυτήν τη βόμβα οφείλουν συνεπώς να καταργήσουν τα Σκόπια”. Σύμφωνα λοιπόν με τον κ. Μέρτζο οι γείτονες τηρούν αλυτρωτική στάση. Ποιός μπορεί λοιπόν να εξασφαλίσει την χώρα μας ότι όταν εμείς παραδώσουμε το όνομα Μακεδονία στον “γίγαντα” γείτονα μας και κατόπιν τούτου αποχωρήσει ο σημερινός μετριοπαθής πρόεδρος τους κ. Ζάεφ και επιστρέψει ο εθνικιστής πρώην πρόεδρος τους κ. Γκρουέφσκι (ή κάποιος άλλος νέος Γκρουέφσκι); Με την συναινετική υπογραφή μας θα έχουμε δώσει τη δυνατότητα να επανεμφανιστούν οι αλυτρωτικές τους ορέξεις και φυσικά μετά θα έχουν και όλο το δικαίωμα να ζητήσουν την μία και πραγματική Ελληνική Μακεδονία. Επίσης, ποιος και πώς μπορεί να διασφαλίσει την χώρα μας ότι μετά την παράδοσή του ονόματος Μακεδονία (και όλων των παράγωγων της) δεν θα ζητηθεί να αφαιρεθεί το όνομα Μακεδονία από το Υφυπουργείο μας, την Περιφέρεια μας, το Πανεπιστήμιο μας, το αεροδρόμιο μας, από την εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, την Μακεδονική εταιρεία χάρτου, από τον… Μακεδονικό χαλβά και από πολλά άλλα;

4. Στην παρατήρηση Νο 6 αναφέρει, μεταξύ άλλων: “Θετικά βήματα έκανε παράλληλα από τα Σκόπια η κυβέρνηση Ζάεφ – Αλβανών, που συν τοις άλλοις πρέπει να πείσει τους Σλαβομακεδόνες, οι οποίοι επί τέσσερις γενεές έχουν γαλουχηθεί με το κρατικό ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού» έναντι του οποίου απαγορεύεται με νόμο κάθε τυχόν αντίλογος”. Εδώ πραγματικά ο κ. Μέρτζος με αφήνει άφωνο, καθώς ουσιαστικά προτείνει όποια χώρα επί 4 γενεές επιδίδεται σε αλυτρωτισμό να μπορεί εν συνεχεία να απαιτεί ότι θέλει από τους γείτονες της (και εκείνοι πάντα να πρέπει να κάνουν πίσω). Με αφορμή λοιπόν την έναρξη της παράδοσης του ονόματος «Μακεδονία» στους βόρειους γείτονες μας, σειρά θα πάρει ένα μέρος των Αλβανών που έχουν εξτρεμιστικές τάσεις και θα ζητήσουν την Μεγάλη Αλβανία ή Τσαμουριά (δίκιο θα έχουν και θα πρέπει να τους την δώσουμε για να μην χαλάσουμε την καλή μονόπλευρη γειτονία!), εν συνεχεία η… φιλική μας Τουρκία θα ζητήσει να προσαρτηθεί η Θράκη και τα νησιά μας που συνορεύουν μαζί τους, επειδή και αυτοί μεγαλώνουν γενεές και γενεές με τα Ελληνικά εδάφη να τα θεωρούν Τουρκικά, και για αυτό άλλωστε ζητούν την τροποποίηση της Συνθήκης της Λωζάνης (του 1923).  

5. Στην παρατήρηση Νο 7 αναφέρει, μεταξύ άλλων: “το γεωπολιτικό πεδίο έχει μεταβληθεί άρδην στα Βαλκάνια, στα οποία οι συσχετισμοί βελτιώνονται θεαματικά, η Ελλάδα αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο και μπορεί να πρωταγωνιστήσει, η Ουάσιγκτον και το Βερολίνο επείγονται να παγιώσουν ένα νέο status quo, τα κύματα των προσφύγων διχάζουν, όταν δεν απειλούν την Ευρώπη, και η βαλκανική οδός αυτών πρέπει επειγόντως να διασφαλισθεί. Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο θα είναι κομβικής σημασίας και τίποτε δεν προδικάζει ότι θα επαναλάβει την ομόφωνη απόφασή της. Κάθε άλλο μάλιστα, όταν η Αθήνα χάσει το βασικό της επιχείρημα. Σήμερα βρίσκεται σε θέση υπεροχής έναντι όλων”.. Ο κ. Μέρτζος συνεχίζει να με αφήνει άφωνο. Πρώτον, εφόσον η Ελλάδα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο γιατί πρέπει να κάνει πίσω στα Εθνικά Θέματα ; Δεύτερον, ποιος είναι στη δυσχερή θέση να ζητάει να ενταχθεί στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ και να μην μπορεί εάν δεν επιλυθεί πρώτα το ζήτημα της ονομασίας του (πάντως σίγουρα όχι εμείς, κρίνοντας μάλιστα και από την κάλυψη που μας προσέφερε χτες ο ΓΓ του ΝΑΤΟ); Τρίτον, όσον αφορά το κύμα προσφύγων και την λεγόμενη βαλκανική οδό υπάρχει και κείνη μέσω Αλβανίας και Βουλγαρίας. Πέραν όμως αυτού, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ οι μετανάστες από όλη την ΕΕ επιβάλλεται να επιστρέφουν στην χώρα υποδοχής (άρα Ελλάδα, Ιταλία, Μάλτα και Ισπανία), συνεπώς, κατά το υφιστάμενο νομικό καθεστώς οι μετανάστες ήρθαν για να μείνουν.

