Η γειτονιά βράζει, αλλά εμείς το χαβά μας

Η θερμοκρασία στην ανατολική Μεσόγειο έχει ανέβει. Έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο; 
Η γειτονιά βράζει, αλλά εμείς το χαβά μας

Λίγες ειδησούλες των τελευταίων ημερών για την γειτονιά μας. Οι τουρκικές δυνάμεις συνεχίζουν την εισβολή τους στο Αφριν, όμως τα κέρδη τους είναι πενιχρά. Οι Κούρδοι αμύνονται σθεναρά, με αποτέλεσμα το Σάββατο να χάσουν τη ζωή του ένδεκα Τούρκοι στρατιώτες, εκ των οποίων οι δύο πιλότοι ενός ολοκαίνουργιου επιθετικού ελικοπτέρου (τουρκικής κατασκευής και ιταλικής σχεδίασης). Οι αμυνόμενοι, έχοντας ήδη πολυάριθμα θύματα μεταξύ των αμάχων, προσπαθούν να σπείρουν τον τρόμο στην πλευρά των αντιπάλων τους, βομβαρδίζοντας πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους στο Χατάι  και αλλού. Αντίδραση στις τουρκικές επιχειρήσεις δεν έχει πάντως προβάλει η ΕΕ, μα παραδόξως το Ιράν, κράτος με δικούς του κουρδικούς μπελάδες. 

 

Οι Τούρκοι θέλουν να επεκτείνουν την διείσδυσή τους και στις ανατολικές κουρδικές περιοχές, συναντώντας την αντίδραση των εκεί εγκατεστημένων Αμερικανών. Σύμφωνα με ρεπορτάζ, ο τοπικός διοικητής υποστράτηγος Φανκ προειδοποίησε ωμά τους Νατοϊκούς συμμάχους του ότι τυχόν δράση τους θα προσκαλέσει σφοδρή αντίδραση. Πριν λίγες μέρες ένα Ρωσικό Su-25 καταρρίφθηκε στο ρημαγμένο Ιντλίμπ, κι ο πιλότος του αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα για να αποφύγει έναν μαρτυρικό θάνατο στα χέρια των ισλαμιστών. Μεγάλη μερίδα Ρώσων αναλυτών διατυπώνει την εύλογη άποψη ότι ο πύραυλος που έριξε το αεροπλάνο μπορούσε να είχε προέλθει μόνο από την Τουρκιά. 

 

Οι Ισραηλινοί κατέρριψαν ένα ιρανικής κατασκευής UAV (τηλεκατευθυνόμενο αεροσκάφος), χρησιμοποιούμενο από την Χεζμπολάχ, και κατόπιν προχώρησαν σε βομβαρδισμούς Συριακών στόχων, με αποτέλεσμα να χάσουν ένα F-16. Οι υποτιθέμενοι ξεβράκωτοι Σύροι κατόρθωσαν να ρίξουν ένα ικανότατο μαχητικό του Ισραήλ, πράγμα που έχει να συμβεί από το ’70. Παράλληλα, μεγάλη φαγωμάρα επικρατεί στην Ουάσιγκτον μεταξύ των στενών συνεργατών του Τραμπ και ανώτατων στελεχών του Πενταγώνου, με τους πρώτους να ανακόπτουν τις προσπάθειες των δεύτερων για σοβαρότερη εμπλοκή αμερικανών ειδικών δυνάμεων στη Λιβύη. Το κενό εκμεταλλεύονται και πάλι οι Ρώσοι, οι οποίοι μέσω του «δικού τους» στρατηγού Χαφτάρ προελαύνουν από ανατολικά προς την Τρίπολη, όπου η νόμιμη κυβέρνηση διαβιεί και εργάζεται μέσα σ’ ένα ελληνικό κρουαζιερόπλοιο.

 

Τελευταίο άφησα το πιο ενδιαφέρον, που δεν έχει άμεση σχέση με τις γνώριμες απειλές και ύβρεις των γειτόνων μας. Αναφέρομαι στο γεγονός της «πειρατείας» (ετσι αποκαλείται από την κυπριακή πλευρά) δηλαδή της ενεργής παρεμπόδισης  του γεωτρυπανου της ΕΝΙ να φτάσει στον προβλεπόμενο χώρο δοκιμαστικών διατρήσεων του νοτιοανατολικού κοιτάσματος «Σουπιά». Τα τουρκικά πολεμικά τεστάρουν έργω την προσήλωση των ευρωπαϊκών χωρών στις αρχές του διεθνούς δικαίου, περιφρονώντας τις προβλέψεις του παγκόσμια αναγνωρισμένου νομικού πλαισίου για τις θάλασσες. Η αντίδραση; Σιωπή και παρασκηνιακή διαβούλευση. Καλό το φυσικό αέριο, αλλά κι οι μπίζνες με τον Σουλτάνο δεν είναι καθόλου άσχημες.  

