Έργο χιλιοπαιγμένο, και γι αυτό βαρετό

Ποιο φαίνεται πως θα είναι το προεκλογικό δίλημμα που θα θέσει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Έργο χιλιοπαιγμένο, και γι αυτό βαρετό

Όσοι νομίζουν ότι ο Σύριζα έχει επιλέξει ως πεδίο αντιπαράθεσης των επόμενων εκλογών την «έξοδο» από τα μνημόνια ή τις παρεμβάσεις του για κοινωνικά θέματα (όπως το σύμφωνο συμβίωσης) μάλλον κάνουν λάθος. Η κυβέρνηση αυτή αποδέχθηκε  τις πιο ακραίες απαιτήσεις των δανειστών μας δεσμεύοντας τη χώρα για πολλές δεκαετίες και είναι έτοιμη να συμβιβαστεί σε μία λύση για το Σκοπιανό που διχάζει τους Έλληνες. Σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσουν το εκλογικό της αφήγημα. Τι της απομένει λοιπόν;

«Ο λαός δε ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά.»

Πώς θα το πετύχει; Απλά με επιστροφή στο παρελθόν. Σε ένα παρελθόν που ελπίζουν ότι θα αφυπνίσει τα αντιδεξιά αντανακλαστικά, όσων θυμούνται (και δεν έχουν πεθάνει) ή άκουσαν γι αυτό από πρώτο χέρι. Από τη μία επενδύουν σε ένα ανιστόρητο και σίγουρα ανεπίκαιρο δίλημμα. Θεωρούν ότι θα φέρουν σε δύσκολη θέση τον κ. Μητσοτάκη εάν τον οδηγήσουν να αποκηρύξει  την τότε διακυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή (κατά τη διάρκεια της οποίας δολοφονήθηκε ο Λαμπράκης) γιατί διαφορετικά θα παρουσιαστεί σαν να  επιδοκιμάζει τις πρακτικές του Κοτζαμάνη.

Ανοίγοντας μία παρένθεση είναι καλό να θυμίσουμε ότι τότε ο κατά τα άλλα κουμουνιστοφάγος Γεώργιος Παπανδρέου (μη θυμίσω τι έλεγεκατά τη διάρκειαή μετά τον εμφύλιο για την Αριστερά) αποκάλεσε  τον Καραμανλή ηθικό αυτουργό της δολοφονίας, για να του απαντήσει ο Καραμανλής ότι για αυτή τη δήλωση θα πρέπει να ντρέπεται σε όλη του τη  ζωή. Η δολοφονία Λαμπράκη και η αντιπαράθεση του Καραμανλή με τη Φρειδερίκη τον οδηγούν να εγκαταλείψει την Ελλάδα, και ο Γεώργιος Παπανδρέου μετατρέπεται σε προσφιλή πρωθυπουργό του παλατιού σε σχέση με τον αγενή Σερραίο, ο οποίος λίγα χρόνια πριν είχε γίνει -με άλμα στην επετηρίδα- αρχηγός της συντηρητικής παράταξης.

Όμως η πραγματική ιστορία δεν ενδιαφέρει τη σημερινή κυβέρνηση, ούτε φυσικά  το γεγονός ότι το σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς» το στήριζε τότε αγρίως και υπογείως το ΚΚΕ Εσωτερικού, που αποτέλεσε τον βασικό πολιτικό πρόγονο του Σύριζα. Από την άλλη,  ο τωρινός πρωθυπουργός ενώ ήταν αγέννητος, όπως άλλωστε και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν διαδραματίστηκαν τα παραπάνω γεγονότα θέλει να παρουσιάσει τον εαυτό του ως συνεχιστή της “δημοκρατικής” παράταξης. Το διακύβευμα επομένως τοποθετείται στο χθες. Ο σαραντάρης πρωθυπουργός που στηρίχθηκε στους νέους για να καταλάβει την εξουσία, ψάχνει σωσίβιο στους σημερινούς 60ρηδες και 70ρηδες. Πόσο απελπισμένος πρέπει να είναι όταν πιστεύει ότι μπορεί να πείσει εκείνους που έπληξε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα;

Λοιπόν να ξέρετε ότι στις επόμενες εκλογές, αφού θα συζητήσουμε για τον Λαμπράκη, τον Τεμπονέρα, τα ΜΑΤ της “Δεξιάς”, τα μέτρα της ΝΔ επί Σαμαρά (ποτέ για τον ΓΑΠ που μας στηρίζει, ποτέ για τις άστοχες αποφάσεις στα οικονομικά το 2004-2009) το μήνυμα που θα εκπέμπει η κυβέρνηση  θα έχει ως εξής:
Ακόμη και αν ο Τσίπρας έδωσε φρούδες ελπίδες στον Ελληνικό λαό, σημασία έχει να μην επιστρέψει στην εξουσία η Δεξιά και κυρίως το ΚΙΝΑΛ να καταλάβει ότι η μόνη δυνατή συμμαχία για την προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας είναι ο Σύριζα. Αυτός άλλωστε δεν αποτελείται από πολιτικούς απογόνους «παρακρατικών», αλλά από γλυκά γεροντάκια τύπου Φλαμπουράρη και μπαμπά Παππά, από απογόνους πολιτικών που στον Εμφύλιο μοίραζαν… γαρύφαλλα και αγάπη, και που τώρα αφήνουν “μωρά να μπουσουλάνε” μέχρι να μπορέσουν και αυτά να βρουν τη γνωστή και ιστορικά καταγραμμένη περπατησιά τους.

Έργο χιλιοπαιγμένο, και γι αυτό βαρετό.