6. Στην παρατήρηση Νο 8 αναφέρει, μεταξύ άλλων: ”Η σταθερότητα του γειτονικού κράτους, η φιλία και η στενή συνεργασία έχουν κεφαλαιώδη σημασία για την Ελλάδα. Στα Σκόπια η Ελλάδα είναι στους πέντε πρώτους εμπορικούς εταίρους και ξένους επενδυτές. Οι ελληνικές επενδύσεις δημιούργησαν 18.000 θέσεις εργασίας και υπερβαίνουν το 1,2 δισ. ευρώ. Ελέγχουν το διυλιστήριο, δίκτυα καυσίμων, τη μεγαλύτερη τράπεζα, αλυσίδες πολυκαταστημάτων κ.ά. Το νεαρό γειτονικό μας κράτος είναι ο μεγαλύτερος πελάτης του λιμένος Θεσσαλονίκης”. Χαίρομαι που και εδώ παραδεχόμαστε ότι αυτό το κρατίδιο ζει και υπάρχει χάρη της Ελλάδας και των Ελληνικών επιχειρήσεων. Άρα, γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι μπορούμε ίσως να τους αφανίσουμε οικονομικά, εφόσον το θελήσουμε. Εδώ λοιπόν γεννάται και πάλι το λογικό ερώτημα, για ποιο λόγο πρέπει να παραδώσουμε το όνομα Μακεδονία σ’ αυτό το κρατίδιο; Και επιπλέον, όσον αφορά τον Ο.Λ.Θ., οι θυγατρικές ελληνικών εταιρειών εκεί είναι οι κατά κύριο λόγο πελάτες του.

Δεν θα επεκταθώ παραπάνω στο εν λόγω άρθρο γιατί θα κουράσω. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία αναφορά για όλους τους υπόλοιπους “γνωστούς και άγνωστους”, που γράφουν διάφορα στο διαδίκτυο, όπως ότι κάποιοι θέλουν να το “παίξουν” νέοι Μακεδονομάχοι ή Πατριώτες. Σε αυτούς λοιπόν θα ήθελα να απαντήσω ότι τέτοιο ζήλο και τέτοια αυταπάρνηση σχεδόν κανένας απ’ όλους τους δεν επιδεικνύει όταν οι αντιεξουσιαστές βγαίνουν μέσα στις πόλεις μας και σπάνε και ρημάζουν (προφανώς θεωρούν ότι αυτό είναι κάτι αποδεκτό). Ο υγιής φιλελευθερισμός και κοσμοπολιτισμός ουδέν όριο θέτουν στην φιλοπατρία.

Η ιστορία γεννιέται σήμερα αλλά καταγράφεται μετά από 20 – 30 χρόνια. Ανέκαθεν η Ελλάδα μας ταλανίζονταν από Εφιάλτες, δοσίλογους και εχθρούς του Έθνους (λ.χ. οι δολοφόνοι του Καποδίστρια). Ελπίζω να αποφύγουμε τους αντίστοιχους της εποχής μας. Επιλέγω λοιπόν να κατέβω και να στηρίξω μία ακομμάτιστη προσπάθεια με σκοπό να προσφέρω ένα επιπλέον διαπραγματευτικό χαρτί στους αρμόδιους της χώρας μου, αν όντως το θέλουν. Επιλέγω κυρίως να μπορώ αύριο να κοιτάξω τα παιδιά μου στα μάτια και να τους πω ότι εγώ προσπάθησα, και ότι όταν έγινε το συλλαλητήριο εγώ ήμουν εκεί και δεν πήγα για ύπνο, δεν πήγα για καφέ, δεν πήγα για μπάσκετ, δεν πήγα ταξιδάκι αναψυχής και δεν αδιαφόρησα διότι θεωρούσα την κατάσταση τελειωμένη.