 

Προσωπικά, διαβάζοντας τα παραπάνω σε τέσσερα συμπεράσματα έχω καταλήξει. Οι Αμερικανοί δεν έχουν επί του παρόντος κανένα πλάνο για την περιοχή, αφήνοντας ελεύθερο πεδίο. Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι μα ανοργάνωτοι Ευρωπαίοι (μεγαλύτεροι παγκοσμίως εισαγωγείς ενέργειας) δεν κάνουν τα αναγκαία ώστε να επιτύχουν ενεργειακή ασφάλεια και έλεγχο των μεταναστευτικών ροών. Οι Ρώσοι έχουν αρπάξει την ευκαιρία και κινούνται προς έμεση περικύκλωση της Ευρώπης, θέτοντας την βαθμιαία υπό ιδιότυπη ομηρεία. Και τέλος οι Τούρκοι προσπαθούν να αρπάξουν κομμάτι της πίτας, μέσω ναυτικού ελέγχου της ανατολικής Μεσογείου. 

 

Ποιός είναι ο θιγόμενος από όλα αυτά; Κοιτώντας τον χάρτη είναι προφανές ότι δεν είναι η τεράστια, στρατηγικά τοποθετημένη και ταυτισμένη με τους Σαουδάραβες Αίγυπτος. Ούτε φυσικά ο ασταθής και παθητικός Λίβανος. Οι θιγόμενοι είναι τρεις, Ισραήλ, Κύπρος και φυσικά εμείς. Θεωρητικά όλοι έχουμε πλάτες, όμως αυτές τελευταία δε μοιάζουν και πολύ γερές, συνεπώς θα πρέπει να συνεργαστούμε αν θέλουμε να εξορυχθεί ο πλούτος υδρογονανθράκων της περιοχής, και -κυρίως- να φτάσει στις παγκόσμιες αγορές. Κι αν κάποιοι νομίζουν ότι τα δικά μας κοιτάσματα στην Κρήτη -εφόσον φυσικά είναι εκμεταλλεύσιμα- είναι ασφαλή, αυτοί πλανώνται πλάνην οικτράν. Αν οι Τούρκοι επιβάλουν την θέληση τους στην Κύπρο, δεν υπάρχει περίπτωση να επενδύσει κάποιος στα δικά μας οικόπεδα. 

 

Πώς λοιπόν αντιμετωπίζεται αυτή η πρόκληση; Μα φυσικά με σκληρή διπλωματική δουλειά προς κάθε κατεύθυνση, με σύναψη ουσιαστικής συμμαχίας μεταξύ των τριών χωρών, και με ταχεία αναβάθμιση της δικής μας αμυντικής ικανότητας. Αντ’ αυτών, το ΥΠΕΞ αναλισκεται σε μια υπόθεση παγωμένη, χωρίς άμεσο ενδιαφέρον, όπως είναι το Σκοπιανό. Το ΥΠΕΘΑ παρομοίως επικεντρώνεται στην προβολή του Καμμένου κι όχι σε πρακτικές ενέργειες που θα αυξήσουν σχετικά γρήγορα το ετοιμοπόλεμο των ΕΔ. Και τέλος ο…υπεύθυνος Πρωθυπουργός μας κάνει ότι περνάει απ’ το χέρι του για να διχάσει την κοινωνία μας, αξιοποιώντας θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής ως εργαλεία πολιτικάντικου εντυπωσιασμού, χαραμίζοντας την ιστορική επίσκεψη του Ισραηλινού προέδρου. Η Ελλάδα είναι σχεδόν στον αέρα, κι η επίθεση στα γραφεία της Μαρέβα Μητσοτάκη ήταν απλώς η υπενθύμιση αυτής της εβδομάδας. Δυστυχώς είναι απολύτως βέβαιο ότι στην πιο κρίσιμη δοκιμασία μας μετά το 1974 κρεμόμαστε από έναν θρασύ και ανίδεο καταληψία και την κομπανία του. Είμαστε κάπως σα τους Βυζαντινούς τον καιρό της ήττας στο Ματζικέρτ από τους Σελτζούκους.

 

Ο Κλάους Σβαμπ του WEF δήλωσε προχθές στο Ντουμπάι ότι το 2018 θα είναι το έτος των μεγαλύτερων αλλαγών. Δε ξέρω τί ξέρει ο εμπνευστής του Νταβός, όμως πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα καταλάβουμε.

 

Φωτογραφία: AHIKAM SERI, Stringer