Έχουν ψυχή;

Έχουν ψυχή;

Τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν χθες βράδυ σε μια Θεσσαλονίκη που γίνεται όλο και πιο χαώδης, όλο και πιο δυστοπική (οι θετικές απόψεις ενός επισκέπτη δημοσιογράφου της Telegraph δεν μεταβάλλουν την πραγματικότητα που ζούμε οι ντόπιοι). Ένας γιός, ένας πατέρας, ενα όμορφο νεαρό ζευγάρι, με μόνο την κοπέλα να χαροπαλεύει, έχοντας μπροστά της την προοπτική μιας σημαδεμένης ζωής. Φταίνε κι οι ίδιοι που έτρεχαν στην απρόβλεπτη Βασιλίσσης Όλγας, φταίνε κι οι ηλικιωμένοι τουρίστες οδηγοί που έστριψαν δίχως φλας, φταίει και η ανεκδιήγητη σήμανση και διαγράμμιση των δρόμων, φταίει κι ο ελλιπής φωτισμός, φταίει κι η γενικευμένη ανομία, προκλητικά ολοφάνερη παντού. Εμείς έχουμε ψιλοσυνηθισει πια την ανικανότητα των υπηρεσιών μας, οι ξένοι όμως χάνουν τον μπούσουλα, κι αυτό το βλέπουμε καθημερινά στους δρόμους των πιο επισκεπτόμενων πόλεών μας. Κρίμα στους ανθρώπους, στα θύματα, στους δικούς τους ανθρωπους μα και στους θύτες, που για μια απροσεξία θα κουβαλούν για πάντα αυτό το βάρος, πέρα από την όποια τιμωρία τους επιφυλάσσει ο νόμος.

Περιμένουμε τώρα να δούμε τί θα δούμε στο «σημείο διέλευσης αγριογούρουνων», στην Περιφερειακή, την μόνιμη σκοτώστρα μας. Εύγε στον υπηρεσιακό υπάλληλο που νόμισε πως με μια μικρή κίτρινη ταμπέλα θα απαλλαγεί από κάθε ευθύνη δυστυχήματος. Νόμισε ο άνθρωπος ότι μια τέτοια κουτοπονηριά θα αποκρύψει το γεγονός της έλλειψης φράχτη σε κείνο το σημείο. Εκτός κι αν πιστεύει πως τα ημιαγρια αυτά τετράποδα θα περιμένουν στο σημείο εκείνο υπομονετικά, μέχρι να σταματήσουν τα αυτοκίνητα και να τους επιτρέψουν να περάσουν απέναντι.

Αυτοί οι άνθρωποι-οι τάχα ιθύνοντες-που καταστρέφουν τις ζωές μας με την τραγική ανεπάρκεια τους, πώς μπορούν και κοιμούνται; Πώς αποδέχονται το να χάνονται ζωές εξαιτίας των δικών τους αβλεψιών? Πώς γινεται να κρύβονται πίσω από την κρατική ατιμωρησία χωρίς τύψεις? Έχουν ψυχη?