Φεύγει κι ο τελευταίος λαοπρόβλητος “επαναστάτης”

Με την πτώση Μουγκάμπε η Ζιμπάμπουε θα γυρίσει σελίδα, όμως είναι άγνωστο αν αυτό θα γίνει με ομαλό τρόπο
Φεύγει κι ο τελευταίος λαοπρόβλητος “επαναστάτης”

Το ιδιόρρυθμο πραξικόπημα που ξεκίνησε η στρατιωτική ηγεσία της Ζιμπάμπουε στις 15 Νοεμβρίου έλαβε σήμερα νέα τροπή, μετά την αποπομπή του ιστορικού ηγέτη της χώρας Ρόμπερτ Μουγκάμπε από το κόμμα του, και την αντικατάστασή του από τον μέχρι πρότινος αντιπρόεδρο του Έμερσον Μνανγκάγκουα. Μαζί με τον 93χρονο Μουγκάμπε απομακρύνθηκε και η 52χρονη σύζυγος του Γκρέης -η οποία εικάζεται ότι προαλείφετο για νέα πρόεδρος- και κάποιοι πρώην υπουργοί που ανήκαν στον κύκλο της.

Ο Μουγκάμπε πάντως παρουσιάζεται απτόητος, και επιμένει ότι είναι ο πρόεδρος του εθνικομαρξιστικού ZANU-PF και της χώρας, και πως θα συμμετάσχει κανονικά στο συνέδριο του κόμματος τον επόμενο μήνα. Φαίνεται πάντως ότι τα στηρίγματά του στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα είναι πλέον ελάχιστα, αφού σήμερα στράφηκε εναντίον του και ο ηθικά καταξιωμένος πρόεδρος των βετεράνων της ανεξαρτησίας, ενώ πλήθη λαού έχουν βγει στους δρόμους ζητωκραυγάζοντας

Η πτώση του απολυτάρχη Μουγκάμπε αποτελεί ιστορικό γεγονός, καθώς ήταν ο τελευταίος από τους επαναστάτες ηγέτες της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου που εξακολουθούσε να παραμένει στην εξουσία μετά την αλλαγή καθεστώτος στη χώρα του. Ταυτόχρονα, η αλλαγή αυτή σίγουρα δεν θα αφήσει αδιάφορους και άλλους -τύποις- εκλεγμένους προέδρους της περιοχής.

Το 1980 Μουγκάμπε είχε θεωρηθεί ρεαλιστής, έχοντας προσεγγίσει φιλικά τους 4.500 μεγάλους γαιοκτήμονες της χώρας. Η συνεχώς ανοδική οικονομική πορεία όμως ανεκόπη το 2000 όταν άρχισαν οι μαζικές κατασχέσεις κτημάτων, με αποτέλεσμα οι λευκές φάρμες να είναι σήμερα λιγότερες από 300.  Μαζί με την αναδιανομή της γης ήρθε και ραγδαία πτώση της αγροτικής παραγωγής σε ποσοστό πάνω από 50%, με την χώρα να καθίσταται εισαγωγέας από εξαγωγέας.

Η οικονομία της Ζιμπάμπουε εξακολουθεί όμως να στηρίζεται στον μεταλλευτικό κλάδο, με συνεχείς ξένες επενδύσεις σε τεράστια ορυχεία χρυσού, διαμαντιών και πλατίνας. Μετά το 2009 ο υπερπληθωρισμός, που είχε φτάσει σε αστρονομικά ύψη, τιθασεύτηκε  δια της ελεύθερης χρήσης ξένων νομισμάτων στην τοπική αγορά. Το αποτέλεσμα ήταν σταδιακά η χώρα να επιστρέψει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, οι οποίοι άγγιξαν το εντυπωσιακό 9%, αν και μετά το 2012 η τάση αυτή αποδυναμώθηκε.

Τα 16 εκατομμύρια κατοίκων της χώρας ζουν κατά μέσο όρο με 1.150 δολάρια το χρόνο, ευρισκόμενα πολύ κοντά στην εξαθλίωση, σε αντίθεση φυσικά με τον υπέργηρο πρόεδρο και τους συντρόφους του, τους παλιούς μαχητές του αγώνα κατά των λευκών. Το στοίχημα τώρα είναι αν θα αναδειχθεί μία κυβέρνηση η οποία θα αξιοποιήσει το υπαρκτό μα αδρανοποιημένο μεγάλο παραγωγικό δυναμικό της Ζιμπάμπουε, στα χνάρια πολλών άλλων χωρών της Υποσαχάριας Αφρικής.

Φωτογραφία: Wikipedia