H δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά

Πολύς ντόρος για την αξιοπρόσεκτη εκπαιδευτικό του Ναυπλίου, το ντύσιμό της όμως είναι η μυτούλα της κορυφής του παγόβουνου
H δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά

Δεν αναφέρομαι στην ηρωική ταινία της Αλίκης  μα σε μια  δασκάλα δημοτικού σχολείου στο Ναύπλιο, το πρόσωπο της ημέρας του φετινού Όχι. Τα μίντια κατακλύστηκαν από τις φωτογραφίες της εκπαιδευτικού, η οποία συνόδευσε τους παρελαύνοντες μαθητές ντυμένη με ένα στενό κοντό φόρεμα και ψηλές γόβες, δηλαδή με ντύσιμο μάλλον βραδινό. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι η σχετική δημοσίευση στο Πρώτο Θέμα σχολιάστηκε από 400 τουλάχιστον άτομα,  με τα σχόλια να ποικίλουν. Άλλα να είναι υβριστικά, άλλα επαινετικά, άλλα να είναι ουδέτερα και άλλα… τρολιές. Διαβάζοντας μερικά απ’ αυτά όμως πρόσεξα πως δυστυχώς επικεντρώνονταν στο ύφος ή στην προσωπικότητα της δασκάλας και σχεδόν ελάχιστα στη γενικότερη περιρρέουσα ατμόσφαιρα

Ας σκεφτούμε λοιπόν τί παρατηρεί κανείς σε μία παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου ή της 25ης Μαρτίου. Βλέπει πολιτικούς χωρίς γραβάτες, βλέπει αστυνομικούς ακούρευτους και ατημέλητους, βλέπει μόνιμους υπαξιωματικούς να χωρούν με το ζόρι στη στολή τους, βλέπει μαθητές ντυμένους αλλ’ αντ’ αλλων, με πολλά κοριτσια να μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν τολμηρά.  Μέσα σ’ αυτή την παραζάλη άσχετων ή και ακατάλληλων εμφανίσεων τί ακριβώς είναι αυτό που καθιστά τη συγκεκριμένη κυρία ξεχωριστή;  Μπείτε στη θέση της, όπως και στη θέση των μαθητριών που παρελαύνουν. Ο δρόμος μετατρέπεται για πολλές σε μία πασαρέλα, είναι οι βασίλισσες και πριγκίπισσες της γιορτής, θέλουν να επιδείξουν τα κάλλη τους. Αν είναι αυτό ασεβές, τότε δε νομίζω πως συγκρίνεται με τη γενικότερη εικόνα που παρουσιάζουν πολλοί κρατικοί λειτουργοί, είτε για λόγους πολιτικής, είτε για λόγους αδιαφορίας.

Δε μπορούμε να έχουμε την απαίτηση από όλους να μοιράζονται τη δική μας αίσθηση του πρέποντος του μη πρέποντος. Φυσικά υπάρχουν και αντικειμενικά κριτήρια, και ο εορτασμός μιας επετείου  όπου τιμώνται νεκροί, ανάπηροι, ορφανά παιδιά, φτωχοί και δυστυχισμένοι της Κατοχής  και του Εμφυλίου που την ακολούθησε δεν συνάδει  με κάποια μη αρκούντως σοβαρή εμφάνιση. Οι εθνικές επέτειοι είναι μέρες συλλογικής χαράς, είναι όμως και μέρες μνήμης. Και η μνήμη ενός πολέμου είναι μάλλον παράλογο να  αξιοποιείται για πάσης φύσεως αυτοπροβολή από τους εντεταλμένους εκπροσώπους της Πολιτείας. 

Ψιλά γράμματα όμως όλα αυτά για το Δημόσιο. Προϋποθέτουν αίσθηση λειτουργήματος, αξιολόγηση και εσωτερική πειθαρχία, δηλαδή στοιχεία σχεδόν ανύπαρκτα. Ζούμε στη χώρα όπου οι ταχυδρόμοι -οι διαχειριζόμενοι χρήματα και πράγματα κρυφά- δε φέρουν οποιοδήποτε αποδεικτικό της ταυτότητάς τους. Ζούμε στη χώρα όπου η Πολιτεία δεν έχει κατορθώσει να χρησιμοποιεί ενιαία οπτική επικοινωνία, με τις ενημερωτικές επιγραφές να επιλέγονται με βάση το γούστο των κατά τόπους προϊσταμένων. Ζούμε στη χώρα όπου η έννοια του σοβαρής αμφίεσης  στα δικαστήρια είναι σχετική. Ζούμε στη χώρα όπου πράγματα παντού στανταρισμένα, όπως πινακίδες και διαγραμμίσεις στους δρόμους, συχνότατα δεν υπάρχουν καν. Ζούμε στη χώρα όπου στη Βουλή οι εκπρόσωποι του λαού εμφανίζονται  με στυλ ταιριαστό σε χαλαρή βόλτα για ψώνια και όχι στο βάρος της ευθύνης του νομοθετείν.

Αφήστε λοιπόν ήσυχη την ξανθιά δασκάλα από τη Θεσσαλονίκη (ναι, η εμφάνιση της αποδόθηκε και στην καταγωγή της, κατά τα γνωστά κλισέ). Ασχοληθείτε καλύτερα με τους προϊσταμένους της και με τους προϊσταμένους εκείνων, και αναρωτηθείτε αν τελικά είστε ικανοποιημένοι από ένα κράτος χυμαδιό. Γιατί ναι, ένα κράτος που φαίνεται ότι είναι χυμαδιό δεν μπορεί και να μην είναι, και γνωρίζουμε καλά  την ποιότητα του ελληνικού κράτους. Τα σύμβολα μετράνε. Και σύμβολο δεν είναι μόνο η σημαία, σύμβολο είναι και η εμφάνιση  και συμπεριφορά όλων των κρατικών λειτουργών. Ειδικά των υψηλά ιστάμενων.

Φωτογραφία από τον πρώτο επίσημο εορτασμό του Οχι, στις 28 Οκτωβρίου 1944