Φτάσαμε πιά στο αληθινό τρίστρατο

Το 2018 οι Έλληνες θα πρέπει να κατασταλάξουν στο τί μέλλον θέλουν
Φτάσαμε πιά στο αληθινό τρίστρατο

Η εσωτερική πολιτική θεματολογία του 2017 λογικά έχει ολοκληρωθεί, εφόσον φυσικά δε συμβεί κάποιο σημαντικό απρόοπτο τις επόμενες δύο βδομάδες. Το τελευταίο διάστημα, εκ μέρους της κυβέρνησης ένας υπεραισιόδοξος προϋπολογισμός κατατέθηκε, κάποια λεφτουδάκια μοιράστηκαν, μεγάλα λόγια για την οικονομική ανάταξη ειπώθηκαν, ενέργειες εξωτερικής πολιτικής για εσωτερική κατανάλωση πραγματοποιήθηκαν.

 

Εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης όλο κι όλο ένα… τοσοδούλι συνεδριάκι προγραμματικών θέσεων διοργανώθηκε. Μια εκδήλωση-αποκορύφωμα προσυνεδρίων που διεξάγησαν σε όλη την Ελλάδα, μια εκδήλωση με επώνυμες και ανώνυμες παρουσίες από όλο το κοινωνικό φάσμα, μια εκδήλωση με έντονη συμμετοχή νέων σε ηλικία και μυαλά, μια εκδήλωση στην οποία ο Κώστας Καραμανλής βρήκε την ευκαιρία να εκφράσει ξεκάθαρα την υποστήριξη του στην προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δε θα ήταν παράλογο το να υποψιαστεί κανείς ότι η πρόσφατη υπερπροβολή του πρωθυπουργού, όπως και το ουρανοκατέβατο φοιτητικό χαρτζιλίκι της Αχτσιόγλου αποτελούν αγχωμένες αντιδράσεις στην δράση αυτή. Μα γιατί όμως;

 

Επειδή απλούστατα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν έχουν πλέον κανένα απολύτως δικό τους πρόγραμμα. Ανήλθαν στην εξουσία προτείνοντας ρήξη με τους παραδοσιακούς συμμάχους και εταίρους μας. Είναι βέβαιο ότι σε μια γωνιά του μυαλού τους οραματίζονταν μια ευρωμπολιβαριανή «δημοκρατία». Επί μήνες πίστευαν ότι οι διεθνείς συγκυρίες θα μπορούσαν να σταθούν αρωγοί στις επιδιώξεις τους. Τελικά όμως υπέκυψαν και συνεχίζουν απτόητοι, ίσως επειδή φαντασιώνονται ένα πάρτι απλοχεριάς μετά τον επόμενο Αύγουστο, ίσως επειδή αφελώς νομίζουν ότι θα ξεγελάσουν τους κεντρώους, ή ίσως επειδή ακόμη ελπίζουν στο σοσιαλιστικό τους όραμα και προσπαθούν να κερδίσουν κι άλλο χρόνο, χρόνο στην πολυτελή καρέκλα. Τσακαλώτος, Βούτσης, Δρίτσας με τον απύθμενο κυνισμό τους αποκδεικνύουν του λόγου το αληθές.

 

Κι εκεί λοιπόν έρχεται ο Μητσοτάκης και τους τα μπερδεύει. Έρχεται και προτείνει κάποια χειροπιαστά πράγματα που αφορούν την καθημερινότητα όλων μας. Πράγματα συγκροτημένα και εφαρμόσιμα, που θα ‘πρεπε να ισχύουν από χρόνια, μα πάντα κολλούσαν εξαιτίας των λυσσαλέων αντιδράσεων κάποιων προνομιούχων, του λαϊκισμού των μίντια αλλά και της οκνηρίας πολλών παλιών πολιτικών. Κι ο Μητσοτάκης λέει κάτι που δε σηκώνει αντίρρηση: αυτές οι αλλαγές δε μπορούν να αναβληθούν άλλο διότι η πλατιά ζώσα κοινωνία δεν αντέχει άλλο· η στασιμότητα ισοδυναμεί με αργό θάνατο, κι αυτό το έχει συνειδητοποιήσει η μεγάλη πλειοψηφία.

 

Όλα τα ποιοτικά στοιχεία των τελευταίων ερευνών της MRB, της Pulic Issue, της Metron Analysis, της διαΝΕΟσις μαρτυρούν το ίδιο: το δίλλημα μνημόνιο-αντιμνημόνιο είναι νεκρό. Μαρτυρούν όμως και την συνεχιζόμενη απελπισία των Ελλήνων, η οποία εκδηλώνεται ως οργή και παραίτηση. Οκτώ χρόνια τώρα η γη χάνεται κάτω απ’τα πόδια τους χωρίς σταματημό, και αναπόφευκτα νοιώθουν πως το τέλος αυτού του βάσανου θα έρθει με το δικό τους τέλος. Έχουν φθάσει λοιπόν σε ένα νέο τρίστρατο, ενώπιοι ενός ουσιώδους διλήμματος που τέθηκε μπροστά τους ήδη από το 2008. Πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στην ήπια φτώχεια και στην τολμηρή προκοπή.

 

Ο Τσίπρας κι οι δικοί του καλλιεργούν τη διεστραμμένη πεποίθηση ότι η φύση του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος καθιστά αναπόδραστη τη μιζέρια, και πως μόνο αυτοί μπορούν να απαλύνουν με ψευτοεπιδόματα τον πόνο των πολλών μικρών, στραγγίζοντας τελικά και τους μεσαίους. Ο Μητσοτάκης απαντά ότι η αξιοπρέπεια ανακτάται μέσα από την συνεχή ατομική προσπάθεια, μέσα από απαιτητικές μα καλοπληρωμένες δουλειές και μέσα από ρισκαδόρικες μα υποσχόμενες επενδύσεις, με ένα κράτος σύντροφο κι οχι πατερούλη. Οι μεν προτείνουν την μοιρολατρική αποδοχή του σχεδόν τίποτα, οι δε την θαρραλέα φυγή μπροστά, εκεί όπου κατευθύνονται όλοι όσοι προοδεύουν. Σύντομα θα κληθούμε να επιλέξουμε το νέο μονοπάτι, και μάλλον το πιο καθοριστικό.

 

Φωτογραφία: dpa