Η Ε.Ε όλο και πιο αδύναμη και διχασμένη έχει ελπίδα ;

Η Ε.Ε όλο και πιο αδύναμη και διχασμένη έχει ελπίδα ;

Η Ευρώπη είναι αναμφίβολα το παγκόσμιο κέντρο πολιτικής κουλτούρας, το μέρος που παρήγαγε τη μεγαλύτερη και πιο στέρεα πολιτική πρόοδο.

Εδώ και καιρό έχει χτίσει την ειρήνη, την ευημερία και την ανάπτυξη. Η αποδοχή όλων αυτών ως βεβαιότητα και εγγύηση για το μέλλον είναι  λάθος. Η ιστορία μας το έχει διδάξει πολλές φορές. Μετά τις Συνθήκες της Ρώμης που την δημιούργησαν και που έδωσαν το πρώτο έναυσμα για το μεγάλο σχέδιο της πλήρους ενοποίησης της, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτά τα επιτεύγματα θέλουν μια συνεχή προσπάθεια για την διατήρηση  τους και διαρκή θέληση για να προωθηθεί ένα μελλοντικό σχέδιο για περαιτέρω εμβάθυνση και ενίσχυσή της Ενωσης.

 

Κάτι που μετά τη γαλλική και την ολλανδική απόρριψη του συνταγματικού δημοψηφίσματος το 2005, σταμάτησε με αποτέλεσμα να  έχει διακοπεί η διαδικασία της δημιουργίας μιας ομοσπονδίας ισότιμων κρατών. Ο γνήσιος και δημοφιλής ενθουσιασμός που είχε συνοδεύσει κάθε επίτευγμα μετατράπηκε σε δυσπιστία και φόβο. Η αλληλεγγύη, που ήταν το θεμέλιο του κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού, η οποία μας επέτρεψε να ζήσουμε ειρηνικά εδώ και τρεις γενιές, η οποία έχει κάνει την Ευρώπη το «σπίτι των μειονοτήτων», επανέρχεται σήμερα ως θέμα και φαίνεται να υποχωρεί μπροστά στους εθνικούς εγωισμούς.

Φαίνεται ότι η Ευρώπη γίνεται όλο και πιο αδύναμη και διχασμένη. Η  πρόσφατη έξοδο της Βρετανίας, η άνοδος στην Γαλλία & Ιταλία δυνάμεων έντονα ευρωσκεπτικιστών, αλλά και η έλλειψη δημοκρατικής κουλτούρας σε μερικά από τα κράτη μέλη που προέρχονται από το πάλαι ποτέ σοβιετικό μπλόγκ, έχει ως αποτέλεσμα η μόνη χώρα την οποία όλοι σήμερα έχουν ως σημείο αναφοράς να είναι η Γερμανία.

Ομως όπως έδειξαν και οι πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη νέας βουλής, η χώρα αυτή δείχνει σημάδια στασιμότητας ως προς το κοινό ευρωπαϊκό εγχείρημα. Η ισχυροποίηση του AfD θα έχει σίγουρα σοβαρές επιπτώσεις στην από δω και πέρα γερμανική πολιτική. Η δυνατή Γερμανία όμως με τα οικονομικά της προσόντα, ασκεί την ουσιαστική ηγεσία ή πρωτοκαθεδρία αν θέλετε, χωρίς την απαραίτητη προσπάθεια από μέρους της για ευρύτερες συναινέσεις, ώστε να γίνει αποδεκτή από τους εταίρους της, χωρίς να διαταραχθεί η απαραίτητη συνοχή. Υπάρχει ο Γαλλο-γερμανικός άξονας βέβαια, αλλά θα έλεγα όσο πάει και πιο αναιμικός 

 

Σκεφτείτε τις εντάσεις που έχουν δημιουργηθεί γύρω από την πατρίδα μας, από το γεγονός ότι δεν έχει αντιμετωπιστεί το ελληνικό πρόβλημα με  ένα διάλογο μεταξύ Βρυξελλών και Αθήνας, αλλά ουσιαστικά, μεταξύ Βερολίνου και Αθήνας. 

Ως αποτέλεσμα αυτής της εθνικοποίησης της Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει σταδιακά χάσει την εξουσία.

 

Brexit, εθνικισμοί, τοπικισμοί , όπως τις μέρες αυτές με τα γεγονότα της Καταλονίας, διαβρώνουν την ιδέα της ίδιας της Ένωσης και αν προσθέσουμε την εξάπλωση του λαϊκισμού σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και την εκλογή Τράμπ που θα επειρεάσει όχι μόνο το σήμερα αλλα και το αύριο της αμερικάνικης πολιτικής, δημιουργείται ένα κοκτέηλ αβεβαιότητας και επικινδυνότητας για το ευρωπαϊκό μέλλον, όπως το ονειρεύονταν τουλάχιστον οι μεγάλες πολιτικές μορφές που το εμπνεύστηκαν.

Χρειαζόμαστε, να περιθωριοποιηθούμε ακόμα περισσότερο για να αντιδράσουμε; Όταν όλοι γνωρίζουμε ότι κανένα έθνος, δεν θα είναι από μόνο του σε θέση να συμβαδίσει η να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ, τη Κίνα και τις άλλες ανερχόμενες παγκόσμιες δυνάμεις. Ηδη οι προβλέψεις για το 2030 δίνουν εντυπωσιακές ανατροπές σε όλους τους τομείς, από τη στρατιωτικό στο οικονομικό μέχρι το επιστημονικό και τεχνολογικό. 

 

Τα γεγονότα μας δείχνουν με σαφήνεια ότι η Ευρώπη είναι η μόνη μας ευκαιρία επιβίωσης. Η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων, η οποία τόσο πολύ λοιδορήθηκε στο παρελθόν αλλά απ ότι φαίνεται αποτελεί την πλέον ρεαλιστική λύση που ενστερνίζεται ο Μακρόν αλλά και άλλοι ηγέτες,  αντιστοιχεί σε μια πρώτη αντίδραση που θα ξεκινήσει από θεμελιώδεις τομείς. Υπάρχουν χώρες που είναι έτοιμες να θέσουν σε κοινό καθεστώς άμυνα ή ένα ενιαίο χώρο ασφάλειας, την ενέργεια, κοινωνικές πολιτικές ή  την τεχνολογία.

 

Ο απαιτούμενος στόχος είναι ο στόχος της ολοένα και ισχυρότερης ολοκλήρωσης. Ούτε απαγορεύσεις, ούτε εξαναγκασμοί για συμμετοχή.

Κάθε χώρα να διαλέξει ελεύθερα αλλά και να σέβεται μετά την κοινή βούληση.

 

Σίγουρα δεν είναι η Ευρώπη των κοινωνιών η των λαών η των εθνών, η όπως αλλιώς μπορεί να την φαντάστηκε κανείς ανάλογα με τις ιδεολογικές του καταβολές, αλλά σίγουρα είναι η μόνη ρεαλιστική λύση.

Η λύση που θα φέρει την Ευρώπη μπροστά ξανά στην παγκόσμια πρωτοπορία και θα προσφέρει ελπίδα για το μέλλον σ όσους ακολουθήσουν το νέο κοινό εγχείρημα. Κάθε τι άλλο θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα για όλους.