Η Γερμανία φαίνεται να οδεύει ξανά προς τις κάλπες

Κυβέρνηση μειοψηφίας η νέα προσφυγή στις κάλπες ;
Η Γερμανία φαίνεται να οδεύει ξανά προς τις κάλπες

Στο πρώτο φως της αυγής, την Παρασκευή, μετά από μια κουραστική νύχτα διαπραγματεύσεων, η Άνγκελα Μέρκελ  είπε στους αρχηγούς των τριών άλλων κομμάτων (CSU, FDP και οι Πράσινοι) του δυνητικού συνασπισμού της Τζαμάικας: Για μένα, ήρθε η στιγμή να συνεχίσουμε τώρα.’

Ο αρχηγός των φιλελευθέρων όμως κ. Λίντνερ, είχε αντίθετη άποψη:

Είναι καλύτερα να αποχωρήσω της απάντησε, παρά να δώσω στο γερμανικό λαό μία κακή κυβέρνηση.

Ετσι γράφτηκαν απ’ ότι φαίνεται και οι τίτλοι τέλους(;) του γερμανικού σήριαλ σχηματισμού νέας κυβέρνησης με τον τίτλο »Τζαμάϊκα».

Η Μέρκελ πάει σήμερα στον πρόεδρο της Γερμανίας για να καταθέσει την εντολή και όλα δείχνουν ότι βαδίζουμε σε νέες εκλογές, μια που τα κουκιά για σχηματισμό κυβέρνησης δεν βγαίνουν με δεδομένη την άρνηση των σοσιαλδημοκρατών να υποστηρίξουν οποιοδήποτε σχήμα.

Άγνωστο τι προτίθεται να κάνει ο Γερμανός Πρόεδρος.

Άς δούμε όμως τι συνέβη αυτούς του 2 μήνες. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των πιθανών εταίρων σχετικά με την ειδική συμμαχία ξεκίνησε με καλούς οιωνούς αλλά σύντομα αναπτύχθηκε μια αντιπαράθεση με τακτικισμούς και συμπεριφορές, που αφορούσαν περισσότερο την εικόνα που θα έδιναν οι εμπλεκόμενοι στη κοινή γνώμη, χρησιμοποιώντας έντονα τα μέσα ενημέρωσης. Λυπηρό θα έλεγε κανείς, ειδικά καθώς οι συζητήσεις φάνηκαν να αποφεύγουν -στην αρχή τουλάχιστον- τα μεγάλα, άρα και δύσκολα ζητήματα, για να επικεντρωθούν σε μικρότερα θέματα θεωρητικά περισσότερο εύκολα.

Πόσο καιρό θα χρειαστεί να έχουμε μια κυβέρνηση στην πληρότητα των εξουσιών της; Αν και υπάρχει η αίσθηση της απογοήτευσης από εκείνους που πίστεψαν σε μια γρήγορη λύση χωρίς περαιτέρω υπεκφυγές, το τραπέζι των διαπραγματεύσεων ταλαντεύεται, διότι στηρίζεται σε τέσσερα πόδια αδύναμα. 

 

Το πρώτο αδύναμο, το συντηρητικό CSU της Βαυαρίας, που δέχθηκε πλήγμα στις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου, με τον πρόεδρο του Seehofer να αμφισβητείται έντονα και να έχει ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση. 

Είναι επίσης το φιλελεύθερο FDP, το οποίο τώρα πρέπει να προσαρμόσει τις επιλογές του στις πολλές υποσχέσεις που δόθηκαν στην προεκλογική εκστρατεία, όχι πάντα ρεαλιστικές.

Το ίδιο ισχύει και στην αντίθετη πλευρά με τους Πράσινους, σε μια δύσκολη ισορροπία μεταξύ των δύο ιστορικών »όψεων» του κόμματος τους. Της βάσης και των στελεχών του, των ρεαλιστικών και των φονταμενταλιστών.

Είναι αδύναμο τελικά και το CDU της Άνγκελα Μέρκελ, καθώς έχει αλλάξει το ηγετικό και πανγερμανικό πολιτικό προφίλ της σιδηράς κυρίας, λόγω των προσωπικών επιθέσεων του AfD εναντίον της.

Η γερμανίδα καγκελάριος τόσα χρόνια έκτιζε αυτό το συναινετικό προφίλ που μετά τις εκλογές αμφισβητείται πλέον έντονα.

 

Η ένωση των τεσσάρων αδυνάμων δεν κάνει μια ισχυρή δύναμη, και προφανώς η καγκελάριος φαίνεται να αντιμετωπίζει ένα είδος μοναξιάς στο ίδιο της το κόμμα, όπου στην πραγματικότητα κανείς ουσιαστικός δελφίνος δεν εμφανίζεται προς το παρόν φανερά, ενώ γνωρίζουν ότι αυτή ίσως θα είναι η τελευταία πρωθυπουργική της θητεία.

Τα καυτά και σοβαρά θέματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μεταξύ άλλων είναι οι κόμβοι για την πρόσβαση των μεταναστών (το CSU θέλει να περιορίσει την οικογενειακή επανένωση, οι Πράσινοι αντίθετα όχι). Τον χρόνο και τους τρόπους εγκατάλειψης της χρήσης άνθρακα και του πετρελαίου ντίζελ αλλά και την εισφορά αλληλεγγύης στις περιφέρειες της πρώην Αν. Γερμανίας, την οποία οι Φιλελεύθεροι απαιτούν να περιοριστεί δυναμικά. 

 

Σε αυτό το πλαίσιο έχουμε και το μοίρασμα των υπουργείων. Πολύς ντόρος γύρω από την καρέκλα του Υπουργού Οικονομικών, που άφησε πίσω του ο Schäuble. Οκτώ χρόνια πριν, με τον Guido Westerwelle, οι Φιλελεύθεροι έκαναν το λάθος να επιλέξουν το Υπουργείο Εξωτερικών, με μικρά περιθώρια πολιτικής δραστηριοποίησης, επειδή καπελώθηκε από την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία.

Σήμερα ο νέος ηγέτης του FDP, Christian Lindner, θα μπορούσε να κάνει το αντίθετο λάθος. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του τα για τα οικονομικά, σε μια εποχή όμως που ακόμη και η Γερμανία θα μπορούσε να αναγκαστεί από τις ευρωπαϊκές συγκυρίες να μετριάσει την υπερβολική αυστηρότητα ορισμένων συνταγών, στα πλαίσια της αλλαγής πλεύσης του Μακρόν, αποτελεί ένα ρίσκο για την εικόνα του αυστηρού αρχηγού του FDP.

Είναι σαφές ότι και εδώ η καγκελάριος θα έχει το βασικό λόγο στις όποιες συμφωνίες.

Για κάποιους κακεντρεχείς και αντιγερμανούς, όλο το σκηνικό θα μπορούσε να το δει κανείς με ένα χαμόγελο ικανοποίησης, ιδιαίτερα στη χώρα μας, που πολλοί θα ήταν ευχαριστημένοι με το πρόβλημα των άλλων.

Για όσους έχουν αντίθετη άποψη και θεωρούν -σωστά κατά την προσωπική μου αντίληψη- ότι η σταθερή Γερμανία θα μπορούσε να βοηθήσει την Ευρώπη εντός και εκτός των συνόρων της, ελπίζουν πως οι μαραθώνιες συσκέψεις στο Βερολίνο θα έχουν καλό τελικό αποτέλεσμα και ότι, παρά τους αναγκαίους συμβιβασμούς, οι Γερμανοί δεν θα χάσουν την εμπιστοσύνη στο σύστημά τους.

Ένα βραχυκύκλωμα τώρα θα ήταν ένα μεγάλο δώρο για όποιον είναι κατά και καραδοκεί, όπως η ακροδεξιά του λαϊκισμού Allianz für Deutschland (AfD), ισχυρή με ενενήντα βουλευτές (από σύνολο 709) στη νέα Κάτω Βουλή, για πρώτη φορά μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο.

Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς.